Summer in South Africa

Hallooo, hoe gaan dit?

Ik heb de tijd om mijn voorlopig laatste blog over Zuid Afrika te schrijven, voordat we weer naar NL komen. Joe is aan het studeren voor zijn Nederlandse examens, vanmiddag schrijft hij de examens met 2 vingeren in zijn neus, zegt hij hahaha

We hebben bijna twee weken geleden de Kraal verlaten om nog een beetje rond te reizen, op weg naar Krugersdorp. Onderweg gingen we weer via de gratis weg het Addo door, om daar weer super veel moois te zien! Nog meer olifanten, saai hoor hehe

We zijn eerst naar Chintsa vertrokken, een plekje aan het strand, omdat een Nederlandse gast bij de Kraal dit had geadviseerd. Joe was hier ook nog nooit geweest dus we vonden het de moeite waard om dit te onderzoeken. We dachten, o.a. lekker relaxen op het strand… Eehm helaas.. de zomer in Zuid Afrika heeft ons de afgelopen twee weken een beetje in de steek gelaten. Relaxen op t strand is er dus niet echt van gekomen, dat was wat minder in de zeikregen! Als rasechte Nederlander heb ik natuurlijk niet geklaagd en heb ik vol frisse moed over het strand gewandeld, hehe. Als de zon dan wel schijnt, is het eigenlijk te heet om er in te zitten/lopen. Dan nog klaagt Aaltje natuurlijk niet…  Oh mijn god, wat is het warm! Haha Summer in South Africa!  De locals en dieren zijn in ieder geval blij dat het weer geregend heeft, dus dat gun ik ze dan ook wel weer…

Chintsa was echter wel mooi, gaaf plekje aan de Wild Coast. Van meerdere kanten was Buccaneers backpackers geadviseerd, waar we gekampeerd hebben (in de regen uiteraard). Dit was inderdaad een gave backpackers met een prachtig uitzicht. De eerste dag hebben we lekker rondgewandeld op het strand, tot het begon te regenen, dus de rest in onze regenjassen gedaan. Dan maar schuilen in de plaatselijke koffieshop die we ontdekten. Een lekkere cappuccino maakt veel goed!

De volgende dag hebben we de kano’s van de backpackers gepakt en zijn we een stukje de rivier op gevaren. De boot lekte een beetje dus we werden lichtelijk nat, maargoed, dat mocht de pret niet drukken. Ergens aangelegd een stuk verderop, dit was echter niet het beste plekje om uit te stappen. We stonden enkels diep in een ranzige, stinkende, zwarte modder! Bij de villawijk onze voeten gespoeld in de hoop dat er geen pitbull op ons af zou komen stormen en weer verder gewandeld. Op weg naar een restaurantje wat ons geadviseerd was. Een aantal km’s de heuvel opgelopen, om tot de ontdekking te komen dat het gesloten was.. shiiiit, toch maar weer naar de koffieshop een stuk verderop! Dan maar weer een cappuccino hehe.

Nog even (lees 5 minuten!) van de zon bij het zwembad kunnen genieten bij de backpackers, waar Joe nog wat fotootjes heeft gemaakt van de weavers die hun nestjes aan het bouwen zijn. Ik heb dit feitje al eerder verteld in mijn blog; ‘the weavers wife’, maar nog steeds leuk om weer te vertellen. Het mannetje haalt overal grassprietjes en takjes vandaan om een zo mooi mogelijk nestje te bouwen. Als hij klaar is komt het vrouwtje kijken en als ze het niet eens is met het nestje (te dichtbij de stam van de boom voor aanvallers als slangen bijvoorbeeld) trekt ze woest het hele nestje uit elkaar! En het mannetje moet weer opnieuw beginnen! Bitch! Hehe.

In de avond een gezellig avondje gehad met een Nederlands stel die we hadden ontmoet (eerst was Joe een beetje beledigd, want de man noemde de avond ervoor toen we hem ontmoetten, de Afrikaanse taal 1 van de lelijkste talen ter wereld, maar toen ik uitlegde dat hij dat ergens gelezen had en het er niet mee eens was, trok Joe weer een beetje bij en vond hij het toch ook wel gezellig..). Er waren nog een aantal bomen op deze camping die ‘lekten’. Wanneer het niet regende kwam er nog water uit! Dit hebben we even nagevraagd aan de tuinman en dit bleken insecten te zijn, die volgens hem spuug of plas verliezen… van dichtbij bekeken en een foto gemaakt.. wij denken dat het een soort zweet is of lichaamsvocht wat ze uitscheiden.. erg interessant in ieder geval!

Van uit Chintsa verder gereden richting Kokstad waar we vlakbij in het Mount Currie National Park gekampeerd hebben. Een klein park, prachtige plek aan de dam met wat heuvels om ons heen (voor ons als Nederlanders eigenlijk bergen hehe). De eerste avond kwamen we vrij laat aan en waaide het heel hard, maar ik vond dat we op een bepaalde plek moesten kamperen omdat het een goede, rechte plek was voor de tent. Zonder regen was dit ook prima. De tweede avond begon het echter weer is te regenen dus onze kampeerplek veranderde in een grote modderpoel. We hadden van tevoren wel de Kazeebo opgezet (lees: partytent), dat heeft wel geholpen, maar met sandalen aan kon je je niet bewegen omdat je vast plakte aan de grond. Joe heeft de hele tijd rondgelopen op blote voeten en ik ben zoveel mogelijk blijven zitten om de groenten te snijden. Worst campsite eeever!

We hadden wat problemen met de bakkie (lees: uitlaatgassen inademen!) dus de dag dat we hier waren, is Joe de stad in gegaan om dit proberen op te lossen. Ik heb lekker rondgewandeld in het park tussen de bokkies en heuvels. Ik vond het eigenlijk best saai om dit nu opeens alleen te doen, best gek voor iemand die al zo vaak alleen heeft gereisd. Joe vond het uiteraard leuk om te horen dat ik hem eigenlijk best wel gemist had, hehe. Geprobeerd een short cut te nemen toen ik zag dat Joe terug was, maar de wandelpaden waren er niet voor niks.. best lastig om door het hoge gras en tussen de gaten door terug te klimmen. Later nog geprobeerd een hek over te klimmen, maar dat was toch niet zo makkelijk, uiteindelijk een uurtje langer er over gedaan om terug te komen, maar het is gelukt haha. Het probleem van de bakkie is helaas niet opgelost…ook nog een fotootje hier hoe we er uit zien als we een paar uur uitlaatgassen inademen… pfff

Van hieruit hebben we een prachtige route gereden richting Drakensberg. Langs heuveldorpjes waar iedereen staat te zwaaien en super mooie bergen om ons heen!

We hebben twee nachten gekampeerd bij White Mountain Resort in drakensberg, ook weer aan een dam. Het klinkt wat luxer als dat het is daar, maargoed daar heb je niet zoveel last van als je kampeert. Wij waren de enige gekken die aan het kamperen waren, dus ze wilden de geiser van de badkamers liever niet aan doen. In ruil daarvoor kregen we de sleutel van een cottage waar we konden douchen. Daar hebben we geen nee tegen gezegd! De tweede avond ging het uiteraard weer regenen en hebben we dan ook gebruik gemaakt van de cottage om daar ons eten te koken (lucky us!). De volgende morgen hadden we daar ook nog een huisdier (geen spin dit keer hehe).

De dag dat we gingen hiken in Giant’s Castle was het gelukkig wel héél lekker weer! Weer een beetje te heet voor de hike, oh mijn god wat was het warm hehe, maar beter dan regen! Eland tegengekomen, verschillende bokkies, bavianen en paarden. Wat een prachtige omgeving!!

Iemand wel eens van een kraai met een rubber fetisj gehoord? Wij ook niet tot nu toe…

Regelmatig koeien tegengekomen; bij deze de leukste foto van de cow river crossing..

Onderweg naar de volgende stop kwamen we in de Drakensberg een padstal tegen, waar we belgische wafels konden eten. Daar hadden ze midgetgolf! Eindelijk mijn beurt om te laten zien aan Joe dat ik hem toch echt versla met dit spelletje hehe. Of zal het aan Joe z’n midgetgolfkunsten liggen dat ik hem zo makkelijk kon verslaan?! Aan jullie de keuze om dit te beoordelen…

Onderweg nog gestopt in Little Switzerland bij een gezellige picknick plek..

Verder gereden naar Clarens, waar ik de vorige keer met Nina ook ben geweest. Zelfde backpackers opgezocht, de paar plekjes die die vrouw heeft daar waren bezet, maar we mochten voor een goede korting wel in de b-hive slapen! Ha! We hebben als bijtjes geslapen na weer een behoorlijke tijd op matjes liggen in de tent hehe. De heenweg naar Clarens, door Golden Highlands is echt prachtig!

In de avond zijn we eerst gratis bier gaan proeven bij de brewery in het dorpje, alles sluit daar nogal vroeg op maandagavond, maar de barman adviseerde een Duits restaurantje om te gaan eten.. daar waren we nog net op tijd om wat te eten te bestellen. Wel nog wat leuke foto’s kunnen maken…

Weer een keertje voor de liefhebbers! Zoek de verschillen…

Haha sorry kon het niet laten..

In de tussentijd heb ik nogal heimwee gekregen sinds een maand ofzo, dus heb geprobeerd om m’n ticket om te boeken om iets eerder naar huis te komen, maar dit werd een beetje te duur, dus Joe en ik maken er hier het beste van tot het weer tijd wordt om jullie te komen te vervelen hehe.

Wie dit kan vertalen in perfect Nederlands maakt weer kans op een kop koffie…

Tot over een paar weken! Totsiens!

Slave Away!!

Hallo, hoe gaan dit?!

We zitten alweer een tijdje in 2020, maar bij deze willen Joe en ik iedereen de beste wensen sturen voor 2020!! Hopelijk heeft iedereen gezellige feestdagen gehad en hebben jullie lekker je buikkie volgegeten (en gedronken haha)! Bij deze willen we ook Ivo nogmaals bedanken voor z’n bijdrage, we hebben lekker een paar cappuccino’s en biertjes gedronken! M’n visum is vorige maand eindelijk goed gekeurd dus ik hoef niet het land uit te vluchten hehe.

Mijn vorige blog heb ik een aantal mensen een beetje laten schrikken met m’n lost in the forest verhaal en onze slechte ervaringen met Workaway. Excuses daarvoor, maarja that’s life.. niet alles gaat over een leien dakje hehe. Ik zal dit blog wat positiever zijn… maar ik begin eerst even met ons Slave Away verhaal, want helaas was onze tweede ervaring niet veel beter dan de eerste. Zoals al eerder beschreven, was er op het begin geen geld voor eten, dus moesten we voor onszelf zorgen. Al heel snel kwamen we er achter dat we ook voor de eigenaar moesten zorgen, omdat hij zelfs geen geld had voor z’n eigen eten! Joe en ik hebben dit besproken en we zeiden tegen elkaar, we laten niemand honger lijden en voor 1 persoon meer koken vinden we geen probleem. Later zal het wel goed komen.. Buiten het feit dat wij de boodschappen deden, kwam het er ook op neer dat we altijd zelf moesten koken, want als het op etenstijd aankwam, wist meneertje er altijd tussen uit te glippen om de planten water te geven of door te zeggen dat hij dan wel de afwas zou doen. Dat ging natuurlijk steeds meer irriteren, omdat Joe na hard gewerkt te hebben overdag, ook in de keuken stond omdat hij mij niet alleen wilde laten koken. Toen zijn geld eindelijk binnen kwam zei hij, je kan het eten wat jullie nog hebben voor het weekend bewaren, want wanneer we vrij zijn moesten we voor onszelf zorgen. Dit was de afspraak zoals hij op Workaway staat, maar ik vond het nogal gierig, dat we hem twee weken hebben onderhouden, en dat we dan opeens op onze vrije dagen alleen van ons eigen eten mochten eten. Maar ik hield nog steeds m’n mond. Toen ik begon met werken kwam het er op neer dat hij zag dat ik wel goed schoon kon maken dus dat was mijn taak! Hij gaf z’n schoonmaakster zelfs vrij, omdat hij die moest betalen. WTF? Na twee dagen vroeg hij of ik tevreden was daar, dus ik heb eerlijk gezegd dat ik de taak om voor de kippen te zorgen erg leuk vond, maar dat ik geen schoonmaakster ben. Ik vind het prima om een keer op te ruimen of iets schoon te maken, maar ik was daar om te leren, van bijvoorbeeld zijn permacultuur en tuinieren, niet om als schoonmaakster gebruikt te worden. Daar werd gehoor aangegeven en de volgende dag hebben we samen getuinierd (eigenlijk alweer rotzooi opgeruimd, want het was vooral ruimte maken om later te kunnen tuinieren…). Op vrijdag waren wij eigenlijk vrij geweest, maar omdat hij met z’n hond naar de dierenarts moest (voor een wond die ik ontdekt had een paar dagen ervoor) vroeg hij of wij dan zaterdag en zondag vrij konden nemen.. deze dag hoefden we dus niet veel te doen, maar er kwam wel een honeymooncouple, die konden we een gratis upgrade geven naar een grotere kamer met badkamer. Dus die kamer moesten we wel schoonmaken en het bed verschonen etc etc. Daarna hebben we samen de kleine, 8 kuikentjes losgelaten naar buiten die al een paar dagen bij ons waren, te cute, (we begonnen met 9, helaas hebben we weer een begrafenis gehouden, boehoeee), beddengoed gewassen, dus toch nog een werkdag gehad, gekookt en natuurlijk samen met de eigenaar gegeten. Joe en ik gingen even naar een andere backpackers om een biertje te drinken en we kwamen terug toen het begon te regenen. Kwam die gast geïrriteerd binnen rennen met het beddengoed, zegt hij, ik heb nou al zo vaak gezegd tegen de schoonmaakster dat het wasgoed naar binnen gebracht moet worden als je denkt dat het gaat regenen! Dus wij zeiden, dit hebben wij vanmiddag voor je gewassen en wij zijn het vergeten… zegt hij, ik heb het tegen jou ook al gezegd, het is kurkdroog! En hij loopt verder, dus ik loop achter hem aan… ik zeg luister, wij hebben de hele dag gewerkt vandaag, we hebben gekookt en voor jou een was gedaan, we zijn het vergeten! Zegt tie, ik ga het je geen tweede keer zeggen! Alles in het Afrikaans trouwens, dus ik heb hem even in mijn beste Afrikaans gezegd dat wij én geen slaven én geen kleine kinderen zijn, dat hij t heen en weer kon krijgen en we de volgende dag zouden vertrekken! Toen liep hij naar Joe toe en zei dat hij had gehoord dat wij de volgende dag weg zouden gaan, Joe heeft toen gezegd als je met vuur speelt brand je je vingers… toen mompelde hij nog van ja, wel in m’n eigen huis… We hebben ‘m bijna niet meer gesproken, de volgende dag hebben we netjes een hand gegeven, ik had ‘m t liefst een high five gegeven in z’n face maar ik heb me ingehouden haha en we zijn vertrokken… Slave Away!!

