Finally Wedding Time!!

Hallo allemaal!

We zijn weer even thuis. Omdat ik de vorige reis niet af heb gemaakt qua blogs, hier dan nu wel een blog van onze maand Zuid Afrika.

In tegenstelling tot wat veel mensen dachten op social media, zijn wij NIET getrouwd in Zuid Afrika hehe, maar Joe z’n dochter EINDELIJK wel!! Prachtige bruiloft geweest en een super gezellig feest s’avonds. Ik ben nog meer van Joe gaan houden dan ik al deed, omdat hij zo zenuwachtig was en met tranen in z’n ogen z’n dochter weg gaf, te cute! Officiële foto’s volgen nog, maar hier een paar uit eigen hand.

Vanaf de bruiloft hebben we een korte roadtrip gedaan. We zijn gestart in Pilanesberg, op zoek naar de leeuwen en het luipaard, maar die konden we helaas niet vinden. Wel veel mooie andere dieren, zie pics..

Verder gereden en om de lange rit een beetje te onderbreken hebben we 6 uur later in het dorpje Kameel overnacht. Niet eens een dorp te noemen, zo weinig mensen wonen er en je gaat echt terug in de tijd naar de paarden/ezelwagens. Het is een belangrijk dorp voor het opslaan van duizenden kilo’s graan in de graansilo’s. Lekker stukje hardgelopen hier!

Onderweg naar Augrabies bij een interessante padstal gestopt, waar de huisdieren meerkatten en honden zijn en het zijn ook nog is vrienden zijn van elkaar.

Van hieruit zijn we naar Augrabies gegaan, waar we op een camping-boerderij terecht kwamen. 1 groot zooitje, waar we naast de kippenhen een plekje aangewezen kregen. Ik zeg oh nee dan kan ik echt niet slapen naast hanen die om half 5 s’nachts al lawaai maken, wij een stukje verderop gaan staan, klom er binnen een paar seconde een pauw de boom in naast onze tent. Ik weet niet of je wel is dichtbij een pauw heb gestaan die z’n bek opentrekt… daar is een haan niks bij hahaha. En dat deed hij best wel vaak, OMG… De volgende dag heeft Joe de pauw de boom uit gejaagd, vanuit de andere boom hoorden we hem gelukkig iets minder hihi. S’morgens vroegen ze of ik het leuk vond om een baby geit een flesje te geven en om een geit te melken, natuurlijk leek me dit leuk. Hierna hebben we ook een beetje geitenmelk gedronken!

Een winetasting gedaan in de buurt en weer geluncht bij een gezellige padstal. Hier geholpen door de Griekwa mensen, afstammelingen van de Khoisan, de oorspronkelijke bewoners van Zuid Afrika, zo klein en schattig..

Na 2 nachten kamperen op de boerderij besloten we verder te gaan naar het Augrabies national park vlakbij waar je ook kan kamperen. Dat was een stukje rustiger. We hebben een prachtige wandeling gemaakt, de Dassie-trail, die je inderdaad heel veel tegenkomt, echt leuke beesten om te zien. De volgende dag hebben we ook rondgereden door het park, weer op zoek naar mooie dieren. Genoten van de natuur en de mooie dieren. We waren van tevoren een Afrikaans stel tegengekomen die ons netjes hadden meegegeven die je over je hoofd kon trekken. En nodig dat dat was! Echt duizenden vliegjes om je gezicht heen tijdens het wandelen, NIET normaal. Je zou er maar wonen.. volgens mij krijg je dan dagelijks extra proteïne als je geen netje op je hoofd hebt! De watervallen zelf waren niet zo vol, maar nog steeds indrukwekkend. De Khoisan hebben de watervallen Aukoerebis genoemd, the place of great noise, waarin verwezen wordt naar de oranje rivier die 60 meter naar beneden dendert in een spectaculaire waterval. En dat hoorden we, ondanks dat er niet veel water was! Let op, soms zie je een struisvogel of een giraffe, goed kijken naar de foto’s…

Van hier uit zijn we richting Onseepkans gereden. Vanaf hier zouden we eigenlijk een 5 daagse kayaktocht hebben, maar die werd helaas geannuleerd toen we onderweg waren. We dachten, we zijn er nu toch in de buurt dus we gaan kijken wat we toch kunnen regelen. Hier aangekomen gingen ze de volgende dag met een groep scholieren de rivier op, waar we helaas niet bij konden aansluiten. We konden wel de volgende morgen een stukje peddelen met een gids die er voor zou zorgen dat we niet de verkeerde kant van de splitsing zouden nemen (omdat we anders 4 dagen verder pas opgehaald konden worden).

Gids piet snot heeft er voor gezorgd dat we die kant niet op gingen. Dat is ook het enige wat hij gedaan heeft. Wat een ongelooflijke eikel, ik denk dat hij stoned was want er kwam echt bijna niks uit. Hij heeft uiteraard geen cent fooi gehad. Maar dit mocht de pret niet drukken, wat Joe was jarig en we hebben er een gezellige ochtend kayakken van gemaakt. Lees: Joe heeft gepeddelt en ik heb foto’s en filmpjes gemaakt haha. De rivier op dat stukje was zo rustig dat we maar gewoon genoten hebben van de omgeving en elkaars gezelschap. S’middags kwam de groep scholieren aan en die gingen in de loop van de dag weg. Toen was het opeens doodstil. We bleven alleen met 1 chauffeur achter. Aan de overkant konden we Namibië zien, hier was ook 1 van de grensovergangen. Die nacht werd helaas Joe z’n telefoon gestolen en van mij een oplader en powerbank. Niet zo’n leuk verjaardagscadeau voor Joe helaas, maar gelukkig alleen materiële schade.

In plaats van de kayaktocht hebben we andere besluiten genomen. We zijn naar Verneukpan gereden! Ja, zo heet het echt haha. De pan is een opgedroogd meer en neemt je in de maling (verneukt) hoe groot het is en wat je op de pan ziet (het lijkt alsof er iemand loopt en het is b.v. een golfje van de hitte). Hier genoten van de zonsondergang, een vuurtje en lekker eten gekookt. De volgende morgen heb ik hardgelopen op de pan, Joe zag me vertrekken en ik werd steeds een kleiner stipje op de horizon tot ik verdwenen was. Kan jij mij vinden? In de verre omtrek geen levende ziel te bekennen, dat was echt heel vaag! 2 nadelen waren de steekvliegen die ons de volgende dag niet met rust wilden laten en de keiharde wind/storm waarbij we de tent in moesten pakken. Met z’n 2en en het gewicht van de tassen gebruikend (en van mij toen ik er boven op ging liggen) hebben we gelukkig de tent ingepakt gekregen. 1 nachtje was interessant, maar voor mij ook genoeg…

Het is nooit heel saai in Zuid Afrika, onderweg naar verneukpan kwamen we echt enorm veel vogelnesten tegen die de vogels gebouwd hadden op de elektriciteitsdraden. Deze zijn zo ontzettend zwaar dat de draden helemaal instorten. Hoop niet dat er nog iemand afhankelijk is van deze elektriciteit haha

Omdat we op het begin van onze roadtrip geen leeuwen en luipaarden hadden gezien in Pilanesberg had ik bedacht dat we nog een keer terug gingen. Weer 2 dagen rondgereden en qua leeuwen een aantal keer goed beloond (niet heel dichtbij maar wel heel gaaf) een super cute baby neushoorntje (die had ook nog z’n hoorn, want de hoornen worden afgehaald om poaching te voorkomen) en op het allerlaatste moment van de laatste dag, vlak voor zonsondergang, zag Joe opeens een luipaard aan de rechterkant van de auto lopen. Deze beauty ging nog even liggen, dus door de bosjes heen gelukkig wat foto’s kunnen maken. Yeah! Do you wanna see a leopard? We saw it again.. whoop whoop!! En niet met hordes andere toeristen maar met z’n 2tjes..

Thuis in Krugersdorp zijn we op het begin nog gezellig uit eten geweest met Joe z’n moeder en tante en aan het eind met vrienden van Joe, Fanus en Ronel. Beide super gezellig.

We zijn sinds afgelopen zaterdag thuis en blijven niet heel lang in Nederland. We hebben besloten om toch niet naar de Antillen te gaan, want dit werd erg duur, maar onze Europese reis door Portugal en Spanje, die in 2020 werd afgebroken, af te maken.

Zin in!! Cheers!!

Village and Street Life in Malawi!!

Muli Bwanji?

En toen was het eindelijk tijd voor Malawi, een land wat bij mij al heel lang hoog op het lijstje stond om te bezoeken. Malawi wordt bestempeld als één van de armste landen ter wereld. Hierdoor en door verhalen van andere mensen, had ik een ander beeld van dit land. Natuurlijk zie je armoede, maar wij vonden het er minder arm uit zien dan sommige delen in Zambia en andere delen van de wereld. Ik ben natuurlijk ook India gewend en daar hebben er kinderen aan m’n benen gehangen omdat ze zo een honger hadden..

Veel zie je ook niet direct, malaria en aids zijn veel voorkomende problemen en ze hebben een summier dieet, wat je aan sommige kinderen ook kan zien (dik buikje). Ze hebben pas onderwijs vanaf de basisschool leeftijd, als ze al gaan. Vanaf de middelbare school moet betaald worden voor school, waardoor veel kinderen noodgedwongen stoppen. De muren van de huisjes waren vooral van steen, terwijl ik had gedacht dat het veel grashuisjes zouden zijn net als in Zambia. Ook hier bedelen ze, maar vaak wel iets minder vervelend dan in Zambia. De mooie lach van de meeste Malawiërs (vooral de kinderen) maakte een hoop goed!