Nog wel wat leuke fotootjes van het naambord dat ik heb afgemaakt en Joe heeft neer gezet, een wandeling die we gemaakt hebben en de schattige kuikentjes..

Omdat we wel even klaar waren als slaafjes gebruikt te worden, zijn we rond gaan reizen voordat we weer verder gingen zoeken. We zijn eerst terecht gekomen in Natures Valley bij Rocky Road backpackers waar we ongeveer een weekje zijn gebleven. Weer een beetje op kunnen laden en positieve energie gekregen na een gesprek met m’n pa. Mooie wandelingen gemaakt en bijgekomen, lekker gegeten bij een farmstal waar je een groot varken over z’n buik heen kan wrijven omdat hij dit lekker vindt, andere backpackers bezocht, Robberg bezocht waar we tientallen zeehonden zagen, heerlijk gezwommen met gevaar voor eigen leven in de hoge golven, gelukkig had Joe snel door dat de stroming erg sterk was en heeft hij me op tijd terug getrokken. Een wandeling naar Pig’s Head gemaakt, even kijken wie deze kan ontdekken op de foto’s?! We zijn ook weer even naar Keurboomstrand gegaan waar we de vorige keer ook zijn geweest, lekker pizza gegeten en een prachtige zonsondergang gezien. In de farmstal was Joe nog uiterst teleurgesteld dat hij een broodje besteld had en later op een bord zag staan dat ze huisgemaakte appeltaart hadden… zie foto hehe…

Hier vandaag zijn we richting Baviaanskloof gereden waar een andere reis ook zijn geweest, maar nu een andere kant bij Patensie op Gonja camping. Hier hebben we gekampeerd op een super mooie camping midden in het bos, wauw prachtig! Hier ook nog lekker rondgewandeld en alweer bij een lekkere padstal gegeten mmmm. Nog een fotootje erbij van mij als ik teleurgesteld ben wanneer het gaat regenen, als we net een vuurtje hebben gemaakt.. passen Joe en ik bij elkaar? hahaha

Hierna zijn we verder gereden richting Addo Elephant Park om daar rond te vragen voor een nieuw Work away adres. We kwamen hier bij een backpackers terecht die op dat moment geen mensen zochten, maar ze verwezen ons naar de Kraal een stukje verder op. Hier zijn we gelijk langsgereden en de eigenaar was op het moment niet daar, maar we namen een visitekaartje mee om hem later te contacten. Van hieruit zijn we richting Alexandria gereden naar de witte zandduinen waar Joe een aantal keer toeristen heeft begeleid met wandelingen door de duinen heen. Dankzij Joe z’n kennis als toergids zijn we via de weg gereden door Addo heen, een weg waar je niet voor hoeft te betalen als je binnen 20 minuten aan de andere kant bent. En ja hoor, we kwamen gelijk twee olifanten tegen die met elkaar aan het stoeien waren, super gaaf! En een aantal zebra’s, ik blijf deze beesten ook echt prachtig vinden…

In Alexandria hebben we een nachtje gekampeerd bij Woody Cape, niet echt een camping om over naar huis te schrijven dus dat doe ik dan ook maar niet.. Volgende dag lekker gewandeld naar de duinen, dit was prachtig! En de terugweg naar de kraal toe bij een leuke padstal gestopt, waar we al bijna de voortuin niet uitkwamen door alle grappige borden. Dezelfde weg teruggenomen door Addo en alweer prachtige dieren gezien.. Wie kan ontdekken welk dier er niet in Addo thuis hoort? De eerste krijgt een kopje koffie van me wanneer ik terug ben… hehe

Voordat we terugreden hebben we contact opgenomen met Colin, de eigenaar van de Kraal. En ja hoor, we mochten direct komen, het werk wat we gingen doen klonk prima en we hadden een eigen kamer. Heerlijk na zo lang kamperen dachten we zo! Wij kwamen 23 december aan en maakten kennis met Colin en Tanja, zijn vriendin uit Duitsland. Gelijk een super leuk contact en we werden direct uitgenodigd voor een kerstlunch de volgende dag om iedereen te ontmoeten. De eerste nacht geslapen als een baby en dat doen we nog steeds (wanneer we geen last hebben van de muggen!) hehe. Vanaf eerste kerstdag zijn we aan het werk gegaan, Joe doet veel voor de marketing om de Kraal nog wat beter op de kaart te krijgen onder de touroperators die hij kent en ik heb geholpen bij het ontbijt en in de bar (Joe helpt daar ook regelmatig mee) Dit betekent de mensen bedienen, bestellingen opnemen, drinken en eten brengen en gezellig kletsen met de gasten. Erg leuk om te doen en je ontmoet super veel gezellige toeristen.

We hebben een aantal erg gezellige avondjes gehad met Colin en Tanja waar we lekker gedanst hebben. Met oud en nieuw waren we vrij en hebben we een lekkere braai gehad.

Overdag hebben we een heerlijke wandeling gedaan bij Colchester bij dezelfde duinen als in Alexandria, maar dan een aantal km verder op. Weer lekker gezwommen bij de Mouth, waar de rivier de zee in loopt, het stukje van de rivier is niet zo koud als de zee, heerlijk! De terugweg stak Joe z’n duim op om hallo te zeggen tegen een bakkie wat langs kwam rijden en er werd direct gestopt.
De familie dacht dat we aan het liften waren, dus we werden direct uitgenodigd om achterin te komen te zitten waar een moeder met ongeveer 7 kids zat. Kennis gemaakt met de luidruchtige, maar schattige familie en een aantal kilometers verder gekomen.

De volgende dag heeft Joe nog een slang gevangen om hem vrij te laten in het veld.

Omdat we 5 uur per dag werken, hebben we overdag lekker veel tijd om een beetje rond te wandelen, heb een aantal keer kunnen hardlopen samen met Eve, een vrijwilligster uit Amerika en ook onze buurvrouw. Zij geeft ook yogalessen dus we hebben een paar keer yoga mee gedaan.

Joe wist natuurlijk nog een manier om gratis Addo in te komen, gewoon zeggen dat je alleen bij het restaurant komt eten en dan kan je naar de waterhole lopen waar de dieren soms komen drinken. En tadaaa er kwamen een vader, moeder en baby olifant aan. Echt te mooi om ze zo van dichtbij te zien, en fantastisch toen de baby achter een vogeltje aan ging rennen haha. Daar helaas geen foto van maar wel andere prachtige foto’s!

Vorige week zondag zijn we met Colin, Tanja, alle vrijwilligers en de barman naar de rivier gegaan om lekker rond te varen en op een tube te zitten achter de boot met ontzettend veel plezier en proberen je vast te blijven houden maar er uiteraard een paar keer af te vallen hahaha echt fantastisch! Twee dagen geleden zijn we ook naar de rivier geweest, lekker gerelaxed en nog een keer met de tube meegegaan.

Nu de drukte van de feestdagen voorbij is en er nog een stel vrijwilligers is bijgekomen, zijn we nu aan een paar projectjes begonnen. De dames zijn begonnen aan het verven van de dorm en de mannen met het planten en zagen van palen voor een mooi windscherm om alles wat mooier te maken. We hebben het prima naar ons zin in ieder geval! Gelukkig is niet elke Work Away Slave Away! 3x is scheepsrecht!!

We hebben hier weer een aantal dieren om ons heen, waaronder honden, katten en ook een prachtige uil in de boom voor onze kamer.

Zie hier ons mooie huisdiertje die bijna over m’n voeten heen kroop.. Joe heeft hem twee dagen erna eindelijk kunnen vangen want hij was weggekropen. Best een fijn gevoel om zo twee nachten te gaan slapen, met de gedachte dat het diertje misschien over je heen kan kruipen. Volgens Joe doet hij dat niet, dus daar vertrouwde ik dan maar op als ik ging slapen…

Eind volgende maand zijn we weer in NL om jullie allemaal een dikke knuffel te geven!

Totsiens!!

Lost in the forest!!

Hallo, hoe gaan dit?

Daar ben ik dan weer met een blog van de afgelopen maand! We hebben besloten om voorlopig in Zuid Afrika te blijven, omdat Joe begin februari pas zijn Nederlandse inburgeringsexamen kan doen. Het had dus niet veel nut om voor een paar maanden naar Peru te vliegen. Ik heb mijn toeristenvisum verlengd, althans, ik hoop nog steeds dat deze verlengd wordt. M’n originele visum is verlopen, mijn paspoort ligt bij Joe z’n familie thuis, omdat z’n neef m’n visum op gaat halen als het er eindelijk doorheen komt. Ik werd vorige week wel een beetje zenuwachtig, dus ik heb gebeld naar het bedrijf wat de visums regelt en het antwoord was dat ik dan alleen maar het land niet mag verlaten.. eehm okay laten we er maar van uit gaan dat het goed komt..

Om de komende tijd vol te maken, hebben we besloten via Workaway te gaan werken, je kunt je hier bij aansluiten voor minimaal een jaar en dan kan je wereldwijd vrijwilligerswerk doen, dit betekent hier werken voor je accommodatie en eten. We hadden na vele berichtjes sturen, eindelijk een match met Crosby, een Engels sprekende Zuid Afrikaan, die een soort guesthouse runt met allemaal tipi’s, domes en een hobbithuisje die in de maak is, in Knynsa op de tuinroute. De vraag was of wij de boskombuis (buitenkeuken) wilden gaan runnen. Dat leek ons wel wat!

Maar eerst zijn we op ons gemak naar Knysna gereden met twee overnachtingen tussendoor. De eerste was bij Zanchieta, vlakbij Bloemfontein, een rehabilitatiecentrum voor wilde katten. Ik was een beetje boos op Joe, omdat hij me in het Krugerpark s’nachts niet had wakker gemaakt toen hij een leeuw had horen brullen en ik er zo doorheen was geslapen. Hij dacht, dan zal ik haar die ervaring nog maar een keer geven (heb het 2 jaar geleden wel gehoord in Kruger). Nou, ik heb het geweten! Heb de leeuwen de hele nacht door horen brullen! En omdat ik er telkens geluidsfragmenten van wilde maken, heb ik weinig slaap gekregen haha. Er liep daar nog een klein springbokje rond met 3 poten, die continu het zweet van m’n benen af wilde likken en ons maar niet met rust liet en de volgende dag hebben we een tour gehad langs alle wilde dieren. Helaas kunnen de leeuwen en cheeta’s niet meer in het wild los gelaten worden omdat ze niet meer voor zichzelf kunnen zorgen, maar veel dieren weer wel. Mooi initiatief! Zie pics..

De volgende dag zijn we verder gereden door weer een prachtige omgeving naar Welvanpas Gaste Plaas in Middelburg. Een schattig guesthouse in de bergen. Hier gekampeerd en rondgelopen, waar we tussen de alpaca’s kwamen te lopen. Vlakbij gestaan om foto’s te maken en de volgende dag hoorden we van de eigenaar dat de alpaca een goede jachthond is om wilde honden en katten weg te jagen en ook héél hard kan schoppen. Gelukkig vonden ze ons lief hehe.

De volgende dag weer een prachtige route gereden, waaronder de Alfred’s Pass richting Knysna.