Net zoals in de voorgaande landen is het straatleven héél druk.. Malawi is echt overbevolkt naar onze mening. Mensen moeten hard werken, wat vaak in de landbouw is, het sjouwen van maiskolven en b.v. takken/boomstammen op hun hoofd of op de fiets. In de grotere steden heb je de Zuid Afrikaanse supermarkten. Hier was b.v. de kaas of wijn véél te duur voor ons dus dat hebben we maar even achterwege gelaten. De gemiddelde Malawiër eet en drinkt dit ook niet maar er zijn er zat die veel boodschappen halen daar. Het meeste eten hebben we op straat geprobeerd te kopen om de kleine ondernemer te steunen. Je kwam hier alleen niet veel verder dan tomaat, aardappel, ui en bladgroenten als mosterd of pompoenbladeren en dan tientallen kraampjes naast elkaar met hetzelfde product! Dus, zeker arm, kinderen met kapotte kleding b.v., maar minder heftig dan verwacht en niet zo als in andere landen waar veel meer mensen op straat liggen te bedelen. Ik hoop jullie mee te kunnen nemen naar onze reis door Malawi, dan kunnen jullie kijken wat je er zelf van vindt.. Village and Street Life in Malawi!!

Een aantal nachten overnacht in Lilongwe op een camping van een Zuid Afrikaan (Joe kon weer even lekker in z’n eigen taal praten) en van daaruit naar Dzalanyama Forest Reserve gereden om daar te wandelen. De heen en terugweg waren meer interessant dan het Forest Reserve. Vooral omdat we na een paar uur tegen gehouden werden omdat we niet meer verder konden. Waarom? De brug was weg. Hoe dan? Iemand had het hout van de brug gebruikt als brandhout hahaha. Maargoed, wel een omrit van 2 uur door gehad… diegene heeft in ieder geval kunnen koken moet je maar denken… Hier ook nog een foto van een soortgelijke brug…

Je komt tijdens reizen erg interessante mensen tegen, waaronder Cathrine uit Zwitserland.

Die was aan het fietsen vanaf Namibië t/m Tanzania! Ze was begonnen met een vriend maar die kon niet meer tegen het bedelen in Zambia dus die was weer naar huis gegaan. Zij besloot om alleen verder te gaan. Ze overnachtte in allemaal dorpjes en kwam op die manier nog dichter in contact met de locals.. heel gaaf!

Hierna zijn we vertrokken richting Lake Malawi, het meer in Malawi waar zich veel afspeelt. Het meer is lang en uitgestrekt en beslaat een groot deel van het land. Er wordt veel gevist, als je rondom het meer woont heb je vaak vis te eten en er wordt geld mee verdient door de vissen te verkopen. Ook de weg richting het meer was zeker niet saai met alles wat je tegenkomt…

Fantastisch om te zien hoe deze kids zich kunnen vermaken met eigen gemaakt speelgoed..

We zijn gestart bij Nkhotakota waar we bij de pottery lodge hebben gekampeerd. Hier hebben we het personeel een beetje kunnen ondersteunen doordat ze aan Brutus hebben gewerkt (beetje schade ontstaan door de 05 route…) en heeft Gregory, onze lokale kunstenaar Brutus zijn naam geschilderd op de zijkant. Hij heeft ons ook een tour gegeven door het dorpje om te kijken hoe de mensen hier leven en hier hebben we de (vrouwelijke) chief ontmoet. Toen ze na een tijdje kletsen er achter kwamen dat ik verpleegkundige ben, hebben ze me gelijk gebombardeerd tot dokter en heb ik diagnoses moeten stellen van een overbelaste schouder bij de chief tot eczeem bij een kind! Ik had nog een beetje lanette crème bij me die ik gaf aan de moeder van het kind en zei tegen Gregory dat hij ijs moest regelen voor de chief haar schouder. Niet veel kunnen doen, maar de mensen vonden het fantastisch dat er iemand wat aandacht voor ze had.. de medische zorg in Malawi is niet om over naar huis te schrijven… Aaltje, the travelling “doctor” haha

Toen was het tijd voor onze Workaway bij Kachere Kastle. Een kasteel aan de kust van Lake Malawi.

De eigenaar (Engelsman) had contact gezocht met ons met de vraag of we rondom de kerst en oud en nieuw wilden komen werken bij ze, dus wij dachten dat is weer iets anders tijdens onze reis, waarbij het geld uit onze zakken stroomde. Kachere Kastle is een grappig concept op een mooie plek en het personeel komt allemaal uit de omliggende dorpjes, mensen die vaak geen opleiding hebben gehad en daardoor heel weinig Engels spreken. Maar oh, wat een karikaturen sommigen die er rondliepen. Één van de tuinmannen, Byson, had voor de deur gestaan bij het kasteel met één handgeschreven referentie van 40 jaar terug dat hij goed werk had verricht. Toen de eigenaar vroeg hoe oud hij was zei hij 40. Deze man was al bijna 80 jaar. Wanneer hij aan het werk was maakte ik altijd een praatje met hem, voor zover dat lukte in het Engels en de paar woorden Chichewa die ik had geleerd en hij gaf aan dat hij mij zo lief vond omdat ik nooit om hem lachte…. Sneu…

Toen ik een middagje vrij was ging ik wat personeel langs om foto’s te maken. Byson had tijdens de kerst om een cola gevraagd aan me.. ‘het is kerst dus jij moet een cola voor me kopen’. Op dat moment had ik het niet gedaan want ik vind bedelen irritant, zeker door iemand die wel z’n geld verdient, maar toen ik de foto’s ging maken dacht ik, ik neem een cola voor hem mee.. heeft hij z’n cola en ik hopelijk een leuke foto.. hehe Toen ik zei dat hij moest lachen ging hij met z’n mond open staan alsof er een pingpongbal in zat. Het maakte niet uit hoe ik het uit probeerde te leggen, hij begreep er niks van. Hij wist niet hoe hij moest lachen voor een foto! Uiteindelijk is het me gelukt.. fantastisch! Ook een aantal leuke gasten ontmoet, waarvan 1 Afrikaans stel bij wie we nog een paar nachten hebben geslapen in Lilongwe. Een dag voor de kerst hebben we kerstversiering opgehangen want dit was nog niet gedaan, dat was heel leuk om te doen.. als het niet weer vernield werd door de kitten hihi

Er kwam nog een hele sexy kerstman met de kerst langs!

We hebben ook kennis gemaakt met de lake flies.. die vliegen boven het meer na de eerste onweersbuien en als de wind verkeerd staat dan komen er miljoenen vliegen de kamers etc in.. het lijkt net alsof er iets in de fik staat op het meer maar dat zijn dus allemaal vliegen! Tijdens het foto’s maken van de vliegen wilden de kinderen van de omliggende dorpjes ook héél graag op de foto…

We zijn begin januari weer weggegaan, want buiten het feit dat we leuke mensen hebben ontmoet, hebben we het bij de Workaway zelf weer niet naar ons zin gehad. Een voordeel van een Workaway is dat je accommodatie krijgt in ruil voor je werk.. de kamers hadden echter geen airco, dus die waren bloedheet. We hebben dus lekker in de tent geslapen, wat een stuk koeler was, in een leuk bamboebos. We moesten persé dichte schoenen aan (lees: lelijke crocs!) en een lange broek bij het bedienen. Het was maar liefst 35 tot 40 graden dus dat was nogal een dingetje.. (hierdoor wel weer op een echte Afrikaanse markt terecht gekomen waar we onze kleding gingen kopen en wat lekkers natuurlijk).

We moesten zelf ons eten maken in een keuken waar ook voor de gasten werd gekookt.. en die keuken was minimaal 50 graden, dus ging je elke dag een klein beetje dood van de hitte… het keuken personeel was niet heel gezellig en toen ik een keer het zwembad in wilde springen om af te koelen, werd ik tegengehouden door de eigenaresse die persé midden op de dag het zwembad schoon wilde maken terwijl ze gasten had met kids die ook graag wilden zwemmen. Met als gevolg ontevreden kids en een oververhitte ontevreden Workawayer! Toen we twee dagen later vertelden dat we weg gingen (een dag eerder dan verwacht) stond de eigenaresse op en heeft ons nooit gedag gezegd! Haar man was netjes genoeg om ons gedag te zeggen. Daaaaggg Kachere, de rest van Malawi wachtte nog op ons!

Nog een fotootje van m’n favoriete gast die binnen 5 seconden in m’n handen werd gestopt door haar moeder toen ik zei dat ik wel even met haar wilde zwemmen. Echt te cute…

En nog wat meer foto’s van the Village and Street Life in Malawi….

In het volgende blog vertel ik onder andere over de familie van Max, de jongen uit Malawi die voor Joe z’n broer en schoonzus werkte. We zijn naar zijn geboortedorpje gegaan wat een super gave belevenis was.

Tionana nthawi ina!!

The challenging 05 route!!

Mwaiseni!

Hallo allemaal, voor degenen die het nog niet weten.. ik ben weer in Nederland..

Één van de meest trouwe volgers van mijn blog en ook nog is mijn liefste tante is een maand geleden erg ziek geworden. Ik kon niet meer genieten van mijn reis met de gedachte dat zij hier in Nederland lag te vechten voor haar leven. Maar ze gaat de goede kant op, dus we hopen dat ze ergens in de toekomst mijn blogs weer mag lezen en boos op me mag worden dat ik teveel informatie heb gegeven… Kom op lieve Marianne, you can do it!!

Helaas moet Joe nog volgen, omdat hij Brutus nog moet verkopen in Zuid Afrika, maar over een week is het al zo ver! Ik loop maar 3 landen achter met mijn blogs, dus ik hoop dit de komende tijd op te pakken… hier komt de eerste…

Onderweg zijn we een paar straat bbq’s tegengekomen. Zag er zeer hygiënisch uit, met maar een aantal vliegen rondom elk stuk vlees wat er hing, dus ook Joe heeft deze stukjes vlees maar geskipt haha

We zijn naar Kasanka National Park gegaan omdat we hoorden dat daar de bat migration was en dat leek ons wel heel gaaf om te zien. Vlak na zonsondergang komen er meer dan 10 miljoen! fruit vleermuizen overvliegen. Ik heb wel is een vleermuis trek gezien, maar zo enorm veel in 1 x niet. We zijn er voor gaan zitten en hebben ons verbaasd en genoten! Hoop dat de foto een beetje kan overbrengen wat we hebben gezien! Verder nog even rondgereden in het park en de volgende dag een wandeling gemaakt. Nog wat gave dieren gezien, waaronder erg mooie vogels!

Paar nachtjes in Mpika geweest om wat dingen te regelen en boodschappen te doen. De kip die hier zo liefdevol wordt vastgehouden is helaas niet zijn huisdier….

Hierna verder gereden naar Kapisha Hot Springs. Wij dachten we gaan met een temperatuur van + 35 graden in een heet water bron liggen hehe. Maar we waren niet de enigen die zo gek waren.. we komen de camping op rijden en ik zeg tegen Joe huh?! Dat is de NL familie die ik volg op insta! Dat was inderdaad zo en het klikte zo leuk dat we besloten om een paar dagen later een moeilijke 4×4 weg te gaan rijden samen van North naar South Luangwa (i.p.v. honderden kilometers terug naar Lusaka over een vervelende weg met duizenden potholes en honderden vrachtwagens die je van de weg af drukken). Hier over zo meer. Nog een paar fotootjes van Hot Springs..

Ik wilde Mutinondo Wilderness niet missen namelijk, wat door een aantal mensen was geadviseerd. Prachtige omgeving waar we heerlijk rondgewandeld hebben en lekker gekanood en gezwommen. Nog een aantal dieren gezien, die soms wel is gemist werden… Joe wil graag voorop lopen bij dit soort wandelingen met een stok in zijn handen voor slangen.. tot mijn irritatie natuurlijk, want dan mis is nog wel is dieren.. maar hier heb ik hem even een paar minuten voorop laten lopen. Joe loopt dus voorop en loopt ergens voorbij wat ik op de grond zag liggen en ik dacht, dat is cool.. een hele grote caterpillar (soort rups) op de grond. Dus ik met m’n neus er boven op.. ik zeg kijk hoe cool! Een caterpillar! Tot hij zich bewoog en ik opeens een gespleten tongetje naar buiten zag komen.. was het een slang! Gemist door Joe en ik had ‘m bijna een knuffel gegeven zo dichtbij was ik oepsss. Conclusie.. Joe mocht nooit meer voorop, want hij mist ze toch de slangen hehehe…

Goed kijken naar de foto tussen de bladeren.. waarschijnlijk snap je dan wel waarom de slang gemist werd..

Toen was het tijd voor de 4×4 route. Een route die alleen tijdens droogseizoen gereden kan worden, want als het nat is glij je van de bergen af naar beneden. Er wordt ook geadviseerd om ‘m samen te doen want als je pech krijgt onderweg kan het minimaal een week duren voordat je hulp krijgt.

Een heuse 4×4 route maar het ging eigenlijk best top, aantal keer uit moeten stappen om wat stenen weg te halen of de weg wat meer begaanbaar te maken. Brutus is wat laag bij de grond dus die had er iets meer moeite mee dan Randy, de Land Rover van de familie Boon. Maar ze hebben het allebei heel goed gedaan (en de mannen natuurlijk ook!). Af en toe een boompje om moeten hakken, paar river crossings… geen probleem.. totdat we bij een droge rivierbedding aankwamen.. waar we echt niet doorheen konden! We hebben het nog geprobeerd begaanbaar te maken met z’n vieren (zo’n 1 ½ uur lang ofzo) totdat Meindert en ik allebei vonden dat we om moesten keren. Joe en Gerdien waren het daar niet gelijk mee eens, maar hebben toch maar toegegeven. Zo kwamen we op een ander pad terecht wat eigenlijk een super goed pad bleek te zijn.. er was echter niemand die bij het hek zat om te vertellen dat we die weg moesten nemen! Via de satelliettelefoon hoorde de familie dat er wel leeuwen waren.. dus we hebben doorgezet en we zijn het park uitgereden. 23 u savonds kwamen we uitgeput aan, maarrr we hadden er weer een mooi avontuur op zitten!

Paar nachten naast het park geslapen bij een super mooie spot omdat je zo over de rivier kijkt naar South Luangwa National Park. Schouwspel mogen aanschouwen van een visserman die voor zijn leven moest rennen omdat een nijlpaard hem niet terug wilde laten gaan naar z’n boot (tot 5x toe) maar hij liet t uiteindelijk toch toe.

Het was niet eens nodig om de camping af te gaan, want de boodschappen werden voor onze tent gebracht.. mister delivery…

Het park in gegaan en daar o.a. 2x een leeuw gezien en een luipaard met haar cub die nog in de buurt liep. Ze blijven op het begin nog bij elkaar, maar het jonkie moet voor zichzelf gaan zorgen, voor z’n eigen eten, zodat hij kan overleven in de natuur. Ooh wat zijn luipaarden toch mooi! Een olifant die gevaarlijk dichtbij de auto kwam, maar na een beetje snuffelen gelukkig weer verder liep. Ook een cute babyolifantje.. wildparken zijn echt ons ding!

Ook nog in de bewoonde wereld (van Afrika.. dus blijft apart) geweest voordat we naar Malawi vertrokken..

Tsalani Bwino!

Saving the baby elephants!!

Mwaiseni!

Aangezien de trouwe volgers een beetje ongeduldig worden en ik natuurlijk belachelijk lang achterloop, hier dan eindelijk een blog over Zambia. Laat ik beginnen met het feit dat Zambia onze harten niet gestolen heeft. Het is een mooi land, maar met veel corruptie en gebedel. Als blanke in een auto als die van ons, ben je een wandelende portemonnee en staat er direct 10 man om je auto heen die komt bedelen, of spullen wil verkopen van ruitenwissers tot aan ananas, je kan het zo gek niet bedenken. Daar komt bij dat de national parken echt veel duurder zijn dan in Botswana, maar daar hebben we wat op kunnen bedenken. De wegen (vooral in het Noorden) zijn soms echt niet berijdbaar, door vele potholes en honderden vrachtwagens die je tegemoet komen en je van de weg drukken. We zijn er wel in totaal ongeveer 5 weken geweest, het zeker leuk gehad en we hebben natuurlijk weer van alles meegemaakt…

Begonnen in Vic Falls, dit keer aan de Zambia kant (met Joe z’n tour zijn we in Zimbabwe geweest), mooi om te zien, heel weinig water en minder mooi dan van de andere kant vanuit de helikopter, maar wij zijn dan natuurlijk ook verwend.. haha. Paar keer rondgelopen in het dorp en de camping was ook spannend, met een hippo highway…

Nog een stukje rondgereden en uitgekomen bij een mooie plek waar een aantal missionarissen uit Amerika woonden met hun families. Zij worden gesponsord vanuit Amerika en helpen om scholen, kerken, ziekenhuizen en watervoorzieningen te bouwen. Super vriendelijk en we mochten direct mee eten. Vooral het uitzicht was prachtig.. hier vanuit doen ze ook kayaktrips..

Weken lang hebben we onze ogen uitgekeken op straat hoeveel er wordt gedragen op de kinderen en vrouwen hun hoofd.. kilo’s rijst, fruit, meel, noem het maar op.. en heel vaak samen met een kind op de rug! Hier héél veel foto’s van proberen te maken en van het leven/verkopen op straat..

De volgende plek hebben we bereikt via een 4×4 route. Dit was niet de bedoeling, maar we waren verdwaald (volgens Joe off route, hier worden we het denk ik nooit over eens). Het werd steeds donkerder en we kwamen door allerlei dorpjes heen. Ik werd steeds zenuwachtiger en misselijker omdat ik me niet echt veilig voelde. We hadden de hulp nodig van de locals maar iedereen keek ons zo vreemd aan (waarschijnlijk omdat bijna niemand die route neemt). Gelukkig bleken de mensen allemaal super vriendelijk te zijn en wezen ze ons met 2-3 woorden Engels en vooral handgebaren de goede kant op! De leukste was een jongen van 16 die wilde zeggen rechtdoor en heel hard riep: Let’s gooo!! In het pikkedonker aangekomen in Lotri Bay, super mooi plekje aan lake kariba. We hebben daar gekayakt en gewandeld en gezwommen in het lake zwembad, met hekken er omheen om je te beschermen tegen de nijlpaarden en krokodillen. Super gave plek. Omdat het zo vreselijk heet was toen wij hier waren (48 graden overdag en s ’nachts leek het niet veel af te koelen) hebben we op een matras op de grond geslapen met veel muggenspray op. Met gevaar voor eigen leven natuurlijk, want soms komt er wel is een nijlpaard het terrein op….. die laten je (meestal) wel met rust als je niet in hun weg ligt haha. Midden in de nacht werd ik wakker van geluid.. dat bleken gelukkig een aantal bokkies te zijn. En s ’morgens kwamen de zebra’s ook even kijken. Heel gaaf allemaal!