We kwamen vrij laat aan bij Forest Harmony waar we ons vrijwilligerswerk gingen doen. We werden hier ontvangen door Joseph, een jongen uit Malawi, die geen idee had wat we kwamen doen. We vroegen naar Crosby en die bleek in het ziekenhuis te liggen. Hij wist niet waarom. Een andere vrijwilliger, James, een Engelsman kwam later naar ons toe om dezelfde informatie te geven. We konden een plekje uitzoeken voor de tent. We konden ook in de boskombuis slapen die we zouden gaan runnen, maar na 1 kijkje hier binnen, liepen de rillingen over onze rug. Waar waren we in godsnaam terecht gekomen?! De tent opgeslagen in het donker, naast het yoga dek op grote plassen water omdat het de week er voor geregend had. Een heerlijk begin! De volgende dag met frisse moed het dorp ingereden om onder andere kaplaarzen te kopen, aangezien m’n tenen van m’n voeten afvroren door de natte en koude ondergrond. Via James kwamen we er achter dat een tweetal tipi’s beschimmeld waren en dus niet bewoonbaar, hij in een andere tipi verbleef, Crosby in de grote dome, het hobbithuis nog werd gebouwd door Joseph en eigenlijk alleen de kleine dome bewoonbaar was. De eerste avond zat er een Afrikaans stel in de kleine dome die het een prima locatie vonden, dus we dachten, dan zijn er in ieder geval een tweetal mensen tevreden naar huis gegaan. De douches waren in de buitenlucht en die waren eigenlijk best fijn, maar ze werkten op zonenergie en het koude water moest uit de dam gepompt worden. Hier kwamen we na drie dagen achter omdat  ik via voiceberichten aan Crosby aangaf dat ik nu toch echt wel een douche wilde nemen. Onze vriend James, de Engelsman liep hier al een maand lang rond op blote voeten en vond het leuk om is te kijken hoe vies hij kon worden, dus had nog geen douche genomen. In de tussentijd zat hij met z’n vieze poten op de keukentafel waar de rest van moest eten! Joe en ik hebben geprobeerd het allemaal een beetje op orde te krijgen in de keuken door flink veel af te wassen. Als je dan een uurtje later aan kwam, stond er weer een hoge berg met vaat pfff. Ik heb de koelkast geschrobd en wat keukenkastjes, omdat ik echt niet uit die klerezooi wilde eten maar er was eigenlijk geen beginnen aan. Joe is wel wat gewend omdat hij geboren is op een boerderij en ik heb al heel wat ranzige toiletten/situaties meegemaakt in India o.a. , maar toen Joe de schimmel van de plastic lepeltjes moest wassen, waar de kids van aten, vonden wij het beide toch wel errug vies! In de tussentijd kregen we opdrachten via voice messages wat we konden doen, dus we hebben lekker getuinierd samen, bordjes opgehangen in de douches dat het water héél warm kon worden (spraken uit eigen ervaring) maar Joe moest ook wc’s bouwen met de Engelsman. Omdat het nog een beetje gevoelig ligt tussen de Engelsen en Zuid Afrikanen, had Joe er nogal moeite mee dat een uiterst ranzige Engelsman hem opdrachten wilde geven in z’n eigen land en hij op zijn beurt had last van Joe z’n aanwijzingen. Het werkte dus niet. Na een aantal dagen ontmoetten we eindelijk de eigenaar, samen met z’n kids, en die bleek nog het viest van allemaal… Nogal logisch dat hij ziek was geworden. De Engelsman leerde van z’n master dat douchen een overbodige luxe was… Hij bleek ook maar 2 uur in het ziekenhuis geweest te zijn en had de rest van de tijd bij z’n ex en kids gezeten! We hadden wat eigen eten in de koelkast gezet met naam er op en een dag later kwam ik er achter dat onze watermeloen op gegeten was. Gevraagd aan Crosby wat nu de bedoeling was omdat wij onze naam op het eten hadden gezet, zei hij oh ja, dat was ik, dat heb ik samen met de kids opgegeten. Geen sorry, helemaal niks. Ik heb gelijk aangegeven dat ik het maar flink vies vond in de keuken en dat dit niet was wat we er van verwacht hadden, hij begreep het en vroeg of ik het een week aan wilde kijken om toch te kijken of we het misschien leuker gingen vinden..

De volgende dag kwamen er wat vrienden, die magic mushrooms kwamen verbouwen op een andere boerderij en kregen we aan het einde van een harde werkdag de boodschap dat we een braai gingen doen. Er was spinazie in de tuin, dit konden we wel maken en een aardappelsalade.. na een welverdiende (nu eindelijk goed op temperatuur zijnde) douche kwamen we in de iets minder ranzige keuken (door ons harde werken) om alles te maken. Voor de douche was er een slang binnengekomen de keuken in, die ze gevangen hadden in een ton, dus toen we iedereen op de bakkie zagen vertrekken, dachten we dat ze de slang ver in het veld vrij gingen laten. Om half 9 kwamen ze terug en de Engelsman vertelde ons dat ze voor de zonsondergang weg waren gereden de bergen in.. zonder ons!! Wij hadden in de tussentijd gekookt en gegeten en werden steeds geïrriteerder. Joe had twee dagen van tevoren een andere campsite gecreëerd, waar hij nog steeds de blaren van op z’n handen heeft zitten.. maar ik zei, we gaan morgen echt weg! Ik pik dit niet langer.. we worden gewoon behandeld als slaven! De volgende dag hebben we opgepakt, netjes gedag gezegd (ik ben geen discussie aangegaan omdat ik zeker wist dat er geen aardige woorden uit m’n mond konden komen) en we zijn opgelucht weg gereden. Ik ben bang dat de slang dood gegaan is in de ton, want die was nooit vrij gelaten…….

Jammer allemaal, want de omgeving was prachtig en ik heb heerlijk hardgelopen met de honden, maar t werkte gewoon niet. Forest Harmony was voor ons dus niet zo harmonieus…

Op de foto’s is misschien te zien hoe vies het was, misschien niet, omdat wij al veel opgeruimd en schoon gemaakt hadden (helaas geen before en after gemaakt) maar ik gun jullie toch een kijkje..

We hebben hier wel de foto van de maand kunnen maken. Joe en ik gingen spinazie halen uit de tuin en omdat ik even op hem moest wachten, dacht ik even te gaan relaxen in de hangmat.. NOT, ook deze was kapot hahaha

We hadden daar nog 1 andere gast, Schani die een b&b bleek te hebben in Stormsrivier. Deze jongen heeft ook vrijwilligers nodig, wij hadden zijn b&b in onze hostlist staan en er was gelijk een leuke klik. We zijn het weekend dat we vrij waren bij ons eerste adres, naar hem toe gereden en hebben een supermooie hike gedaan in Natures Valley samen met hem, Eric, zijn zwager en de honden Sheila en Bella. S’avonds een gezellige braai gehad en overdag de hike gedaan.

Omdat wij al met Schani gepraat hadden of hij ook vrijwilligers nodig had, hebben we contact opgenomen met hem, toen we in het kantoor zaten van onze vriend Christopher in Knysna waar we de microlight mee hebben gedaan. We zijn dus een beetje onverwacht naar hem toe gegaan met wat andere afspraken dan er normaal zijn bij Workaway. We zijn nu dus bijba twee weken bij hem in z’n B&B La Luna in Stormsriver. We hebben hier onze accommodatie, maar moeten op het moment nog zelf voor ons eten zorgen. Joe werkt voor accommodatie (palen planten, hekken bouwen en verven) en ik werk online om wat geld te verdienen voor ons eten. Verder ben ik bezig met een nieuw naambord en heb ik geleerd hoe ik de kippen moet voeren en nieuwe nestjes kan bouwen zodat ze lekker op hun eieren kunnen zitten. Met gevaar voor eigen leven, want de blaadjes van de bomen waar ze zo lekker op kunnen liggen komt van de bamboe en dat is een nest voor boomslangen, die best gevaarlijk kunnen zijn. Sinds gisteren is er 1 kuikentje dus dat is super cute! Correctie: twee dagen geleden kwam ik vol frisse moed het kippenhok binnen om tot de veronderstelling te komen dat het kuikentje weg was! Waarschijnlijk gegrepen door één van de katten omdat hij door de kleine gaatjes van het hek heen kon klimmen.. Boehoeee snik snik.. en ik was tijdens het maken van de nieuwe nestjes er al achter gekomen dat er een skeletje lag van een ander kuikentje. Omdat ik dit al zo zielig vond heb ik een grafje gegraven en er een kruisje opgezet.

We hebben al een schorpioen in onze tent gehad en een slang rondom de tent, dus we voelen ons nooit eenzaam haha. Al veel gasten ontmoet hier, waaronder een paar Nederlanders, dus gezellig kunnen kletsen. Een paar nachten geleden hebben we in ruil voor een paar boodschappen in de grote kamer geslapen hier, omdat er geen gasten waren, heerlijk om weer een keer in een bed te liggen ipv in de soms echt wel koude tent.. Please come again soon stond er op een bordje.. nou graag hehe

We hebben het weekend weer een mooie wandeling gemaakt, de route kwijtgeraakt, dus een bundubashing gedaan zoals Joe dat noemt (lees: onze eigen weg gecreëerd door het dichtbegroeide bos heen, ik had een lange broek aan, Joe een korte, dus je kan wel raden hoe zijn benen er uit zien) en we hebben over het mooie strand in Plettenberg Bay gelopen, tussen de scholieren die net geslaagd zijn! Binnenkort gaat de normale Workaway agreement in, dus dan ga ik weer een beetje tuinieren waar ik in de tussentijd al zeer goed in ben geworden hehe. Zie foto’s!

Twee dagen geleden ging ik lekker een stukje hardlopen. Van La Luna kan je binnen 10 minuten in het bos zijn waar Joe en ik ook in gewandeld hebben. Ik dacht daar een half rondje te lopen en dan via de grote weg terug te gaan. Toen ik klaar was met het rondje ging ik naar rechts, omdat ik het idee had dat ik hier heen moest.. Helaas pindakaas.. ik raakte verdwaald! Ik kwam uiteindelijk bij gele voetstapjes terecht, dus ik dacht, als ik dit wandelpad volg, dan kom ik vanzelf het bos uit. Ik kwam onderweg een verse, grote olifantendrol tegen, dus er is nog wel degelijk een olifant in het bos, waar over getwijfeld wordt.. een stukje verder zag ik een olifantenwalk, dus ik wist direct wat de volgend hike destinatie zou worden… maar goed.. ik was nog steeds verdwaald. Weer de andere kant op gelopen want via deze kant kwam ik er dus niet.. uiteindelijk bij een stroompje water uitgekomen waar ik water heb gedronken. Die weg verder gelopen maar dit was ook niet de goede weg! Terug gelopen en bij een kruispunt kwam ik weer groene en rode voetjes tegen. Eerst de rode gevolgd tot ik bij een bord kwam dat stormsriver village de andere kant op was. Shit, weer omdraaien! Maar weer terug gelopen (lees: veel rennend!) naar het stroompje om hier maar weer wat water te drinken (hopelijk heb ik geen bacterie opgelopen hier, maar ik vond het belangrijker dat ik niet zou uitdrogen..) In de tussentijd kreeg ik ook steeds meer honger, want ik was voor het ontbijt gaan lopen en maakte me erge zorgen dat Joe in de tussentijd een hartverzakking had gekregen, omdat ik nog steeds niet terug was en hoopte dat hij m’n vader niet zou contacten omdat die dan op zijn beurt weer een paar jaar ouder zou worden in een minuut tijd.. bij hetzelfde kruispunt nu dan maar de groene voetjes gevolgd en ja hoor! Ik kwam uit bij het punt waar ik de halve cirkel had verlaten. Ik dacht nu weet ik de weg dus ik ga zo terug. Hetzelfde rondje al struikelend door gelopen want ik werd natuurlijk wel moe. Ik wist dat Joe in de tussentijd alarm geslagen zou hebben, want ik blijf normaal een half uur, max. drie kwartier weg.. Ik kwam het bos uitlopen en er kwam een bakkie op me af rijden, die zijn waarschuwingslichten aandeed. Ik bleef op m’n hoede tot ze dichterbij kwamen en ik zag dat het park rangers waren. Alida? Ik zeg ja! Ze zijn zeker super ongerust daar.. jaaa waar was je? Dus ik vertelde het hele verhaal toen deze man (de vrouw ging achterin zitten) mij terug bracht naar La Luna. Joe huilend in de armen gevallen en gehoord dat er meerdere politieagenten en parkrangers naar me op zoek waren geweest. Lost in the forest! Ik heb wel m’n persoonlijke record gelopen, 2,5 uur later was ik terug whahaha… Gelukkig zonder kleerscheuren en konden we er om lachen nadat Joe vertelde dat hij er een paar grijze haren er bij had gekregen en in een minuut tien jaar ouder was geworden. Gelukkig had hij papa niet gebeld hehe.

Nou dat was het wel zo’n beetje, de avonturen van de afgelopen maand..

Oh ja, voor de mensen die ons nog willen ondersteunen om eten te krijgen.. er kan gestort worden op het fonds HelpJoeenAlidaaaneteninZuidAfrikafonds, gaarne te storten op NL68RABO0179923064 tnv A.Batelaan. Een storting wordt zeer gewaardeerd! Hehe..

Totsiens!!

Do you wanna see a leopard?!

Hallo, hoe gaan dit?

Voor de trouwe lezers heb ik weer een blog in elkaar gefrutseld met héél veel foto’s!

Ik ben nu al weer twee maanden heerlijk samen met Joe, en naast het continu zoeken voor werk hebben we natuurlijk wel wat leuke dingen gedaan om het af te wisselen!

De eerste maand hebben we weer bij Jeanne, Joe z’n schoonzus en z’n moeder in huis gewoond. Hier ben ik een aantal kilootjes aangekomen van de kookkunsten van Joe z’n ma, mmmm zoals iedereen weet eet ik bijna geen vlees, maar tegen de heerlijke gehaktballetjes van z’n moeder kan ik toch echt geen nee zeggen! Om maar te zwijgen over al het snoepgoed wat ze me toestopt.. hehe. We genieten daar ook elke keer weer van Saartjie, de chihuahua, die ook iets dikker is geworden de afgelopen tijd, super cute beessie!

We zijn een paar dagen met Joe z’n broer, Rudi weggeweest naar Klein Kariba. Zijn vrouw Debbie is later ook gezellig aangesloten. We hebben hier genoten van de bezoekers voor ons huisje bij het zwembad, lekker in de warmwaterbaden gebadderd en heerlijk gewandeld tussen de zebra’s, bokkies en apen door. S’avonds bij de braai, genoten de echte vleeseters toch eigenlijk ook wel van het vegetarische eten wat we hadden gemaakt en hadden uiteindelijk niet eens meer trek in het vlees!

We hebben nog een aantal dagen op het huis en de honden van Joe z’n jongste dochter Rika en haar vriend Gerhard gepast en vanaf hier nog op de motor naar Northern Farm gereden waar we een mooie wandeling hebben kunnen maken en hier vlakbij genoten van de jongens die hier met crossmotoren aan het rond racen waren.

Ik had al wat fotootjes geplaatst op FB over de oxygenbar, maar leg dat hier ook nog even uit. Joe heeft al een aantal jaar een mobile oxygenbar waar hij een aantal keer mee op events heeft gestaan. Hier wordt via een machine zuurstof geleverd wat uit de 21% zuurstof wat we in de lucht hebben, omgezet tot ongeveer 93%, wat door het systeem gaat met heerlijke aroma’s die via een neusbril ingeademd wordt. Via de neusbril krijg je dan een lekkere aromatische lucht binnen van 60-70% zuurstof. We stonden dit keer op een event voor gamers, waar een aantal mensen in kostuums rondlopen. Meest interessante types kwamen we tegen. Omdat het erg duur was om te betalen voor de stand, was het niet zo’n groot succes als Joe gehoopt had, maar hebben we genoeg geld binnen gehaald om weer verder te gaan en zijn we een ervaring rijker. Joe wil de zuurstofbar nu wel verkopen dus als er iemand interesse heeft in Nederland, horen we het graag haha.

Omdat we helemaal scheel en gek werden van het continu werk zoeken en ook van het opgesloten leven wat de mensen hier in Krugersdorp helaas moeten leiden (achter hekken wonen, s’avonds niet even te voet een boodschapje kunnen halen omdat dit te gevaarlijk is) hebben we besloten om een tijdje te gaan kamperen waar we een stuk vrijer konden zijn. Héérlijk! We zijn begonnen in Cullinan, een klein dorpje 30 km ten oosten van Pretoria, waar de grootste ongeslepen diamant op aarde is gevonden, genoemd tadaa Cullinan! We hebben in het kleine dorpje rondgewandeld, waar doordeweeks eigenlijk weinig te beleven is, maar wat er wel super schattig uitziet. Bij het kleine informatiecentrum vroegen we waar we konden kamperen. Deze jongen gaf aan dat we het beste naar de gevangenisgrond Zonderwater konden gaan om daar aan de dam te kamperen waar de mensen vissen. Nou heeft Joe een vishengel dus gingen we dit maar even proberen. De hele gevangenisgrond afgereden (waar niemand ons heeft tegen gehouden?!) en na een aantal keer vragen de dam gevonden met een kleine omweg.. er stond niemand bij het hek en er waren een paar mannen aan het vissen. Wij hebben de tent opgezet, Joe heeft z’n hengel in het water gegooid, er kwam nog 1 andere man aan die ook kwam vissen, lekker gegeten en een wijntje gedronken en met de buurman z’n hengel nog een vis gevangen! Het haakje zat niet eens in z’n oog, ben je niet trots op me, broertje?!

De volgende dag zonder te betalen en problemen weggereden, op z’n Afrikaans gezegd, skelm in die tronk geslaap en gewaai sonder te betaal!

De volgende dag uitgekomen in Ezemvelo, waar ik de vorige keer een paar nachten gekampeerd heb. Hier weer een prachtige wandeling gemaakt, waar de giraffes en blauwe wildebeesten om ons heenliepen. S ’avonds liep ik voor zonsondergang rond om foto’s te maken van alle dieren die zich dan rondom de dam en camping laten zien. Ik hoorde opeens vanaf de camping keihard schreeuwen, dit was Joe! Toen hij bezig was met zijn bakkie schoonmaken omdat dit 1 grote stofboel was geworden van de weg die we hadden gereden (lees: binnen in het bakkie, dus het stof zat in onze oren) had hij de boodschappen even er naast gezet. Hierbij geen rekening gehouden met familie aap, die er met een pak rusks (beschuitjes die wij s’morgens bij de koffie eten) vandoor was gegaan en deze met z’n allen, arrogant kijkend naar ons, op zaten te peuzelen. Hahaha! Gelukkig had Joe z’n ma een extra pak aan ons meegegeven pffieuw stel je voor onze ochtendkoffie zonder beschuitje!!

De volgende morgen hebben we zelf een game drive gedaan in het park, weer super veel dieren gezien, was prachtig!

Van hier uit verder gereden richting Magoebaskloof. Het werd echter een beetje laat, dus ergens onderweg (nadat ik het een beetje benauwd kreeg omdat ik bang was dat we niks (goedkoops) meer konden vinden, met korting, na een praatje van Joe met iemand in de kroeg naast de camping, konden verblijven en hij had er gelijk een neef bij! Zeg maar dat je mijn neef bent en doe de groetjes van tannie bettie haha. Alles gelukkig nog in het Afrikaans daar, die olifant woonwapark, die olifant vulstasie, erg leuk!

Vanaf hier richting Magoebaskloof gereden. In die ene dag rijden was het 20 graden kouder geworden! We reden een mistbank in en die ging niet weg… We zijn hier een pizzeria in gegaan om te vragen voor een camping. Hier in contact gekomen met de eigenaresse, super lieve vrouw, die ons adviseerde om te kamperen vlakbij de bierbrouwerij. Dit was prachtig, maar helaas wat boven ons budget. Toen hebben wij via via een andere camping gevonden waar we een aantal nachten konden blijven met een leuke korting. Joe die leert van de meester afdinger natuurlijk en kan dit heul goed in z’n eigen taal! Ha! Bij magoebaskloof getaway hebben we het heerlijk gehad, we hebben super veel van dit gebied te zien, mooie hikes gedaan, leuke gesprekken gehad in de pizzeria en met Joe z’n bakkie (die geen 4×4 is!) nog een 4×4 route gereden. De laatste morgen nog een wandeling gedaan waar een afgebroken trapje nog het makkelijkste obstakel was, aangezien ik hangend aan een rots toch een beetje hoogtevrees kreeg? Volgens Joe avontuur! Volgens mij bijna doodervaringen!

Toen was het zo ver om richting het Krugerpark te rijden. De eerste nacht hebben we nog buiten het park overnacht. Onderweg en ook s’avonds onder het genot van een glaasje wijn heeft Joe me het Afrikaanse liedje oom olifant geleerd. Volgens hem zijn de liedjes die hij me leert de goede versies, maar als ik ze dan zing voor zijn familie gaan ze hard lachen en zeggen ze dat dit Joe z’n versies zijn… als jullie Joe z’n versie willen horen dan stuur ik jullie graag een appje met zijn zangkunsten hehe

Onderweg zijn we nog gestopt bij een reusachtige Baobab boom die ik geknuffeld heb en in geklommen ben..

In het Krugerpark hebben we het fantastisch gehad! We zijn hier vier dagen geweest en we hebben echt de mooiste dieren gezien! Wat zo ontzettend schattig was, is dat veel dieren nu kleintjes hebben, kleine olifantjes, zebra’s, te cute! De foto’s spreken voor zich…..

We zijn nog over de brug gereden waar Nina en ik de vorige keer onze voetjes hebben gespoeld tussen de krokodillen.. are you mad?! Haha.. die stond deze keer droog dus geen krokodillen te zien dit keer…

Ik heb nog een leuke anekdote over het luipaard… deze zijn zeer moeilijk te spotten, maar wanneer er opeens een groepje auto’s stil staat, dan weet je dat je er ook heen moet. Veel mensen hebben supergrote verrekijkers en camera’s bij zich en vaak wordt het luipaard ook door rangers gespot. Wij waren zo gelukkig om 2x een luipaard te zien. Ze zijn dan vaak moeilijk te fotograferen omdat ze achter gras liggen en zulke goede schutkleuren hebben. Toen wij de tweede keer een luipaard hadden gezien, reden we een stuk verder. Er komt een auto aan rijden dus Joe gebaart met zijn hand dat hij moet stoppen. De man stopt, Joe zit zo stoer met z’n arm uit het raam, zegt howziiit? En blijft zeker een minuut stil. De man, zijn moeder en zijn vrouw op de achterbank kijken hem verwachtingsvol aan. Joe: Do you wanna see a leopard? Man: I would love to! Vrouw op de achterbank als Odie, het hondje van Garfield, kon niks uitbrengen maar zat er zo bij.

Dus Joe legt uit hoe ze moeten rijden, ik heb volgens mij nog geroepen je moet wel goed kijken want ze is gaan liggen.. we rijden weg en ik heb echt gegierd van het lachen!! Joe begreep niet zo goed waarom ik het zo grappig vond, maar het was zooo grappig.. hij stoer met z’n arm uit het raam, die man stoer zeggend I would love to maar een glinstering in z’n ogen en die vrouw op de achterbank als Odie.. OMG ik denk dat ik daar over 5 jaar nog steeds om kan lachen. Do you wanna see a leopard?!

Na onze geweldige tijd in het Krugerpark zijn we richting Sabie gereden. Hier kwamen we op de camping (Sabie River Camp) de eerste ochtend de eigenaar tegen die een praatje kwam maken. Die vond ons zo leuk dat hij ons twee nachten schonk, zonder te vragen 2 nachten gratis gekregen, zal het van ons af stralen dat we korting willen hebben? Haha! Hier dus een aantal nachten gebleven, lekker gekuier, gebraai, oh dat is Afrikaans hehe. Weer een mooie hike gedaan (loerie trail) de panorama route gereden die nog steeds prachtig is.

Op de terugweg naar Krugersdorp zijn we via Robbers Pass nog naar Pilgrims Rest gereden, een klein dorpje waar vroeger goud is ontdekt en op het moment erg toeristisch is. Leuk om even doorheen te wandelen en een koud colaatje te drinken in de pub! Op Robbers Pass werden de mensen overvallen voor het goud, wij waren in de tegenwoordige tijd met weinig geld op zak gelukkig minder boeiend..

S’avonds gekampeerd bij elandskloof trout farm vlakbij Dullstroom, prachtige camping tussen de dammen, ezels en schapen. We kwamen daar vrij laat aan en de volgende morgen was er super veel mist. Ik heb nog wel een paar foto’s kunnen maken, helaas waren de dammen niet echt zichtbaar meer.. Onderweg ook nog gestopt bij een koffieshop in een tuincentrume waar de kleindochters van de eigenaresse ons graag hielpen..

En als klap op de vuurpijl stopten we bij een benzinestation vlakbij Middelburg, die aan een game reserve ligt. Onder het genot van een heerlijke cappuccino hebben we daar alweer genoten van de wilde dieren die daar rondliepen. Super veel neushoorns! Wel met afgehakte hoorns helaas, omdat ze zo kunnen beschermen tegen die afschuwelijke poachers!

We zitten nu al weer een tijdje bij Joe z’n oudste dochter Ella en haar vriend Justin waar ons lekker kuier. Om de televisie avonden af en toe af te wisselen hebben we een braai gedaan en een andere avond lekkere cappuccino gedronken. We worden hier ook omringd door de dieren, bub de kat, die zich schaamde omdat hij een duif had doodgebeten in het bad, en de dieren van de de moeder van Justin die op het zelfde erf woont. Daar hebben we ook Luna, de andere chihuahua!

Totsiens!!

Wist je dat:

  • Ik al lang geen wist je datjes meer heb gedaan?
  • Ik vind dat het weer een keer tijd word?
  • Ik mijn persoonlijk assistent Rob wil bedanken voor de afgelopen jaren?
  • Joe alles nu heeft overgenomen van het blog?
  • Rob dus nu eindelijk rust krijgt?!
  • We een aantal keer een african road blog zijn tegengekomen onderweg?
  • Ik deze rots zonder enige hulp beklommen ben?
  • Joe er wat meer moeite mee had?
  • Ik ga rennen wanneer Joe dit heeft gelezen?!
  • We deze ezelwagen nog tegenkwamen onderweg?
  • Ik de Afrikaanse taal nog steeds heel erg leuk vind?
  • Ik het ook al redelijk goed kan praten en wanneer mensen Engels tegen me gaan praten Joe zegt dat ik die taal niet versta?
  • Joe ook al redelijk goed Nederlands kan praten?
  • Hij bezig is met zijn cursus voor het inburgeringsexamen zodat hij de volgende keer langer kan blijven in Nederland?
  • Hij de oefeningen veel vervelend vindt?
  • Hij denkt dat het meervoud van een vinger, vingeren is?
  • Hij na mijn reacties op de vorige twee zinnen heeft begrepen dat dit niet de bedoeling is?
  • Ik trots ben op hoe hij het doet?
  • We helaas twee dagen geleden hoorde dat hij pas vanaf volgend jaar terecht kan, dus per se voor dit examen weer terug moet naar Z Afrika?!
  • De kindjes hier vaak zo worden gedragen?
  • We al een aantal keer rugby hebben gekeken in de kroeg hier?
  • Wij natuurlijk een groot feestje gaan vieren als de springbokken winnen morgen?
  • We ook een aantal keer bingo hebben gespeeld?
  • We hier helaas weinig hebben gewonnen?
  • We niet gelukkig in het gokken zijn maar wel in de liefde hihi?
  • Wij Yvette en m’n moeder nogmaals hartelijk danken voor hun bijdrage?!
  • Dit zeer op prijs wordt gesteld?!
  • Wij hier al een aantal keer cappuccino van hebben gedronken en bingo hebben gespeeld?
  • Het vaak behoorlijk warm is geweest hier?
  • Wij dachten dat dit bokkie een standbeeld was?
  • Hij na 5 tot 10 minuten opeens toch bewoog?
  • Deze vrouw het niet zo interessant vond wat haar man had gemaakt?
  • Onze volgende stop hoogst waarschijnlijk Peru is?!
  • We dus eigenlijk moeten beginnen met Spaans leren ipv Afrikaans/Nederlands?!
  • Ik mijn lieve papa alvast feliciteer vanaf hier?!