Van hieruit zijn we naar onze work away gegaan, ook aan lake kariba maar in het dorpje Siavonga in het Noorden. Gewerkt in een guesthouse in een kamer met airconditioning, wat ook wel is lekker was voor de verandering in de hitte. Joe had de taak om een dak om te keren om een gedeelte meer open te maken om b.v. eten te serveren.. dat was geen werk voor een vrijwilliger maar meer voor een bouwvakker. Maar, boer maakt een plan en het is hem gelukt met een paar van de medewerkers. Erg hard werken, dat wel. Ik heb een beetje kunnen helpen met het afbreken van het dak en ik heb een paal gemaakt met richtingen naar dorpen overal ter wereld. Maar dan niet de normale, zoals naar Amsterdam, maar naar dorpen waar iedereen van ons iets mee had. Dat was een leuk werkje voor een work awayer. Besloten om na een weekje weer te vertrekken want we vonden het toch niet echt heel boeiend. Je bent erg afhankelijk van wat je te eten krijgt en dat is als niet vlees eter soms toch echt wel heel moeilijk… Onze groenten en fruit gekocht in het dorp, wat een groot contrast gaf met een super mooi hotel iets verderop waar we een aantal keer geluncht hebben. Wereld van verschil..

Nog naar Kariba Dam geweest, echt super gaaf om te zien, een enorme stuwdam, bestaande uit 2 betonnen bogen met een totale lengte van 633 meter en een hoogte van 131 meter.

Van hier uit richting lower zambezi gereden. Zoals eerder gezegd zijn de national parken in Zambia belachelijk duur, maar je kan wel richting de GMA gaan, Game Management Area, dat is de overgang naar het national park toe, waar veel mensen samen wonen met de dieren om hen heen. En we hebben er ontzettend veel wilde dieren, maar onderweg ook schattige kids gezien! Die kids riepen dan wel continu om sweets maar vonden het ook wel erg leuk om op de foto te gaan. We hebben gekampeerd met een krokodil en nijlpaarden om ons heen! En voor het eerst in ons leven een albino nijlpaard gezien! Hij leeft vooral op een klein eilandje waar ze hem heel vaak zien. Hoe bijzonder!

Richting Lusaka nog een lunchstop gehad, die erg leuk was met een paar schattige kids en waar het eten op een klein houtskool fornuisje werd klaargemaakt. Voor mij was dit de lekkerste vis in Zambia en misschien wel m’n hele trip in Zuidelijk Afrika!

In Lusaka, de hoofstad van Zambia zijn we naar Lilayi geweest, een olifanten ‘weeshuis’ waar babyolifanten opgevangen worden die gevonden zijn nadat bijvoorbeeld hun moeder is vermoord door poachers voor haar slagtanden. Walgelijk, maar het gebeurd. Deze babyolifanten worden hier opgevangen en later vrij gelaten in één van de wildparken waar ze zich aansluiten bij een olifanten familie. Echt super schattig om te zien hoe ze hun fles melk leegdrinken (1 trok de fles uit de handen van zijn verzorger en dronk hem zelf op, net als bij sommige baby’s van mensen) en hoe ze daarna lekker aan het spelen waren in de modder.

Op het zelfde terrein kan je ook mooie wandelingen maken, waar je veel dieren tegen kan komen, als giraffes, pumba’s en bokkies.

Ook nog een beetje van de drukte in het verkeer in Lusaka mee kunnen maken, waar allerlei verkopers rondlopen tussen de auto’s door..

Rest van Zambia volgt in een ander blog!

Tsalani Bwino!

From cheetah to meditating baboon!

Dumela!!

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Bij deze m’n laatste blog over Botswana! We hebben zooo veel dieren gezien dat het allemaal niet in twee blogs paste… En ik wil jullie de foto’s van al die gave dieren natuurlijk niet onthouden! In de tussentijd zijn we al twee landen verder.. 5 weken zambia achter de rug en nu al weer drie weken in Malawi. Ik weet dat het allemaal niet heel gezellig is in Nederland op het moment, dus denk dat een leuk blogje met wat foto’s wel een goede afleiding is! Hoop dat jullie toch gezellige feestdagen hebben gehad, wij hebben een work away gedaan in Malawi. Over een aantal blogs meer hier over.

Na onze wilde avonturen met de leeuwen zijn we verder gereden naar het volgende national park om te kijken of we daar nog meer wilde dieren konden vinden. 1 nachtje geslapen in Savuti. Onderweg weer echt van alles gezien, en allebei voor het eerst in ons leven cheetah’s in het wild gezien! Ze lagen wel te luibakken onder een boom, maar toch gaaf om te zien!

Nog veel meer andere dieren gezien, waaronder een groep leeuwen. 2 waren aan het sexen.. die blijven maar gaan! Totdat het vrouwtje geïrriteerd wordt en van haar afbijt.. dan mag hij 5 minuten niet en dan gaan ze weer haha

De volgende dag ontmoetten we Rob & B, mensen uit Zuid Afrika, die de vorige keer de river crossing hadden gedaan, welke wij daarna ook hebben gedaan met Brutus. Trots vertelde ik dat we dezelfde crossing hadden gedaan en dat het goed was gegaan. Gezellig staan kletsen en elkaar wat tips gegeven. Toen wij weg reden kwamen we na een tijdje weer vast te zitten! Omdat wij hen een tip hadden gegeven waar ze misschien leeuwen konden zien, kwamen zij na een kwartier aanrijden. Gelukkig! Ze hebben ons er uit kunnen trekken en we zijn hard verder gereden achter elkaar aan om niet weer vast te komen te zitten in het diepe zand! Totdat Rob de auto neerzette op een veilige plek en vertelde dat we nog een probleem hadden! We moesten bier drinken hehe.. onze redders!

2 dagen later nog gezellig met ze uit eten geweest! Baie dankie Rob & B!

Om bij te komen van onze wilde tijd in Botswana hebben we een week lang geslapen op dezelfde camping in Kasane, waar we ook hebben geslapen met de NL groep toen Joe reisgids was en ik mee mocht op reis. Heerlijk plekje! Elke dag gezelschap van de mongoose familie.. super cute!

Vanaf hier hebben we Chobe bezocht en weer een aantal leeuwen mogen bekijken, waaronder een paar die op jacht waren. De pumba’s waren ze gelukkig te slim af!

Tijdens de boottocht nog een aantal kills gezien van krokodillen, ook héél gaaf! Tot slot nog een aantal mediterende apen, waar we erg veel lol om hebben gehad!

Sala Sentle!!

Lion Kill!!

Dumela!!

Zoals beloofd een (foto) blog over Botswana! Met wat info erbij, want er is soms toch echt uitleg nodig hehe.. Hierna volgt er nog 1, want er zijn echt mega veel foto’s! We zijn nu al weer meer dan drie weken in Zambia, maar dat komt later.. Geniet!

Onderweg naar Nxai Pan National Park…

Nxai Pan National Park

Nu ik de olifantenfluisteraar gelezen heb, ben ik nog meer geïnteresseerd geraakt in olifanten!

Gave vogels, maar ze pikken zo het eten uit je hand!

Struisvogel met z’n baby’s… als je goed kijkt zie je ze.. en ja, het is het mannetje..

Appeltje eitje voor Brutus… en voor Joe!

Rakops.

Hier niet een ‘lady under the tree’ maar ‘ladies under the umbrellas’……

Local haircut. Eerste blanken die ze knipten! Ik mocht gratis…  met een scheermesje werd m’n haar er af gehakt! Als gevolg een Haags matje… Maar wel vriendinnen gemaakt haha. Ze vonden mijn haar zo interessant dat ze het alle 3 aan wilden raken…

Er werd opeens een auto bijna naar binnen gereden. De locals kwamen even scheren, maar omdat er een power cut was, gebruikten ze de accu van de auto. Met keiharde muziek erbij….

Tadaaa de haagse mat! hahaha

Central Kalahari Game Reserve

Het bewijs dat ik ook wel is rij….

Met gevaar voor eigen leven wild gekampeerd… uit m’n slippers gesprongen toen ik in het donker ging plassen omdat ik dacht dat ik oog in oog zat met een leeuw! Bleek een jakhals te zijn.. die nog erger van mij schrok dan ik van hem!! Op deze foto vond ik het nog leuk (toen was het nog licht hehe)

Paar dagen in de stad Maun geweest, via via met mensen in contact gekomen en naar een gezellig bierfestival geweest. Helaas geen bewijs van! Hierna naar Tshillifarm, waar we misschien een workaway zouden doen, de eigenaar gaf aan dat het zonde zou zijn als we naar wilde dieren op zoek zijn om een paar weken bij hem te verblijven, omdat het regenseizoen begon en de dieren dan niet meer naar de waterholes komen. Goed contact opgedaan en in de toekomst kunnen we daar misschien een maand o.i.d gaan werken. Super gave plek!