Kazachstan’s serene lakes and amazing mountains part 2

Zdrasvuyte!!

Zoals beloofd zet ik nog de laatste anderhalve week in Kazachstan online!

Die laatste anderhalve week heeft gevoeld alsof 1 maand in deze tijd werd geplakt! Jeetje wat hebben we veel meegemaakt in een korte tijd! Véél meer tekst als foto’s dit keer.. je bent gewaarschuwd!!

Na de laatste nacht van de hike gekampeerd te hebben in de regen en met de kennis dat we 18 km terug moesten lopen naar alleen al de administratie, dachten we een betaalde lift te proberen te regelen. De russen waar we zo’n gezellige avond mee hadden gehad, begonnen met de hike die wij hadden gedaan en er was 1 Kazach familie waar we het aan konden vragen. Toen we dachten het over de prijs eens te zijn met de man, stond z’n vrouw op, typte wat zinnen in google translate en de hele deal werd weer van de tafel geveegd! En bedankt! Zal niet vertellen wat we over haar dachten na een half uur discussiëren in de regen…Tijdens de wandeling begon gelukkig de zon te schijnen dus we zagen het allemaal iets meer zitten. Na 18 km kwamen we rond 4 uur aan bij de administratie die gesloten was. Gelukkig kwam daar de vrouw die ons ingetekend had aan en we vroegen aan haar of we ergens wat te eten konden krijgen in het dorpje met 4 huizen. Ze probeerde te vertalen en we snapten er niks van.. dus we probeerden te vertalen of we water konden koken in haar kantoor voor nog wat noedels die we over hadden (was echt het allerlaatste van het eten). Dat mocht, wij blij en water gekookt. Omdat we haar niet op wilden houden, brachten we het naar buiten. Aaltje was niet zo handig en liet al haar noedels op de grond vallen! Tja, wat doe je dan als je honger hebt? Weer terug geschept op m’n bord en het opgegeten! Lekker dat het was! Met een halve volle maag verder gelopen en de vrouw stond voor een huis. Ze trok ons naar binnen en had thee staan met koekjes en broodjes! Dat wilde ze ons dus vertellen… ooeepss.. en ze regelde ook een lift voor ons het dorpje uit! Engelen bestaan! 2 mannen, waarvan we 1 grappig vonden op het begin, namen ons mee naar het volgende dorpje. Degene met het legerpak riep de hele tijd I love you en at graag alle koekjes en broodjes op van onze engel. (die overigens niet op de foto wilde)

~IMG_2561

Alle locals met wie mee zijn gereden stoppen ongeveer 30x onderweg, dan moeten ze dit weer ophalen, dan weer daar langs, etc etc. Bij 1 tussenstop werd ik nog bijna aangerand door een bok.

~IMG_2595

De oudere man bood ons aan om in zijn huis te slapen bij hem en z’n vrouw, maar wij wilden zo ver mogelijk komen (we hadden niet zoveel tijd meer over) dus we reden met de man met het legerpak verder naar het volgende dorp. In de tussentijd kwam het weer met bakken uit de hemel en kwamen we daar rond 6 uur s’avonds aan. Met gebarentaal zei hij dat we bij hem konden slapen. Weinig keus, want er reden geen auto’s meer door het noodweer, dus we dachten, dan doen we dat maar. Een vriend van hem was er ook en ze lieten allemaal documentaires zien over Nederland en Guatemala die ze hadden. We hebben de banya kunnen gebruiken en de man in het legerpak waste onze kleding. We dachten okay, toch nog relaxed. Komt die vent ook opeens de sauna in! Die hebben wij dus snel weer verlaten! Ik kan je vertellen, een gemengde sauna in Kazachstan is niet normaal haha. We kregen te eten en te drinken, goed oplettend dat er geen drugs in werd gedaan, hebben we dit gegeten en gedronken. De andere man was jonger en ik vroeg hem waar wij sliepen, hij wees 2 bedden aan dus daar hebben we ‘geslapen’. De man in het legerpak die zei echter dat we bij hem in bed sliepen. Ik heb hem heel duidelijk gemaakt dat dit niet ging gebeuren. Hij ging lachen en zei dat het een grapje was. Nina is in slaap gevallen, ik heb de halve nacht wakker gelegen met een mes in m’n hand voor het geval ik er iets af moest snijden whaha. Na weinig slaap, heb ik er niks af te hoeven snijden en heeft hij ons gelukkig met rust gelaten in de nacht!

De andere man regelde een shared taxi voor ons en we konden verder naar Katon Karagai. Hier kenden wij iemand waar we ook weer een keer een lift van hadden gekregen voor onze hike. Hij kon ons echter niet helpen, de weg naar Lake Markakol (waar we ook een vergunning voor hadden) was niet begaanbaar i.v.m. het noodweer. We konden niet anders als weer terug naar Ust Kamenogorsk. Met veel moeite weer een shared taxi kunnen regelen naar een plekje weer 90 km verder. In dit plekje hebben we staan liften en zijn we gelukkig meegenomen, met de meest moderne auto, door een ouder stel weer ongeveer 100 km verder.

~IMG_2606 ~IMG_2609

Deze mensen wat geld gegeven, en wat gaan eten in een restaurantje. Hier heeft de barvrouw, een vriendelijke Russin, weer een taxi voor ons kunnen regelen naar Ust Kamenogorsk. Eerst nog even samen naar het toilet gegaan…

~IMG_2617

Zo zijn veel toiletten in Kazachstan, haha, echt TE gek voor woorden…

S ’avonds laat aangekomen een hotel geboekt en de volgende dag terug naar Valeria, onze lokale reisagente, om eindelijk weer wat spullen op te halen. Die was echter dicht! Haar gebeld en het was geen probleem, ze was in de buurt en ze kwam op haar vrije dag wel even naar het kantoor.. (ze had wel gezegd dat ze op zaterdag open was). Gelukkig, want we hadden echt andere spullen nodig. Ze gaf ons ook het goede nieuws dat we ook vanaf een andere weg naar Lake Markakol konden komen en dat deze makkelijker was. Maar eerst naar Ridder, waar we van hadden gehoord dat het zo mooi was. Weer contact opgenomen met onze vriend Ruslan, die een shared taxi kon regelen voor ons naar Ridder.

~IMG-20190828-WA0002

Zo in contact gekomen met onze chauffeur Lomali, super vriendelijke man, geen woord Engels, gelukkig zat zijn oude buurmeisje ook in de taxi die redelijk Engels sprak.

~IMG_20190826_173104841_HDR

Er reed ook een jongen uit het leger mee. 3 uur later (Lomali had geen haast) kwamen we aan in Ridder. Ze vroegen ons waar we moesten zijn en toen we de naam noemden van de vrouw in het dorpje waar Valeria ons heen verwezen had, werd er gebeld en gediscussieerd. Het kwam er op neer dat deze vrouw geen plek voor ons had. De vriendin van de jongen uit het leger, kwam aan lopen met een koe, ja serieus!, het werd steeds gekker. Die jongen regelde een andere Ruslan en die kwam ons weer ophalen. Half uurtje later kwam Ruslan aan rijden, een vent van 2×2 in uiteraard weer een legershirt (dit is mode daar blijkt) ik gaf hem een hand en voel die hand een maand later nog steeds.. hij gooide met de deuren alsof t draaideuren waren.. Nina heeft ‘m Bam Bam gedoopt van de Flintstones. Hij nam ons, een familielid en 3 andere Russische toeristen mee. Op zijn kamp aangekomen kwamen we in contact met Ludmila, zijn vrouw, van het zelfde formaat. Iedereen werd ingedeeld in tenten en chalets en wij werden een beetje vergeten. We wandelden een stukje naar de wilde paarden toe en toen we terugkwamen stond Bam Bam op ons te wachten. Als hij iets wilde vertellen of vragen vroeg hij gebiedend om m’n telefoon met handgebaren en de eerste vraag was: Are you fed? Haha google translate is echt een master in vertalen. Ik knikte uiteraard hevig ja omdat ik weer is honger had! We werden de keuken mee in genomen en er was Russische koude soep voor ons gemaakt. Lekker! Daarna werden we wodka gevoerd en kwamen de onderhandelingen over de prijs los. Ze vroegen ons de hoofdprijs en hoe groot dat ze waren, we zijn er wel tegen in gegaan haha. De prijs wel wat omlaag kunnen krijgen gelukkig. Omdat Bam Bam ons kleine kamertje naast de keuken als verrassing warm had willen maken, was hij na al de wodka vergeten onze plastic tas met eten van (wat bleek) de kachel te halen. Na het eten kwam ik binnen en rook de hele kamer naar kaas.. whaha daar ging onze lunch. Was nog best lekker de volgende dag… het was echter ook op 1 van de kleedjes gekomen dus Ludmila was boos op ons (terwijl haar man de schuldige was) dus ondanks mijn schoonmaakkwaliteiten de volgende dag in het ijskoude beekje heeft ze niet zoveel meer tegen ons gezegd. Onze onderhandelingen en vragen verliepen de rest van de dagen met Ruslan, die eigenlijk super lief bleek te zijn. Helaas hebben we geen foto genomen met deze grote, vriendelijke beer! Hij heeft ons naar het startpunt van de hike gebracht de volgende morgen, de berg op, richting het Radon lake.. Waauww prachtig! De laatste 5 minuten, kwam er een jongen op een quad voorbij die een stukje verderop stond te wachten om met ons te kletsen. Hij kon een beetje Engels en vroeg of wij een lift wilden.. Nina twijfelde maar ik zei gelijk jaaaa, super gaaf! Hij was natuurlijk de bomb toen hij aan kwam bij z’n vrienden met de enige 2 toeristen uit het land! We hebben genoten van het meer, lekker geluncht (onze gesmolten kaas) en koffie gemaakt. We kregen ook thee van een andere man die daar in een groepje stonden te braaien en wodka stonden te drinken. Deze groep kwam de weg terug  naar beneden ons voorbij gereden en vroegen of we mee wilden rijden. Met z’n 7-en in een jeep de 4×4 weg naar beneden echt super gelachen en elke 10 minuten stopten ze, gaven ons beiden een glaasje wodka en wat te eten. Puntje bij paaltje liepen we niet helemaal recht meer toen we de jeep verlieten.. hehe.. Ze gingen de kant uit van Ridder, maar ze bleven maar staan en wij zeiden dan lopen we de laatste paar km terug over de weg naar ons kamp. Maar ze hielden een andere auto aan met mannen en legden uit dat die ons wel terug zouden brengen naar Ruslan. We begrepen dat ze gingen jagen en Nina vond het wel een goed idee om even mee te gaan, dus dat hebben we gedaan. Uiteindelijk hebben we beiden het geweer vast mogen houden voor een foto, op een paard gezeten van een andere man die aan kwam rijden, hebben we gezongen en gegierd in die auto en zijn we daarna netjes teruggebracht. Ludmila was toen nog wat meer geïrriteerd, wees aan waar het eten stond (was nog geen 8 uur s’avonds) en ging haar kamer in. Die avond kregen we geen wodka meer….

~Groepsfoto ~IMG_2662 ~IMG_2678 ~IMG_2684 ~IMG_2703 ~Jeep ~rivercrossingIMG_20190825_182819863_HDRIMG_2689

We hebben nog wel wat foto’s gemaakt met Ludmila haar schattige kleinzoon, die ons de heenweg met grote ogen aan keek, maar later alle dieren oppakte en aan ons liet zien.. (op de achtergrond zie je onze grote vriendelijke beer wel van de achterkant trouwens..)

~IMG_2667 ~IMG_2709 ~IMG_2739 ~IMG_2781

De volgende dag nog een hike gedaan die ook weer prachtig was. Onderweg heerlijke framboosjes kunnen plukken en eten mmmm,, En Nina het liedje op een grote paddenstoel geleerd hehe

~IMG_2728 ~IMG_2736

Toen teruggebracht naar Ridder door Ruslan, Lomali gebeld en opgehaald door de zoon van Lomali. Die heeft ons teruggebracht naar Ust Kamenogorsk. Hij deed er 1 uur minder lang over dan zijn vader, mijn god wat een malloot.. hij vond risico’s nemen spannend denk ik.. Daar s’avonds laat aangekomen hebben we weer contact opgenomen met andere Ruslan die een appartement voor ons kon regelen en weer een shared taxi voor de volgende dag richting Zaysan meer.Met een ferry de rivier overgestoken.

IMG_2744

Vanaf het dorpje waar we af werden gezet weer geprobeerd een taxi te regelen, dit ging helaas niet van zelf, en uiteindelijk iemand gevonden die ons Keen Kerish kon laten zien en dan naar Amanat kon brengen, het dorpje waar we uit wilden komen, voor een flink bedrag! Deze taxichauffeur had echter andere plannen en stopte dertig keer, we moesten z’n vrouw ophalen die eerst super arrogant in stapte en toen in haar dorpje per se met ons op de foto wilde, nog een vriend opgehaald, voor z’n vrouw in stapte continu vroeg of we alcohol wilden drinken, terwijl ik tig keer vertelde dat we te laat kwamen om goede foto’s te nemen van Keen Kerish en ook het meer zo niet konden zien. Met zonsondergang bij Keen Kerish uitgekomen, in het donker bij het dorpje in Amanat, dus geen meer te zien, waar we onze taxichauffeur uiteindelijk minder geld hebben gegeven dan afgesproken, omdat hij ons veel te laat overal had afgezet. Dit pikte hij uiteraard niet, dus na wat ‘armpje drukken’ en mijn kwade blik en stem dacht hij toch maar eieren voor z’n geld te kiezen (hij had nog meer gekregen als wat je eigenlijk moet betalen voor het stukje wat hij ons gereden had).

IMG_2769 IMG_2782 IMG_2805

Naar het eerste huis gelopen waar we licht zagen branden en gelukkig de lerares van het dorp ontmoet die goed Engels sprak. We konden daar verblijven (we hebben besloten wel in de tent te slapen in hun tuin, Nina vond het te druk binnen en we hadden geen privé kamer, ik schaamde me daar een beetje voor maar ben er maar in mee gegaan). De volgende dag kon haar man (tegen betaling) ons nog een keer naar Keen Kerish brengen (Planeet mars volgens de lerares) en richting Lake Markakol. Toch nog kunnen regelen! Wel na zijn werk, want hij is visser op het meer, dus de volgende dag zouden we om half 10 vertrekken. Wij stonden natuurlijk start klaar, maar het was een Aziatische half 10. Besloten om rond te lopen in het kleine dorpje en me niet druk te maken, heb ik nog wat leuke foto’s kunnen maken van de locals en rond 11 uur zijn we vertrokken.

IMG_2816 IMG_2835 IMG_2838IMG_2839 IMG_2849 IMG_2852 IMG_2858

De lerares ging gezellig mee omdat we dat vroegen (haar man sprak geen Engels) en zij hebben ons eindelijk lake markakol laten zien waar we onze vergunning voor hadden. De weg er heen was eigenlijk mooier dan het meer, maar al met al een leuke dag.

IMG_2860 IMG_2861 IMG_2862 IMG_2867 IMG_2870 IMG_2878 IMG_2897 IMG_2906 IMG_2910 IMG_2932 IMG_2938 IMG_2942 IMG_2946 IMG_2947 IMG_2953 Keen Kerish

Ze hebben ons afgezet in Zaysan waar we niet direct transport konden krijgen, dus besloten we om daar een nachtje in een hotel te blijven naast het busstation, zodat we de volgende dag vroeg konden vertrekken. Vroeg de wekker gezet om de enige bus het dorp uit te kunnen pakken. Onze backpacks lagen al in het bagage ruim toen we er achter kwamen dat we van tevoren kaartjes hadden moeten boeken. Deze er weer uitgehaald, weer met de hulp van iemand die een paar woorden Engels sprak, kunnen regelen dat we toch mee konden, maar dan zittend op de grond! Ze wilden ook extra geld maar wij hadden al gehoord wat we moesten betalen voor een stoel, dus met een stalen gezicht dat geld gegeven en geen protest meer gehoord. Een bloedhete bus, die continu moest stoppen omdat er iets met de band was. Na ongeveer 5 uur kwam ik er achter dat er toch een plekje was naast een jongen (ze bieden het dan ook echt niet aan van hey joh, je kan hier zitten) en daar nog een uurtje gezeten, daarna Nina nog een uurtje. Na 7 uur kwamen we eindelijk aan bij het volgende dorpje.

IMG_20190829_103632740

Hier bleken alle treinen naar Almaty volgeboekt, waar we echt de volgende dag moesten zijn! Nina moest naar Kyrgyzstan om een dagje een extra visum te krijgen voor Kazachstan en ik vloog de nacht erop naar Zuid Afrika. Op het station in contact gekomen met een meid die goed Engels sprak dus ons kon helpen. Haar moeder bemoeide zich er echter elke keer mee en achteraf gezien hadden we door dat ze commissie kreeg van de jongen die de rit naar Almaty ging maken (ook een indriver). Weer zo’n Kazach trut die uit was op ons geld..

De jongen heeft de hele nacht door gereden en met handen en voeten werk met hem gecommuniceerd. Aangekomen in Almaty een hostel geprobeerd te zoeken om 6 uur s’ochtends, gelukkig werkte m’n simkaartje goed en heb ik overal heen kunnen bellen. Nina heeft betaald om alleen een douche te nemen en ik moest die komende nacht weg dus ik verbleef er een aantal uur. Alles veilig weg kunnen zetten en na een douche dan toch nog maar Almaty in gegaan om onze reis leuk af te kunnen sluiten. De eerste stad waar we bedelaars tegen zijn gekomen, rondom de moskee stond er echt een rijtje met bedelaars! Naar een leuke markt geweest, heerlijk Indiaas gegeten, de moskee en de mooie kathedraal bekeken.

IMG_3019 IMG_2966 IMG_2967 IMG_2970 IMG_2971 IMG_2974 IMG_2981 IMG_2989 IMG_2992 IMG_2994 IMG_2999 IMG_3002 IMG_3008

Nina gedag gezegd en haar op de taxi naar de grens geholpen. Duizenden kilometers afgelegd in 29 dagen tijd, op soms niet de beste (berg)wegen.. zo’n record kan ik ook echt alleen maar met Nina behalen, echt twee gekken samen hahaha.

Die nacht was het dan eindelijk tijd om naar het vliegveld te vertrekken om naar de liefde van mijn leven te vliegen. De vlucht was vertraagd dus ik probeerde toch nog een paar uur te slapen. De schrik van mijn leven gekregen toen ik een uurtje voordat het vliegtuig vertrok wakker schrok!! De taxi kwam niet direct op dagen dus ik ben (met backpack) de straat opgerend naar de eerste auto die ik stil zag staan. Heb hard huilend geroepen airport airport! Hij snapte het, ik gooide m’n backpack op de achterbank en hij is naar het vliegveld gereden. De man geld in zijn handen gestopt en geroepen God bless you! Het (gelukkig kleine) vliegveld naar binnen gerend, de eerste aangesproken die me antwoord kon geven en met backpack en al de douane doorgerend, deze mee kunnen nemen als handbagage (met vloeistoffen, schaartje etc) en met hulp het (gelukkig nog iets vertraagde) vliegtuig in kunnen stappen. Ongelooflijk! Aangekomen op Dubai had de vliegtuigmaatschappij mij een latere vlucht gegeven en kreeg ik 4 uur verblijf in de lounge daar…. IK HEB GEGETEN EN GEDRONKEN!!! Op beide vluchten languit kunnen liggen omdat ik geen buren had, dus ietwat meer uitgerust bij Joe aangekomen!!

Ik hoop dat de lezers niet in slaap zijn gevallen.. als je het hebt gered tot het einde, well done! Hier nu al weer ruime twee weken aan het genieten van mijn tijd met Joe en beide hard op zoek naar wonen/werken in het buitenland! Als er iemand nog tips heeft, we horen ze graag (niet in Europa, want daar mag Joe nog niet naar binnen). Afrika wordt ook steeds moeilijker want er is van alles aan de hand hier… alle tips zijn welkom! En tot de tijd dat er werk gevonden wordt, mag er wel een zakcentje gestort worden om onze cappuccino’s te betalen hier… hahaha NL68RABO0179923064 tnv A.Batelaan

Baie dankie!!

Proshchay!!

Kazachstan’s serene lakes and amazing mountains part 1

Zdrasvuyte!!

Uit te spreken als strasworthy!! De maand Augustus ben ik met Nina in Kazachstan geweest en heb nu pas tijd om deel 1 te schrijven van de afgelopen maand. Kazachstan is een super mooi land, vriendelijke mensen (vooral de Russen, want voor de meeste Kazach’s ben je een wandelende portemonnee), soms zeer moeilijk te bereizen en vooral niet toeristisch. In de hele maand zijn we 1 Duits meisje en een groepje van 4 Italianen tegen gekomen!

We zijn begonnen in Astana, de hoofdstad. Deze stad heet nu officieel Nur Sultan, naar de voormalige president, alleen de meeste locals die we hebben gesproken zijn het hier niet mee eens en noemen de stad nog steeds Astana. Hele bijzondere gebouwen, erg moderne stad, schoon en geen bedelaars. Volgens de locals ‘crazy buildings’, een shopping mall in de vorm van een piramide, zo hoog dat er kermisattracties in stonden, een soort kruik waar een muziek school in zat en ga zo maar door. Een rondleiding gehad in de Palace of Peace and Reconciliation en op de stoel van de president gezeten. We zijn hier twee dagen geweest omdat Nina haar backpack niet mee was gekomen in hetzelfde vliegtuig, 2 dagen later gelukkig wel. We hadden een astana pass op het vliegveld geregeld, dat je met korting veel musea etc in kan en met de hop on hop off bus mee kon rijden. Die is echter niet zo effectief als in andere landen, er is maar 1 bus die rondjes rijdt, dus als je m ergens mist moet je 2 uur wachten. We hebben dus veel gewandeld!

~IMG_1674 ~IMG_1687 ~IMG_1698 ~IMG_1712 ~IMG_1717 ~IMG_1719 ~IMG_1759 ~IMG_1797 ~IMG_1803 ~IMG_1822 ~IMG_1833 ~IMG_1840 ~IMG_1843 ~IMG_1852 ~IMG_1858 ~IMG_1869~IMG_2119

Vanaf hier zijn we met de trein naar Burabay vertrokken. Net zo’n soort trein als de sleepers in India, maar dan een compartiment met 4 bedden. Vreselijk warm en geen fans, pfff dacht dat ik flauw ging vallen van de hitte. In de bar in de trein kennis gemaakt met allemaal locals, waarvan er maar 1 een beetje engels sprak en alles vertaalde. Om 12 uur smiddags waren ze allemaal al dronken van de wodka..

De locals vinden Burabay erg toeristisch en duur, wij hebben het er naar ons zin gehad. In het huis van een local geslapen, een mooie wandeling gemaakt en heerlijk gezwommen in het meer. We dachten ook nog even koffie te drinken in het casino aan het einde van onze wandeling, maar de entree was 150 dollar.. whaaat? Ik kon niks meer uitbrengen en Nina zei: Oh, good to know whahaha

~IMG_1912 ~IMG_1915 ~IMG_1928 ~IMG_1931 ~IMG_1940~IMG_20190805_205116965 ~IMG_20190806_201339225

Van hieruit verder gegaan met een moderne trein naar Kokshetau omdat we hadden gelezen dat hier een mooi National park was. Er werden twee dorpjes aangeraden, Imantau en Ayirtau, dus wij dachten we gaan eerst naar Imantau. In Astana hadden we gehoord van een soort uber, Yandex. Omdat er geen transport gaat naar Imantau (90 km verderop) bestelden we de Yandex. Maar dan bellen ze je op waar je precies staat. Best lastig als je geen woord Russisch spreekt en zij geen woord Engels. Met google translate vertaalt aan een man of hij ons kon helpen en die heeft de chauffeur te woord gestaan. Deze man wilde gelijk geld, maar dat hebben we geweigerd.. maar hij bleef maar Imantau herhalen en aan iedereen de weg vragen. Hier uiteindelijk aangekomen, waren we echt in de middle of nowhere beland! Geen guesthouse, niks te zien.. oeps.. wij deze man overtuigd (met geld, want dat wilde hij graag) om ons dan maar naar Ayirtau te brengen. Daar aangekomen bleek dat we hadden kunnen kamperen en we hadden de tent en andere spullen op het treinstation gelaten in de luggage room en was er eigenlijk niks van een restaurantje of iets dergelijks. We konden er in een soort bungalow verblijven en de zoon van de eigenaar reed met ons naar een winkel een stuk verderop waar we wat eten konden halen. Resultaat; crackers met kaas en vis hehe. De volgende dag hebben we weer een prachtige wandeling gemaakt en genoten van één van de rustgevende mooie meren in Kazachstan.

~IMG_1964 ~IMG_1972~IMG_20190807_225153831_BURST000_COVER_TOP

Van hier uit zijn we weer terug gegaan naar Astana omdat we een privé tour hadden geboekt naar Korgalzhyn. Dit kwam ons beter uit omdat we anders tot het weekend moesten wachten en hier geen tijd voor hadden in ons drukke tijdschema! Expensive! Maar het was gaaf, een leuke gids Arjun, die ‘good enough english’ sprak naar eigen zeggen en ons met een 4×4 rond heeft gereden door de steppe, langs verschillende meren, waaronder een droog gevallen zout meer, op zoek naar flamingo’s, pelikanen, marmotten en saiga-antilopen. Nu bleek dat het seizoen mei is daar en dat er dan honderden flamingo’s rondlopen, nu hebben we er een stuk of 20 gezien, 1 pelikaan, de woningen van de marmotten, heel veel (roof)vogels en een aantal saiga antilopen in de verte (ziet er uit als een paard met een ronde neus). Deze zijn echter zeer verlegen dus ze liepen keihard weg. Gelukkig hebben we wel tientallen paarden gezien, welke trouwens gegeten worden door de locals… We hebben gegeten bij een Kazach vrouw die goed Duits sprak, heel lief vrouwtje, in haar guesthouse.