Kasankini community camp…

Met zonsopgang kijken naar de olifanten die aan het baden zijn.. eerst vond ik Joe uiteraard super irritant.. dat hij me zo vroeg wakker maakte! Maar toen ik m’n ogen open deed zag ik al die olifanten… wat een fantastische ervaring!! Eindelijk een goede reden om vroeg op te staan!! Uiteraard nog even blijven zitten tijdens het ontbijt..

Moremi Game Reserve

Oeps.. vast in het zand. Met z’n 2-en Brutus weer uit kunnen graven!

Onderweg naar Khwai. Ongeveer 100 olifanten in de rivier zien spelen en drinken.. zo ontzettend veel olifanten bij elkaar, samen met giraffes en nijlpaarden…fantastisch!!

Echt heel bijzonder.. deze olifant had 5 poten! Whahahaha

Maar ter info.. dit doet hij om af te koelen…

Khwai rivier. Langs de rivier zoveel beesten en hier hoef je niks te betalen.. nog beter!

Deze rivercrossing hebben we met Brutus ook gedaan! Spannend, want nog geen 100 meter verderop lag een nijlpaard in het water!! Over de eigenaar van deze auto in het volgende blog meer!

Zoek de verschillen…

Lion Kill!! OMG wat spannend, zo vlak voor ons neus. Super zielig, want de bok leefde nog toen zijn darmen opgegeten werden door 4 leeuwen!! Toen ik het vertelde aan een paar rangers was het antwoord… yeah thats mother nature.. en yeah dat is waar.. maar vond het toch sneu! Desalniettemin heb ik er wel tig foto’s van haha

Moeder leeuw heeft de bok gedood.. haar kinderen eten en zij houdt de wacht! De krokodil wil mee eten, maar wordt gewaarschuwd door moeder leeuw.. geen eten voor hem!

1 is iets gulziger dan de rest…

En de nijlpaarden spelen vrolijk verder!!

Volgende blog meer foto’s!!

Sala sentle!!

Conquering the Salt pans!!

Dumela!

Jaa hoor, daar is ze dan eindelijk met een blog over Botswana!

Ik ben bang dat het teveel is om over één maand te schrijven dus ik deel het maar in 2-en, dan blijft het leuk om te lezen. Alhoewel de laatste twee weken het spannendst waren, maar daarvoor moet je dan nog maar even geduld hebben hihi.

Ten eerste wil ik even beginnen met de mensen bedanken die geld gestort hebben om ons een beetje op weg te helpen.. baie dankie! Wordt zeer gewaardeerd!

Het vorige blog vroeg ik of iemand een goede naam wist voor onze auto.. we zijn overspoeld met hele zinvolle reacties… NOT, maar uit de paar aanmeldingen hebben we een winnares, Sophia, dochtertje van Holly van 8 jaar oud. Zij heeft bedacht dat onze auto Brutus ging heten! Dit vonden wij erg toepasselijk! Als we volgend jaar terug zijn krijg je een dikke knuffel een pakje oreo’s Soof, dankjewel!

Toen Brutus eindelijk klaar was, zijn we vertrokken naar Gaborone, de hoofdstad van Botswana. De grensovergang (Schilpadshek) ging voor Afrikaanse termen vrij soepel, even in de rij gestaan, maar niet voor uren. Tot mijn verbazing hoefden we gelukkig geen visum te betalen en mogen we legaal 90 dagen in het land blijven.

We checkten de eerste avond in bij een backpackers in de stad. Hier kampeerden we naast het zwembad, op de enige kampeerplek en waren we de enige toeristen. We werden omgeven door de ‘huisdieren’ daar, waaronder een haan. Deze haan en de rest van de hanen uit de buurt, hebben vooral mij vanaf 2 uur s’nachts wakker gehouden. Als vegetariër zijnde, snap je natuurlijk wel wat ik de volgende dag heb gegeten! Hier een fotootje van toen hij nog leefde…

En van 2 opmerkelijke andere huisdieren

We hadden van tevoren een koelbox van iemand gekocht om wat eten en drinken koud te houden, maar die begaf het al na 2 dagen met de tropische temperaturen hier (lees: minimaal 35 graden en super benauwd!). We hebben ‘m nog proberen te laten maken door een Indiër, die echt heel erg z’n best heeft gedaan.. maar tis helaas niet gelukt!

In de hoofdstad dus behoorlijk wat geld uitgegeven aan een nieuwe koelbox die je zowel in de auto als op 220 volt op kunt laden. Met deze temperaturen houdt tie het redelijk en de groenten verpakken we in papieren zakken. Als die op zijn en we zijn in de middle of nowhere eten we blikgroenten. Al met al kookt Joe lekker op het vuur wat hij maakt of op gas en ik doe al het snij, vreet en zuipwerk hehe. De belangrijkste taak is zorgen dat de wijnglazen gevuld blijven.. die taak neem ik zeer serieus op!

Een heerlijke avond gehad bij de Yacht Club, waar we met een mooie zonsondergang lekker hebben gegeten en gedronken met dassies en vogels om ons heen.

Toen wij al onze zaken hadden geregeld in de hoofstad hebben we 2 nachten gekampeerd in Mokolodi Nature Reserve. Hier hebben we getest of Brutus zijn 4×4 goed werkt… nou perfect! Aantal krassen van alle bomen verder op Brutus geven hem nog een stoerdere uitstraling… We gingen op zoek naar de neushoorn, die we helaas niet hebben gezien, maar wel veel andere dieren… super gaaf begin voor een park naast de hoofdstad!

Hierna zijn we richting Paje vertrokken, een klein dorpje, waar we 2 nachten geslapen hebben in Paje River Camp. De eerste nacht echter niet geslapen, want al snel kwamen we er achter dat in het weekend dicht bij locals te zijn niet een goed idee is in Botswana. De muziek ging om 7 uur s’ochtends iets zachter… Pule, de eigenaar van deze plek, vertelde dat iedereen zo uitgelaten is omdat alle bans op zijn geheven, als een avondklok en reizen tussen de verschillende gebieden. En dat vieren ze hoor! De volgende dag veel lol gehad met Pule en hij is uiterst trots dat hij op mijn blog komt in Nederland! Eindelijk andere toeristen tegen gekomen uit Zuid Afrika die ons wat goede tips konden geven! De dag dat we er waren door het dorpje heen gelopen, wat een fantastische ervaring, zo gaaf om te zien hoe de mensen leven (degenen die niet mee hadden gedaan aan de party van de nacht ervoor want die lagen dood in bed volgens Pule hehe).

We waren op pad naar de zoutpannen en op advies van één van de Zuid Afrikanen zijn we naar Kokonje island gegaan. Zeer afgelegen en niet zo toeristisch vertelde hij. Hij wees het aan op de kaart de avond ervoor en op die aanwijzingen zijn we gaan rijden. We kwamen eerst langs een dorpje waar ik in een winkeltje vroeg om verse groenten (blijkt soms zeer moeilijk te krijgen hier, ze eten hier meestal pap, bonen, tomaten, uien, aardappels en rijst en daar houdt het zo een beetje mee op). Maar, ik kon groenten krijgen bij ‘the lady under the tree’ om de hoek. Wij rond gereden en nagevraagd, toen bleek het toch een soort zinkplaten huisje te zijn. We vroegen of ze groenten had en ze wilde gelijk al haar tomaten, uien en aardappels verkopen haha. We vroegen wat ze nog meer maakte, ze pakte de deksel van haar pan en zei: French Fries! Lekkerrr dat ze waren! Joe heeft ook nog genoten van haar vetkoek die ze had gemaakt (ik vind dat net oliebollen en dat vind ik niet zo lekker), maar we waren weer een stukje, een paar tomaten, uien, aardappels en geen honger meer verder! Onderweg kwamen voor een hek te staan en moesten we vertellen waar we heen gingen. De gatekeeper was wel heel angstaanjagend dus we hebben netjes geantwoord!

Onderweg nog wat andere jongens die graag op de foto wilden.

Begraafplaatsen zien er zo uit hier

We kwamen echt op paden te rijden met diep zand.. ik zal vertellen dat ik een aantal keer heb gereden maar super blij ben dat Joe meestal rijdt, want jeetje wat ongelooflijk moeilijk soms om hier te rijden. De kosten die we hebben uitgegeven aan de 4×4 waren niet voor niks! Ongeveer een uur voordat we aankwamen op de plaats van bestemming vroegen we iemand bij een hek om de weg. Hij vertelde hoe we er moesten komen en dat we ook voorzichtig moesten zijn. 2 weken daarvoor waren mensen vast komen te zitten en die waren 2 weken gestrand! Uiterst relaxed en zonder vrees heb ik uiteraard het laatste stuk van de rit beleefd, pfffff. Vooral nadenkend dat we met de 50 liter water kan en nog 10 liter extra water wel heel weinig water hadden voor 2 weken! En dan rij je op de zoutpannen, kom je voorbij de plek waar ze vast hebben gezeten, waar Joe natuurlijk wilde stoppen om te kijken wat ze nu niet goed hadden gedaan (aiaiai) maar gelukkig was het zout op de plekken waar wij reden hard genoeg. We hebben de hele zoutpan rondgereden, het was een verlaten kampeerterrein, met bordjes naar verschillende campsites. Wij hebben de plek uitgekozen waarbij stond strictly no camping, omdat we dit toch echt de mooiste plek vonden onder een prachtige baobabboom! Fantastische zonsondergang gezien en genoten, maar het was zeer moeilijk om vuur aan de gang te houden en te slapen omdat het zo ontzettend hard waaide.. wat een uitdaging!