~IMG_1982 ~IMG_1988 ~IMG_1990 ~IMG_2015 ~IMG_2031 ~IMG_2059 ~IMG_2073 ~IMG_2088 ~IMG_2099 ~IMG_2114~IMG_20190809_170632303

Weer teruggebracht naar Astana en daar de volgende dag een trein genomen richting Karaganda, om Karkaraly te bezoeken. In Karaganda met moeite een shared taxi kunnen krijgen naar Karkaraly, aangezien de locals denken dat je duizenden euro’s bezit en een super hoge prijs vragen voor een normale taxi. Hier ook weer in een gastenverblijf terecht gekomen van een Duits sprekende vrouw en daar s’avonds de Banya, Russische sauna, kunnen gebruiken. Erg lekker! In dit gastenverblijf ook de enige toeristen ontmoet waar ik eerder over sprak. De volgende dag weer een prachtige wandeling gemaakt naar devil’s lake, wat helaas vervuild werd door de locals, marmotten en paarden gezien en hierna door het dorp gelopen.

~IMG_2128 ~IMG_2131 ~IMG_2136 ~IMG_2141 ~IMG_2150 ~IMG_2175

De volgende dag weer teruggereden naar Karaganda en vanaf daar het vliegtuig genomen naar Ust-Kamenogorsk/Öskemen. Een leuke stad waar een paar keer zijn terug geweest omdat het het startpunt was voor de verschillende plekken waar we heen gingen.

~IMG_2198

 

Hier bij een locale reisagente onze vergunningen opgehaald voor de bergen. We wilden eigenlijk naar Ridder, dus we hadden maar een paar spullen meegenomen en de rest bij die reisagente gelaten. Toen wij echter een indriver (dat is weer een andere uber) belden, kwamen we in contact met Ruslan, een aardige jongen die goed engels sprak. Wij vroegen hem ons naar het bureau te brengen van Rachmanov springs, omdat Nina had gelezen dat je dit van tevoren moest boeken. We kwamen bij een autodealer uit en wij dachten nou laat maar, dan regelen we dat later aan. Hij was alleen meer doortastend en hij zei laten we het vragen. Het ‘kantoor’ van Rachmanov springs was bij de autodealer aan de overkant! Hier kregen we te horen dat we de volgende dag hierheen konden met een grote 4×4 truck konden voor een goedkopere prijs. De plannen werden dus weer veranderd, we hadden alleen niet zoveel spullen bij ons. Nog hard teruggereden naar onze reisagente, maar helaas dat kantoor was gesloten. De volgende dag een hele dag in deze niet comfortabele truck (we zaten bijna op de achterbank) gezeten om bij Rachmanov springs uit te komen. Hier konden we kamperen, dat was meer binnen ons prijsbudget, maar we konden wel maaltijden bestellen savonds en lekker in de kroeg een biertje drinken. De volgende dag vonden we dat we wel mochten relaxen dus we hebben daar een massage genomen en in een radon bad gezeten. Heerlijk! S’middags samen met Anna, een kazach van oorsprong, maar woont al jaren in Canada de berg beklommen om alvast Mount Beloecha te kunnen zien. Helaas konden we dit niet vinden maar we hebben wel een prachtig uitzicht gehad op het meer van boven.

~IMG_2204 ~IMG_2207 ~IMG_2221 ~IMG_2231 ~IMG_20190815_173740877_HDR

De volgende dag was het dan zover, we gingen naar Lake Yazevoe lopen. Wij dachten dat dit ongeveer 20 km lopen was. De avond ervoor was het keihard gaan regenen en wij kampeerden, we hebben toen de tent onder een dakje neergezet voor een naar ons idee verlaten chalet. Daar konden we een beetje droog blijven. We begonnen dus laat aan onze wandeling en toen wij direct een lift aangeboden kregen van Alex, die in het park werkte, hebben we deze aangenomen. Het bleek dat de weg naar beneden al 18 km was, dus wij waren blij. Echter toen zijn chauffeur af moest draaien legde hij met google translate uit dat we onze vergunning nodig hadden voor dit meer. En die waren wij vergeten bij Rachmanov springs! Wij moesten dus dezelfde weg weer terug omhoog! Hier kregen we gelukkig weer een lift van 2 bergbeklimmers, tourgidsen, die een familie bij zich hadden. De tassen werden op het dak gehesen en we kwamen weer terug in Rachmanov springs.

~IMG_2255

Omdat we niet weer in de regen de tent wilde verplaatsen, kampeerden we voor dezelfde ‘verlaten’ chalet terwijl de mensen die ons een lift gaven gingen relaxen in de baden. Wij kwamen ze later weer tegen in de bar en 1 van de jongens vertelde ons dat we in hun voortuin kampeerden! Oepsss.. gelukkig konden ze er om lachen whaha. De volgende dag met vergunning weer vertrokken naar Lake Yazevoe en maar gelijk weer een lift geregeld. Vanaf de weg bleek het ongeveer 3 km lopen te zijn naar het beginpunt van onze wandeling. Hier werden onze vergunningen gecheckt en kwamen we direct in contact met een aantal locals die naar het meer gingen voor een dagje weg. Wij begonnen met onze wandeling. Na een paar km kwam er een auto voorbij en die man bood ons weer een lift aan. Bleek dat onze ’20 km’ vanaf Rachmanov springs helemaal niet klopte want het was nog is 20 km naar het meer toe. Blij met deze lift (ook nog bij de watervallen gestopt) kwamen we nu echt eindelijk bij het meer aan.

~IMG_2281 ~IMG_2286

 

Hier kwamen we in contact met iemand van de beveiliging en die vond het niet zo’n goed idee dat wij alleen gingen lopen, omdat de weg slecht zou zijn, we zo Rusland konden binnenstappen zonder het door te hebben en er beren rondliepen. We hebben duidelijk gemaakt dat het allemaal wel ging lukken (we hadden gelezen dat je deze wandeling wel zonder gids kon maken) en na veel over en weer getranslate te hebben lieten ze ons gaan.

~IMG_2305

Hier hebben we een wandeling gedaan van vier dagen, waarvan het twee dagen geregend heeft. Soms tot onze knieën in de modder, door een soort van moeras heen gelopen, rivieren over gestoken, bergen op en af, gekampeerd in de regen, koud gehad, van nat hout vuur gemaakt (altijd handig zo’n pyromaan bij je te hebben.. oh dat ben ik dus.. hehe) tot aan het eindpunt Kokkol gelopen, de base van Mount Beloecha. Helaas waren veel van de bergen ook in de wolken en hebben we Mount Beloecha niet heel goed kunnen zien, maar het was prachtig! De hele reeks van het West Altai gebergte grenst aan vier landen, Kazachstan, Rusland, Mongolië en China. Vanaf hier hebben we alleen Rusland kunnen zien en ik denk dat we per ongeluk ook in Rusland terecht zijn gekomen… niet opgepakt en geen beren gezien! Dezelfde weg weer teruggelopen en we hoopten via een andere weg weer terug te gaan naar Rachmanov springs maar dit was onmogelijk zonder paarden. De prijs voor de paarden werd weer belachelijk hoog door de gierige Kazachstan mensen dus we zijn toch maar dezelfde weg terug gelopen. Toen wij na vier dagen weer terug waren in lake Yazevoe werden we door een groep Russen uitgenodigd om met ze mee te eten. Vanavond eten we vegetarisch.. oh wat jammer nou haha. Heerlijk gegeten, naar gitaar muziek en gezang geluisterd en dezelfde avond helaas weer gekampeerd in de regen! Geniet van de foto’s!

~IMG_2279 ~IMG_2311~IMG_2321 ~IMG_2324 ~IMG_2335 ~IMG_2358 ~IMG_2375 ~IMG_2381 ~IMG_2402 ~IMG_2412 ~IMG_2425 ~IMG_2436 ~IMG_2443 ~IMG_2472 ~IMG_2476 ~IMG_2482 ~IMG_2490 ~IMG_2520 ~IMG_2523 ~IMG_2530 ~IMG_2544

Volgende keer vertel ik over de laatste anderhalve week in Kazachstan!

Maar nu ben ik lekker aan het genieten bij m’n lieffie in Zuid Afrika!!! Baie bly ek is hier!

~IMG_20190901_003911935

Proshchay!!

 

Travelling Laos by scooter

Hallo allemaal!

Jaja, we zijn weer terug in Nederland! Maar zoals beloofd beschrijf ik nog de drie weken die wij hebben doorgebracht in Laos. In 2012 was ik zelf al in Laos geweest, toen alleen in het Noorden, dus nu zijn we richting het Zuiden vertrokken. Vorige keer was het ook ontzettend goedkoop, zowel accommodatie als eten, maar dat is in 7 jaar helaas veranderd! Prijzen kwamen overeen met Thailand.. en ik kan je vertellen, dat is het niet het goedkoopste Aziatische land!

Met de nachttrein zijn we vanuit Bangkok naar Vientiane gegaan. Omdat Joe begin van het jaar Zuid Afrika niet uit kon komen, omdat hij geen ticket Thailand uit had, hebben we hals over kop deze tickets gekocht. Niet de goedkoopste, maar we hebben een lekker ritje gehad over de grens. Was uiteraard vertraagd, maar aangezien de helft van de personen in de trein de grens over moest, was dit geen probleem. Allebei m’n buurmannen snurkten, dus ik heb niet zo heel goed geslapen, maargoed, we waren weer 650 kilometer verder, de friendshipbridge over en op tijd het land uit.

In de hoofdstad eerst veel moeite moeten doen om beide geld te krijgen, dat is helaas nog niet veranderd, dat je moeilijk kan pinnen daar.. gelukkig allebei genoeg kunnen krijgen door meerdere banken in te lopen met onze backpacks… In de middag gelijk doorgereisd naar Thakhek, waar we heen gingen voor één van onze scooter tours. De busrit er heen duurde 5 uur en was HELL! Een ontzettend arrogante gast die continu riep dat er een wc was waar je op kon, maar dat was zo’n klein hokje dat ik zelfs m’n kont niet kon keren.. en ook riep NO stop.. dus de chauffeur reed 5,5 uur in 1 stuk door zonder te stoppen. Niemand was het er mee eens maar ze durfden allemaal niks te zeggen uiteraard.. toen ik het toch echt zat was heb ik het maar even geregeld dat de chauffeur toch ging stoppen. Heb t zelf maar even met de chauffeur geregeld en het netjes vragen was niet voldoende… iedereen bedankte me en al de mensen in de bus gingen snel plassen langs de kant van de weg. Wat een malloten! En ik zat op de achterbank gepropt met een Franse familie omdat de plekken ook voor geen meter klopten, ik Joe iets meer beenruimte gunde en we de laatste waren die binnenkwamen in de bus. Kijk maar is hoe gezellig we het hadden!

~20190307_130125

Een dagje rondgelopen in Thakhek, weer een interessante lokale markt bezocht en even naar de lokale kapper geweest. Was omgerekend 2 euro en daarvoor heeft ze een massage gegeven, elke haar die los kon komen, zonder m’n hele hoofdhuid mee te trekken, er uit getrokken en m’n haren netjes geknipt. Denk dat ze in NL alleen wel zou worden ontslagen, want de kam die ze gebruikte om m’n haren te kammen, deed ze telkens in haar eigen haar als ze beide handen nodig had haha.

~20190308_135513 ~20190308_140835 ~20190308_143632 ~IMG_0203 ~IMG_0225 ~IMG_0228 ~IMG_0230 ~IMG_0244 ~IMG_0247 ~IMG_0251 ~IMG_0252 ~IMG_0256 ~IMG_0262

En toen scooters gehuurd en het bekende scooterrondje gaan rijden. De eerste dag vonden we allebei een beetje saai, en de tour wordt beschreven, als het mooiste wat veel backpackers hebben gedaan in Zuid Oost Azië.. dus ik dacht misschien ben ik een beetje verpest.. maar de andere dagen waren wel erg mooi. Zeker niet het mooiste wat ik ooit heb gedaan in dit deel van Azië..maargoed, meningen verschillen.. De eerste anderhalve dag kwamen we langs veel ‘dode’ bomen die in het water staan. Niet héél mooi, maar wel interessant om te zien! Sommige grotten waren een belachelijk toeristische trekpleister, maar anderen waren weer prachtig. Lekker samen rondgetoerd en genoten van de mooie omgeving. We zijn naar de Konglor Cave geweest, deze is 7,5 km lang en daar ga je doorheen met een bootje.. echt super gaaf om mee te maken. Ook nog een dagje een wandeling gemaakt naar de watervallen, waarvan we gewaarschuwd werden dat er geen water was, maar we toch graag de wandeling wilden doen.. en die was prachtig! Kortom: een aantal gave dagen gehad!