Ik wilde weer een keertje hardlopen dus Joe zei dat kan je wel hier doen. Hij zegt als je nu helemaal de zoutpan rondrent langs alle campsites zal het ongeveer 6 km zijn. Bij campsite 2 ben je op de helft! Zo gezegd, zo gedaan, de eerste 10 minuten ging het prima, tot ik de hoek om kwam en erg tegen de extreme wind in kwam lopen. Ik vond het geen goed idee om om te draaien voor het geval Joe me kwam zoeken en ik dan anders was gelopen dan afgesproken, dus ik heb doorgebikkeld. OMG, en hoe! Bij campsite 2 zat ik op 7 km… nou draai ik m’n hand niet om voor 10 km, maar met zulke harde wind is het toch best lastig! Ik heb zelfs een km gewandeld, wat echt niks voor mij is en ik zag de tijd en de km’s voorbij tikken. En ja hoor, bijna terug bij het einde kwam een bezorgde Joe in Brutus aanrijden (de tent inklappen is niet zo ’n makkelijke taak overigens..) en had ik 12 km hardgelopen en 1 km gewandeld met extreme tegenwind. Ik begon overigens in de wat koudere wind in een lange broek, waar ik na 1 km spijt van had. Maar trots op mezelf en een fantastische ervaring om hard te lopen op de zoutpannen, km’s verder kijkend met alleen maar een wit/grijze gloed om je heen… Conquering the Salt pans!!

Onderweg naar de volgende plek kwamen we langs een plekje, waar we wat te eten wilde halen. Dit bleek een vluchtelingenkamp te zijn. Maar zo ingericht dat de vluchtelingen allemaal winkeltjes hebben om te proberen zo aan hun geld te komen. Op het moment waren er vooral mensen uit Somalië en de Congo. Een praatje gemaakt met een aantal mensen, waaronder Joseph uit Congo, hij en z’n vrouw hadden beide een winkeltje naast elkaar… en hij vertelde dat het ‘visum’ wat zij hebben hen daar laat zijn en dat ze 1x in de week de stad in mogen om wat boodschappen te halen, maar ze verder in hun kamp moeten blijven. Ze leven hier al 7 jaar. Veel beter dan in Congo, maar nog steeds een beetje opgesloten. Hij hoopt een werkvisum voor buiten het kamp te krijgen.

Nog een belangrijke boodschap in het kamp…

Hierna 2 nachten in Nata geweest in Eselbe camp backpackers. Hier heeft Joe wat reparaties aan de auto gedaan en ik heb gewassen. Met een aantal mensen om het vuur gezeten 2 avonden en samen gegeten. Samen met Joe nog gekayakt over de rivier in een prachtige omgeving en mooie vogels gezien. Er heeft zich een nest bushbaby’s genesteld in een ruimte daar die net na zonsondergang tot ‘leven’ komen en dan kan je ze een soort zien ‘krioelen’ daar als de lampen aangaan. S’avonds laat ging ik terug om nog een keer te kijken en toen was er een kleine baby ‘uitgevallen’ en die hing aan de muur, bang naar me te kijken. Echt heel sneu maar ook heel cute, we hebben ‘m zelfs geaaid, zie pics.

Ik wil het liefst verder gaan en praten over alle wilde dieren die we hier na hebben gezien, maar dat wordt echt een volgend blog. Dat wordt waarschijnlijk een foto blog omdat we honderden foto’s hebben van de wilde dieren! We zijn nu een aantal dagen in Kasane, een lekker plekje aan het zwembad, wat heerlijk is als het zo heet is en over een paar dagen gaan we al naar Zambia toe!

Oh.. enneh.. als er wat foto’s op z’n kop staan.. sorry.. de wifi is niet al te best hier! (Heeft een maand geduurd voordat ik kon nadenken over dit blog…), Nu vlucht ik de tent in want wordt aangevallen door de muggen!!!

Tsamaya sentle!

Preparing our car!!

Hallo, hoe gaan dit?

Even een kort blogje over hoe het hier gaat in Zuid Afrika.

De afgelopen weken zijn we bezig geweest met een auto kopen, die we nu anderhalve week geleden gekocht hebben! Tadaaaa!

In eerste instantie waren we er erg blij mee!

OMG, wat een kopzorgen hebben we over deze auto gehad, boehoeee.. Van tevoren hebben we ‘m laten testen (dekra, dit kan je hier doen om te kijken in wat voor conditie een auto is) en daar kwam van alles uit wat niet goed was.. navraag gedaan bij een garage via via, daar een bedrag gekregen van hoeveel het ongeveer ging kosten om alles te maken, flink bedrag van het aankoopbedrag af gekregen dus wij dachten, sorted, we laten ‘m voor t geld maken wat we besparen en we gaan lekker rondtoeren.. eeehm NEE! Het bedrag bij de garage kwam op meer dan het dubbele uit, toen ze de auto onder handen gingen nemen. En toen we dachten eindelijk klaar te zijn bleek de auto niet in de 4×4 stand te kunnen die we zo hard nodig hebben, dus dit kwam er ook nog eens bij! AAAHHH… je kunt je wel voorstellen hoe ik de vrouw vervloekt heb, waar we de auto van gekocht hebben, die heel veel zaken voor zich heeft gehouden (toen alle covers er af kwamen bleek de auto echt vreselijk onder het stof te zitten en de garage zei dat ze de auto echt nooit onderhouden hebben, waardoor er dus zoveel problemen zijn ontstaan). Bijna 2000 euro meer kwijt, dat gaat van onze reistijd af boehoeee. Weer had ik op mijn gevoel af moeten gaan, we ontmoetten de vrouw en haar vader op een parkeerplaats, ze was daar met 2 kinderen die er echt vreselijk onverzorgd uitzagen. Achteraf denk ik, als je je kinderen zo behandelt, zal je ook zeker niet netjes zijn op je auto.. maarja, daar hebben we nu niks meer aan. Joe is trouwens geblokkeerd op haar telefoon, want ze denkt.. opgeruimd staat netjes.. Er moeten nog 2 zaken gemaakt worden bij de garage en dan is de auto good to goooo. Maarrr we willen zelf natuurlijk ook nog van alles, dus om geld te besparen heeft Joe al veel zelf gedaan, hij en Justin (z’n schoonzoon) zijn bezig met een dakrek maken, dit scheelt heel wat duku’s. In de tussentijd zorg ik er voor dat ze geen honger krijgen. We hebben onderdelen voor de auto, bijvoorbeeld reservebanden, op het autokerkhof gekocht, waarvan je er wel 2 nodig kan gaan hebben en nog een aantal zaken die we overal en nergens vandaan hebben gehaald. We hebben een daktent gekocht, soort van 2dehands, maar nog nooit gebruikt (zat nog in de verpakking), en daar wat op kunnen besparen.. etc etc. Hieronder de foto’s om te zien hoe hard er gewerkt wordt aan de auto om ‘m goed genoeg te krijgen voor onze trip…. Er wordt hier zelfs met een stethoscoop naar de banden geluisterd! Ik ben de fotograaf, is ook héél hard werk haha. Natuurlijk wel al wat schoonmaakwerk gedaan en ik mag morgen eindelijk m’n handen vies gaan maken om het dakrek te verven, want ’t werk wat die gasten doen is niet echt voor mij weggelegd… Preparing our car!!

Omdat we veel meer geld kwijt zijn, dan dat we dachten, hebben we een fonds opgericht.. #helpJoeenAliAfrikadoor gaarne te storten t.n.v. A.Batelaan NL68RABO0179923064 Uw bijdrage wordt zeer gewaardeerd!!

We zijn ook op zoek naar een toepasselijke naam voor onze auto.. we denken dat het een vrouw is, omdat ze niet zo makkelijk blijkt te zijn hahaha, ‘t liefst in de stijl van onze trip, dus iets van lion ofzo, maar dan origineler.. dus als er iemand een leuke naam weet?? Dan horen we het graag!

Maar we zijn de afgelopen weken natuurlijk niet alleen bezig geweest met de auto, we hebben Joe z’n verjaardag gevierd. Geluncht met z’n dochters en bij z’n ma en schoonzus thuis een braai gehad. Lekker gegeten ennn niet heel onbelangrijk, de wijn is nog steeds erg lekker in Zuid Afrika!

Verder word ik vermaakt door de dierenboel hier.. katten die je overal volgen en dan ook echt overal (op t begin erg lastig met m’n allergieën, maar hoe langer ik hier ben, hoe beter t gaat…als ik nies schrikken ze zich de pestpokken en rennen ze heel hard weg haha en ze komen ook echt niet in onze slaapkamer, als Joe niet vergeet de deur dicht te doen…) en een chicahua die elke keer met iets nieuws aankomt om weg te gooien. Ook een wat grotere hond (soort shar-Pei) waar ik vanmorgen mee ben gaan hardlopen. Na 3 km was hij er klaar mee dus toen ben ik maar weer terug gegaan hehe.

We hebben in de buurt nog een wandeling gedaan, waar we bokkies en dassies tegenkwamen.. cute!

Hier nog een quizvraag, wat is een melkskommel?? De eerste die goed gokt mag een extra euro op m’n rekening storten hahaha

Ik raak al gewend aan de Afrikaanse taal, omdat ik nu veel Afrikaans praat hier. Ik betrapte me er zelfs op dat ik een paar dagen geleden in deze taal nadacht. Maar woorden als melkskommel blijf ik nog steeds zooo grappig vinden haha.

We zijn met Justin en Ella naar de locatie gegaan waar zij zouden gaan trouwen vorige maand, en wat nu volgend jaar september wordt. Onderweg zijn we mee gegaan in hun traditie, als je auto een grondpad raakt, stop je voor een biertje en een dansje. Dit keer 0,0% omdat we toen nog geen alcohol mochten kopen in t weekend, maar dat mocht de pret niet drukken zoals je kunt zien…

Lekker ontbeten op de prachtige trouwlocatie en winetasting gedaan, want het is natuurlijk héél belangrijk dat we weten of er lekkere wijn te krijgen is!

Hier sluit ik graag mee af, omdat ik toch altijd als wijnzinnig gezien wordt op de foto’s!!

Einde van deze week hopen we naar Botswana te vertrekken, we gaan er vanuit dat we niet veel meer onverwachte problemen tegen gaan komen met onze geheel vernieuwde car!!

Tot siens!

Still in love with Cape Town!!

Hallo, hoe gaan dit?!

Yes! Eindelijk was het dan zo ver.. we kunnen weer op pad! Anderhalf jaar op gewacht en echt niet te hard durven hopen.. ik was zooo bang dat het mis zou gaan, maaarrr het is toch gelukt! We hebben een aantal keer tegen elkaar gezegd dat het echt fantastisch (en vooral ongelooflijk) was, dat we weer in Kaapstad waren! En wat hebben we genoten! De plek waar we elkaar 4,5 jaar geleden ontmoet hebben en verliefd zijn geworden, heeft bij beide van ons toch een speciaal plekje gekregen. We zijn naar dezelfde backpackers gegaan en hadden een upgrade genomen naar een kamer i.p.v. een tent. Vlak voor vertrek kregen we nog een betere upgrade aangeboden van de backpackers, of we een kamer wilden met badkamer in de guesthouse. Wij hadden nog niet zoveel verwachtingen van een gezellige vibe in de backpackers, dus hebben hier ja op gezegd. De kamer was prima, alleen de eerste paar dagen hadden we geen warm water en moesten we nog met slippers en handdoeken over straat om in de backpackers te douchen haha. Om er al snel achter te komen dat er inderdaad totaal geen gezellige vibe meer is in de backpackers. Er zitten hier een aantal mensen voor een langere periode die in de buurt werken en helaas zijn er nog geen andere toeristen. Hopelijk gaat dit allemaal weer komen!!

We hebben wisselend weer gehad en hier onze planning een beetje omheen gebouwd. De eerste dag zijn we naar de V&A Waterfront gelopen via longstreet met onderweg onze nodige stops. Er achter gekomen dat onze gezellige koffieplek er ook niet meer is, maar ook gezien dat V&A nog steeds gezellig is met leuke bandjes. Nog een leuke Afrikaanse cd gekocht die we hopelijk in onze 4×4 kunnen luisteren als we lekker door Afrika gaan toeren. En de zeehonden zijn er ook nog!

De volgende dag met onze huurauto op pad gegaan om de Elephant’s Eye Cave hike walk te doen. Helaas is de Afrikaanse Piet Paulusma ook niet te vertrouwen, dus de helft van de wandeling slecht weer gehad. Een uitdaging om een berg op te wandelen in de regen maar wel genoten van de mooie omgeving. Zo blij dat we eindelijk weer in de mooie Afrikaanse natuur konden rondwandelen, met fynbos en bergen om ons heen. Elephant’s Eye Cave staat waarvoor je denkt dat het voor staat, een olifantenhoofd en de grot waar je heen loopt is z’n oog. Je hebt er een beetje fantasie voor nodig en het ligt er natuurlijk aan van welke kant je kijkt, maar het was mooi!

De volgende dag hebben we een peninsula route gereden, over chapman’s peak waar we toen onze eerste selfie hebben gemaakt, naar houtbay waar de zeehonden staan te wachten op eten bij iedereen die er maar aanwezig is…

De volgende dag voor velen een welbekende foto gemaakt voor de tafelberg, aangezien we eindelijk mooi zicht hadden op de berg. Oh ik hou zo van die berg!

Hierna weer een prachtige wandeling gemaakt vanaf Franschoek. Wat een omgeving! Heerlijk koud bergwater gedronken mmmm

De dag erna weer met onze auto op pad gegaan, was weer mooi weer, vanaf signal hill de berg bekeken, hierna op de rotsen gelopen in het water bij camps bay (ik heb echt NIET geklaagd dat de rotsen nat waren), weer even gekeken bij onze oude vertrouwde campingplek, biertjes gedronken met uitzicht op de berg vanaf onze favo kroeg en pizza gegeten bij zonsondergang met jawel… uitzicht op de berg! Heerlijk dagje!

Zo mooi om te zien hoe deze stad rondom de berg is gebouwd, wij houden er zo van! Ben een aantal keer echt stil van geworden van de schoonheid van de berg.. en zoals de meesten weten… is daar wel wat voor nodig hehe. Still in love with Cape Town!!

Onze enerlaatste dag in Kaapstad besloten we nu wel genoeg oefening gehad te hebben om de tafelberg zowel op als naar beneden te klimmen. Wow, wat ontzettend mooi! Het ene prachtige uitzicht na het andere. Soms hadden we het een beetje zwaar naar boven toe, maar ik vond het uiteindelijk wel meevallen. Later op de berg rondgewandeld, wat gegeten en genoten van het uitzicht (Oh ja, het begon toen wel een beetje te waaien…) Alhoewel we met de cablecar naar beneden hadden kunnen gaan, vond ik dit zonde en vond dat we naar beneden moesten met een wandeling, dezelfde wandeling als waar ik 4,5 jaar geleden onwijze spierpijn van heb gehad. Nu ook dus. Ik typ dit blog bijna een week later en kan eindelijk weer een beetje normaal lopen…..

Onze laatste dag daar hebben we dus wat rustiger aangedaan, we zijn laat op pad gegaan en naar stellenbosch gereden. Hier lekker geluncht, beetje rondgelopen en onderweg naar huis een winetasting gedaan. Omdat Zuid Afrika op dat moment op level 3 zat, kon je van vrijdag t/m zondag geen wijn kopen in de supermarkten. Bummer! Maar mensen die van wijn houden hebben hier wel een oplossing voor! Bij de winetasting konden we wel wijn kopen.. hehe… Weinig foto’s gemaakt deze dag..

We zijn wel een beetje geschrokken van de armoede die er is ontstaan in en rondom kaapstad. De armoede is nu ook deze kant op getrokken. Ik heb nog nooit in m’n leven gezien dat mensen op de snelweg onder de vangrail hun hutjes maken met dozen. Ze riskeren hun leven door de drukke snelweg over te steken en liggen s’nachts in de uitlaatgassen, het lawaai en de lampen te ‘slapen’. Vreselijk om te zien!

Op het moment zijn we nu al weer een paar dagen in Krugersdorp bij Joe z’n familie. Erg fijn om iedereen weer te zien. Ik moet wel weer erg wennen aan het Afrikaanse tempo van sommige mensen en dan bedoel ik vooral de bediening in sommige koffieplekken/restaurants en b.v. politiebureaus (we hebben een verklaring nodig om de 4×4 over de grens te mogen rijden), Joe weet dan meestal wel weer iets anders te verzinnen, zodat we niet na 5 uur huilend het bureau hoeven te verlaten zonder resultaat.. haha.. Héél misschien hebben we een 4×4 over een paar dagen.. wordt vervolgd!

Terwijl ik dagelijks de Afrikaanse taal hoor, vind ik het nog steeds een grappige taal en helaas zie je de taal niet zoveel meer voorkomen op schrift. Des te leuker als je het weer ziet..

Tot siens!!

Can’t you make an exception?

Hallo allemaal!

Helaas.. we zijn weer thuis, boehoeee. We hebben anderhalve week van Frankrijk mogen genieten, maar toen we de grens over kwamen in Spanje moesten we al weer snel noodgedwongen terug naar huis. Een enorme teleurstelling voor ons, na zo lang wachten op Joe z’n vergunning, waren we blij dat we nu eindelijk op pad konden.

Zoals met zo veel dingen verpest Corona het hele verhaal, maarja, we hebben het geprobeerd! En we kunnen gelukkig weer terecht in m’n pa z’n huis! Aangezien we de komende anderhalve week geen contacten mogen hebben, heb ik ruim de tijd om een blog online te zetten. En de ontknoping van het spannende verhaal volgt op het eind, dus nog even geduld…

De beheerder van de site is bijna de hele dag bezig geweest om de foto’s nu goed online te kunnen zetten. Je kunt nu op de foto’s klikken en met de pijltjes naar de volgende… Volgens ons is het gelukt, fingers crossed! Het is dat de beheerder meer geduld heeft dan mij, want ik heb de laptop al een aantal keer bijna op de grond gegooid…

We zijn onderweg echt ontzettend veel mooie, oude kerken en andere bijzondere gebouwen tegengekomen dus die zullen her en der in t blog naar voren komen..

Korte tussenstop gemaakt in de havenstad Le Tréport

We hebben 2 nachtjes geslapen in Fécamp op onze eerste camping met een prachtig uitzicht over de zee. Mooie wandeling gemaakt boven de berg op naar de Notre Dame chapelle waar we een mooi uitzicht hadden over de stad. Het weer was hier ook nog goed, behalve de tweede nacht. Geen last van gehad omdat we lekker droog in de tent lagen, maar de volgende dag was het toch moeilijk om de grasheuvels op te klimmen naar de douches.. glibber glibber…

Joe trok op de vorige foto zo’n gekke kop en noemde zichzelf een ‘smurk’, dat ik niet kon stoppen met lachen. Toen ik de foto nu weer zag, heb ik zeker weer een half uur gelachen. Voor een goede prijs mag je de vorige foto zien… hehe

Onderweg naar de volgende plek weer een paar bijzondere gebouwen gezien..

een omweg gemaakt naar Le Havre, een havenstad. Dit vonden we allebei niet veel aan, erg lelijk moderne gebouwen. Tussendoor gelukkig nog wel wat mooie dingen gezien.

2 nachten gekampeerd bij een NL boer met een Franse vrouw en hun 11-jarige dochter. Leuk plekje en een mooi uitgangspunt voor de stranden van D-Day, waar de slag om Normandië is uitgevochten. De Amerikaanse begraafplaats, één van de stranden, Omaha Beach, en Pointe du Hoc (hoge klif bekend om een gewaagde Amerikaanse aanval) bezocht. Je ziet er de gaten nog waar bommen hebben ingeslagen, ze hebben veel intact gelaten zoals het vroeger was, bijvoorbeeld het prikkeldraad boven op de klif en de bunkers. Zeer indrukwekkend. Voor de filmliefhebbers, een aantal films zijn hier opgenomen, waaronder Saving Private Ryan. Je moest hier, ook in de buitenlucht, een mondkapje op, en aangezien dat mijn favoriete bezigheid is, heeft Joe er een foto van gemaakt.

Op het internet had ik gevonden dat onderweg richting de Spaanse grens het Parc Naturel régional d’Armorique lag, met prachtige kliffen. Was nogal een gedoe om hier in de buurt een camping te vinden die open was en uiteindelijk 1 gevonden die er een uur rijden vanaf lag. Het blijkt dus, dat heel veel ‘nationale parken’ in Frankrijk niet zo zijn als de nationale parken die wij gewend zijn. Dit zijn gewoon delen waar mensen wonen en er omheen is dan wat mooie natuur. De wandeling die we hebben gemaakt was echter wel mooi, met prachtige uitzichten over kliffen (en super veel wind). Ook veel bunkers overigens. Er zit nog een foto bij dat Joe iets probeert te verbergen, wat ik lelijk vond voor op de foto, wie kan deze ontdekken?

Onderweg naar de volgende plek de stad Nantes bezocht, dit was dan wel weer een gave stad. Het begon helaas met regenen toen we de Grand Élephant bezochten, maar we hebben ‘m wel zien lopen! Het is een cultureel, toeristisch project, een olifant van 12 m hoog, vervaardigd uit 45 ton staal en hout. Echt heel leuk gedaan, hij loopt als een echte olifant en plast ook, erg grappig. Wij vonden het prima om hem te bekijken vanaf de grond, het is niet al te goedkoop en we vonden het niet zo’n best idee om met zoveel mensen op 1 hoop te zitten ook al had iedereen een mondkapje op. Er worden jaarlijks kunstwerken geplaatst in het kader van de jaarlijkse kunstroute. Normaal zijn de kunstwerken voor een jaar te zien, maar sommige objecten hebben een permanente plek in de stad gevonden, waaronder dus de olifant en b.v. super grote ringen langs de rivier. Als je een hele dag hebt kun je de groene lijn volgen om de leukste bezienswaardigheden te zien. We hebben de lijn regelmatig gezien tijdens het lopen..

In de tussentijd werd t steeds slechter weer en bleef het maar regenen, zelfs Joe was er toen klaar mee. Ik heb toen voor een nachtje een betaalbaar hotel gezocht dichtbij La Rochelle. De volgende dag een paar uur in La Rochelle rondgelopen en 1 van te torens beklommen (we wilden er 3, maar de andere 2 sloten i.v.m. lunchtijd en wij moesten verder om het op tijd te redden naar de volgende plek. Super geïrriteerd hierom, want we hadden er wel voor betaald, maar op t laatste moment gelukkig een ouder stel uit Frankrijk blij kunnen maken door hen de kaartjes te geven. We zijn nog een paar andere backpackers tegengekomen, zie pic..

Hierna verder gereden naar Casteljaloux, meer in de buurt van de Spaanse grens. Hier lekker goedkoop kunnen kamperen, daar houden we van! We kregen wel een Franse les omdat de eigenaresse vond dat we beter Frans moesten spreken. Helemaal mee eens, dus heb m’n 6 jaar Frans un petit peu opgehaald.. Een stuk verderop een wandeling gemaakt van Roquefort naar Sarbazan, zowel de dorpjes als de natuur waren mooi om doorheen te lopen. Joe heeft weer nieuwe vrienden gemaakt met de ezels onderweg, echt te grappig als hij z’n dierengeluiden gaat maken en gaat praten met ze. Als Joe z’n stem een paar octaven omhoog gaat weet ik dat er een dier in de buurt is…

En dan nu, het moment waar iedereen op gewacht heeft, waarom zijn we nu al weer terug in Nederland?! Op weg richting Spanje vroeg Joe aan mij wanneer we voor het laatst op het internet hadden gekeken voor de situatie daaro. Dat had ik een paar dagen geleden voor het laatst gedaan. Shit! We zagen dat er meerdere regio’s gesloten waren.. waarvan degene waar wij heen reden op het moment en alle omliggende regio’s ook! Dus ik schoot vol in de stress, Joe kan dan wat rustiger blijven, wij bedachten dat het handiger was als ik de douane zou passeren, omdat mijn rijbewijs sneller geaccepteerd wordt, dan de ZA van Joe. De grens passeerden we eigenlijk zonder problemen. Toen we het land echter in kwamen stond er echt overal politie! Echt op alle hoeken van de straat. Ik werd steeds nerveuzer en Joe was maar op me in aan het praten dat ik rustig moest blijven. Wat ik nog niet verteld heb, is dat ik vanaf camping 1 al een gejaagd gevoel heb gehad, waarvan ik niet thuis kon brengen waar dit nu precies vandaan kwam, soort van aangevoeld denk ik.. Meerdere politieagenten kunnen omzeilen, omdat we in de stroom mee konden rijden.. voelde met net een crimineel! Totdat we nog geen 10 minuten van de camping af waren en we moesten stoppen op de rotonde van de politie! Oeps! Gebaren dat we ons mondkapje op moesten doen en toen stonden er 2 mannen bij het raam. Die verstonden we niet en toen kwam de vrouwelijke politieagente erbij die goed Engels kon. Dat wij dit deel NIET in mochten. We mochten wel verder rijden naar een regio die wel ‘geel’ was en ook doorrijden naar Portugal, maar deze regio’s mochten we echt niet verder! Streng, maar wel vriendelijk, stond ze ons te woord. Totdat Joe probeerde haar om te praten! Met z’n mooie ogen knipperde hij een paar keer en vroeg; Can’t you make an exception? Eeehm.. toen werd ze iets minder vriendelijk.. I just explained to you why NOT….. met best wel grote ogen boven haar mondkapje.. ooookay sorry we will gooooo. Dus tja.. 10 minuten vanaf onze eerste bestemming in Spanje sta je dan op straat! We wilden geen overhaaste beslissingen nemen dus gingen op zoek naar een andere camping in de buurt om daar verder te beslissen. Hier zijn we naar toe gereden maar hier was niemand meer bij de receptie. Een man legde uit in Spaans en handen en voeten werk dat we daar wel onze tent neer mochten zetten en dan de volgende dag konden betalen. Daar even rondgekeken maar het leek wel een opvang voor daklozen, had direct geen goed gevoel hier en Joe ook niet. Toen zijn we.. je raad het nooit! Naar de Mac Donalds gereden omdat we omkwamen van de honger! Gadver, dit is nog steeds ranzig! Hier uitgezocht dat we toch het beste terug konden rijden naar Frankrijk, Spanje ging alle regio’s sluiten en Portugal werd nu ook meer oranje, vooral het deel waar wij een adresje hadden waar we heen zouden gaan. Snik snik.. toch maar terug.. Onderweg bedacht dat we dan anders maar in Frankrijk een work away gingen doen totdat de situatie in Spanje wat minder gespannen zou worden. Daar kregen we echter te horen van de Nederlandse bij wie we kampeerden dat Frankrijk binnen 2 dagen in lockdown ging. Mijn god, het heeft gewoon echt niet zo mogen zijn. En dit terwijl het de volgende dag stralend weer was, eindelijk! En er niet eens van kunnen genieten! Zo zuur…. Bij deze camping in het Zuiden van Frankrijk kunnen we echter wel een keer terug voor een work away.

Ernstig teleurgesteld hebben we ervoor gekozen om terug te rijden naar Nederland. Dit via dure tolroutes, overnacht in een louche hotel, om maar een beetje op tijd terug te zijn voordat we te grote problemen kregen. Race tegen de klok omdat we buiten de avondklok aankwamen, stresssss!

Boehoee. Super jammer, maar niets gebeurd zonder reden, ik denk dat er nog extra verdiend moet worden voor dat jacht op St Tropez… We hebben het geprobeerd!

Tot snel!!