~20190309_122539 ~20190309_162517 ~20190310_093058 ~20190310_100643 ~20190310_131536 ~20190310_131816 ~20190310_135510 ~20190310_142743 ~20190311_123235 ~20190311_125946 ~20190311_164615~20190311_172243 ~20190312_100251 ~IMG_0280 ~IMG_0296 ~IMG_0311 ~IMG_0317 ~IMG_0321 ~IMG_0325 ~IMG_0333 ~IMG_0338 ~IMG_0349 ~IMG_0357 ~IMG_0359 ~IMG_0384 ~IMG_0387 ~IMG_0396 ~IMG_0416~IMG_0425 ~IMG_0442 ~IMG_0469 ~IMG_0474 ~IMG_0479 ~IMG_0483 ~IMG_0492 ~IMG_0495~IMG_0498 ~IMG_0503 ~IMG_0513 ~IMG_0518 ~IMG_0523 ~IMG_0553 ~IMG_0571 ~IMG_0579~IMG_0594 ~IMG_0602 ~IMG_0608 ~IMG_0657 ~IMG_0686 ~IMG_0696 ~IMG_0702 ~IMG_0709~IMG_0721 ~IMG_0739 ~IMG_0743

Terug in Thakhek, hebben we hier weer een nachtje geslapen en zijn we de volgende dag richting Pakse vertrokken. Een local bus, die iedere 2 uur stopte, dus ik kon gelukkig naar de wc. Een nachtje in een dorm geslapen in Pakse en de volgende dag vertrokken naar 4000 islands, ook weer geadviseerd door andere reizigers. Eerst met een bus en toen met een ferry naar Don Det, het eiland dat werd geadviseerd. Hier een bungalowtje aan de mekong rivier kunnen bemachtigen, na wat afdingkwaliteiten van mezelf, voor 5 nachten voor een leuk prijsje. Fantastisch te zien hoe de mensen hier vissen en ieder z’n eigen ding doet op de mekong..

~IMG_0872 ~IMG_0874 ~IMG_0884 ~IMG_0889 ~IMG_0904

We hebben een hele leuke kayaktour gedaan, echt de moeite waard, goed ingedeeld met ontbijt en lunch, entree naar dure watervallen, dit keer kunnen kayakken terwijl er geen hoge golven/sterke stroming was, maar wel door wat leuke stroomversnellingen gegaan waar sommige mensen omsloegen.. wij (door mijn balans uiteraard) gelukkig niet hahaha en waar we de Irrawaddy dolfijnen hebben gezien! Echt super gaaf, zijn dolfijnen met een stompe neus, ze waren helaas te snel voor de foto, maar we hebben de foto in onze gedachte whahaha

~IMG_0916 ~IMG_0919 ~IMG_0945 ~IMG_0955 ~IMG_1018 ~IMG_1022 ~IMG_1025 ~IMG_1042 ~IMG_1049

Verder hebben we hier vooral gerelaxt, ik ben er nogmaals achter gekomen dat ik een hangmat eigenlijk niet zo lekker vind liggen.. maar dat mocht de pret niet drukken. Wel een keertje met de fiets naar Don Khon geweest, grotere eiland er naast en stukjes gewandeld, over het o zo grote eiland wat wel 2,5 km groot is, lekker gezwommen, aantal prachtige zonsondergangen bekeken met een biertje in de hand (Ivo, bedankt!) en meerdere restaurantjes uitgeprobeerd. Waar Yasmin, het Indiase restaurant, toch echt wel de winnaar was. Ik vind Indiaas eten in andere landen nooit zo lekker, omdat het in India zoveel lekkerder is, maar toen we een kijkje namen in de keuken zagen we een flinke Indiase dame staan, dus mijn vermoedens, toen ik mijn vingers af zat te likken, werden bevestigd.. een echte Indiase, die kunnen zooo ontzettend lekker koken mmm

~IMG_0756 ~IMG_0760 ~IMG_0761 ~IMG_0771 ~IMG_0775 ~IMG_0792~IMG_0805 ~IMG_0807 ~IMG_0809 ~IMG_0815 ~IMG_0825 ~IMG_0898 ~IMG_1159 ~IMG_1172

Zoek de verschillen…

~IMG_1093~IMG_1091

 

Dit grietje wilde trots haar zusje laten zien… maar toen viel ze in de emmer haha

Omdat we nog wat dagen over hadden, zijn we weer teruggereisd naar Pakse om daar de andere scooter tour te doen die werd geadviseerd, over het Bolaven Plateau, die bekend staat om de mooie watervallen. We hebben eerst 2 nachtjes in Pakse geslapen, omdat je de eerste dag naar een tempel kon, die wordt vergeleken met Angkor Wat in Cambodja, en die is de andere kant op. Deze dag hebben we doorgebracht met Ilse, een NL meid die we al eerder hadden ontmoet in Thakhek.

~IMG_1182 ~IMG_1193 ~IMG_1203 ~IMG_1205 ~IMG_1213

Joe en ik dachten, we besparen wat geld en gaan op 1 scooter.. maar het was toch niet zo comfortabel om met z’n 2-en op zo’n kleine scootertje te zitten, m’n billen waren het er niet zo mee eens. Dus voor de rest van de tour hebben we allebei onze eigen scooter genomen, met dank aan Yvette, nogmaals super bedankt voor je bijdrage! Zie pics!

~IMG_1228 ~IMG_1264 ~IMG_1271 ~IMG_1368 ~IMG_1386 ~IMG_1390 ~IMG_1402 ~IMG_1407

We hebben bij een homestay geslapen van Mr Vieng, die zijn eigen koffie verbouwt. Hij heeft ons een kleine rondleiding gegeven over z’n koffieplantage, was interessant, maar niet heel uitgebreid.

~IMG_1251 ~IMG_1276

Een stuk verderop zijn we ook op advies naar captain hook geweest, een man uit een dorpje die goed Engels spreekt en alles vertelt over het leven van de mensen in zijn dorpje, met het Animis geloof. Zo worden er dieren geofferd als er een kindje geboren wordt of als er iemand overlijdt om de kwade geesten te verdrijven, je mag geen foto’s maken van de volwassenen, want ze zijn bang dat je ze ‘behekst’ met boze geesten. Ze leven echt van de natuur, verbouwen alles zelf en leven heel sober. Toen we de rondleiding kregen ging het keihard regenen dus hebben we met de hele groep geschuild onder 1 van de hutjes die vaak op palen zijn gemaakt.

~IMG_1308 ~IMG_1328 ~IMG_1331 ~IMG_1351 ~IMG_1365

We zijn nog bij de happy farm stay langs geweest, waar we heerlijke juices hebben gedronken die gemaakt werden van het fruit dat zij zelf hadden groeien. Heel schattig boerderijtje met 1 kas, waar de eigenaar alles trots aan ons liet zien. Joe heeft hem nog uitgelegd en laten zien hoe hij de overmaat aan vliegen kon vangen en daar was hij erg blij mee.

~IMG_1392

Onderweg besloten we de kleine ‘loop’ te gaan doen ipv de grote omdat het best wel veel rijden was.. later kwamen we echter iemand tegen die we weer hadden ontmoet op Don Det, en die zei dat de watervallen bij het stukje wat we over hadden geslagen de mooiste waren. Omdat ik niets wil missen zijn we een stukje teruggereden en hebben we er een dagje langer aan vast geplakt om deze watervallen te bekijken. Prachtig, goede tip!

~IMG_1426 ~IMG_1435 ~IMG_1438 ~IMG_1450

Vanuit Pakse hebben we de nachtbus genomen naar Vientiane. Van tevoren hadden we gehoord dat de plekken echt belachelijk klein zijn en je hier met z’n tweetjes niet naast elkaar past en je je ook niet uit kan strekken. We hebben het dit keer wat luxer gedaan en 2 plekken per persoon geboekt. Niet dat het daardoor veel comfortabeler was, als ik schuin lag, dan nog lagen m’n voeten nog in het gangpad, maar dan werden we in ieder geval niet gek van elkaar! In Vientiane eerst de halve stad rondgelopen naar een betaalbare accommodatie, die niet echt gevonden, want die guesthouses zagen er echt niet uit. Voor een klein beetje meer geld konden we een guesthouse boeken die een stukje luxer was en waar je bij de buren gebruik mocht maken van het zwembad! Aangezien het daar 35 graden was hebben we dat dan ook gedaan. Nog een dagje naar het Buddha Park geweest, op zich wel mooi, maar niet heel erg boeiend en s’avonds twee keer de lokale markt bezocht, echt heel uitgebreid, waar ze ook een soort kermis hadden, erg leuk om te zien allemaal! Verder lekker bij het zwembad gelegen en een boekje gelezen en gekletst met een gezellig Amerikaans gezin met een tweeling van 5, super leuke bijdehante kids!

~IMG_1459 ~IMG_1460 ~IMG_1461 ~IMG_1477 ~IMG_1484 ~IMG_1489

Sinds een week zijn we nu weer thuis, héérlijk. Was de laatste weken het reizen een beetje zat, dus het werd ook tijd om naar huis te komen (om van het geld maar te zwijgen), lekker weer ons eigen eten te koken en gezellig iedereen weer te zien. We hebben het wel koud, dus het mag van ons wel wat warmer worden haha.

Afgelopen week is m’n lieve broertje met zijn grote liefde Annette getrouwd, erg fijn om hier bij te zijn, een mooie dag!!

~IMG-20190403-WA0114 ~signal-2019-04-03-145451-4

Wist je dat:

  • Die helm me nog steeds hartstikke goed staat?!

~20190310_100857

  • Deze eieren met halve kuikentjes erin nog steeds verkocht worden om op te eten?! Gadverdamme!

~20190310_114357

  • Dit schattige grietje elke keer bladeren kwam brengen naar Joe als cadeautje?

~20190308_125141

  • Haar moeders reactie héél bijzonder was toen ik zei dat het een mooi meisje was?
  • Zij haar neus niet mooi vindt, omdat ze een platte neus heeft?!?
  • Dat de neuzen van buitenlanders mooier zijn volgens haar?!
  • Ze hier autobanden hergebruiken als vuilnisbak?

~IMG_0235

  • Joe zich helemaal heeft aangepast aan de Aziaten?!

~IMG_0832

  • In Laos de koeien ook over het strand lopen?

~IMG_0862

  • Ik denk dat ze niet per se het toilet bedoelen met deze boodschap?

~IMG_20190328_200202623

  • Dit toch wel de menu kaart is met de meeste fouten?! En ik heb er toch weer aardig wat gezien de afgelopen maanden?

~IMG_20190314_144115325_BURST000_COVER_TOP ~IMG_20190314_144155148

Tot snel allemaal!!

 

Divemaster in the pocket!!

Sawadeekaa!!

Ja ja, iedereen wist het natuurlijk al, maar zoals beloofd beschrijf ik ook nog even hoe m’n Divemaster cursus verlopen is…  Wat ik eerder al beschreef, is dat het niet zo makkelijk is gegaan..

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik een hele gezellige periode heb gehad bij Impian Divers op Koh Tao. Gezellige instructeurs, de één nog gekker dan de ander en nog een aantal hele leuke Divemasters in training. We zijn een paar keer wat gaan eten samen en nog een keertje gezellig gefeest. Maar ik kwam natuurlijk voor het behalen van m’n Divemaster, die ik uiteindelijk met bloed, zweet en véél tranen heb binnengesleept..

Ik heb gekozen voor de IDD opleiding, dan krijg je theoretische les van één van de instructeurs. Dan kan je daarna voor jezelf het hoofdstuk leren en een toets maken. Jemig wat een info en véél werk! Vooral omdat je ’s ochtends vaak theorie hebt, ’s middags gaat duiken en dan ’s avonds eigenlijk te moe bent, maar dan je theorie moet leren. Je kan het in 4 tot 6 weken behalen, dus er staat niet teveel druk op, maar ik ben en blijf toch een beetje een perfectionist, dus heb het mezelf waarschijnlijk soms wat moeilijker gemaakt dan nodig. Daar komt bij, dat het navigeren boven water voor mij al een probleem is, en het onder water niet veel makkelijker ging! Ik heb een aantal extra duiken mogen maken om Willem, een vriend van de eigenaar Rob, te navigeren onder water. Hij kon er gelukkig om lachen als we de dive site helemaal niet konden vinden.. oeps.. Ik daarentegen vond het niet zo grappig, dus ben geen andere mensen gaan rondleiden onder water, want ik vond de verantwoordelijkheid te groot…

Daar komt bij dat er van je verwacht wordt dat je bootmeester bent, als je je divemaster behaald hebt. In training kan je daar vast mee oefenen. Je bent dan verantwoordelijk voor waar iedereen zit op de boot, kijken of we veilig weg kunnen varen en aan kunnen leggen en dat kan nogal eens chaotisch verlopen….Ik heb respect voor de instructeurs, hoe zij kunnen werken als elke dag op de laatste minuut anders kan verlopen, doordat er op het laatste moment iemand binnen kan lopen, die in de middag wil gaan duiken b.v., maar denk niet dat het wat voor mij is. Het gaf mij teveel stress en weet nog niet zeker wat ik op dit moment wil met m’n behaalde papiertje. Ik vind het duiken nog steeds super tof, dus misschien blijf ik wel gewoon Fundiver om te genieten van de prachtige onderwaterwereld. Of ik ga ergens op een kleine duikschool werken en misschien denk ik er volgend jaar wel anders over. Time will tell.. Maar: Divemaster in the pocket!!

~20190221_110530 ~20190221_110642~20190216_121954 ~20190216_124454 ~IMG-20190126-WA0008~20190216_124655 ~20190216_125533 ~FB_IMG_1549462660912~IMG_20190114_233041482 ~IMG_20190121_190222349

Gelukkig was toen eindelijk Joe daar! Begin feb is hij me komen vergezellen in Koh Tao, hij is nog een dagje mee geweest op de boot om te snorkelen, we hebben samen lekker het eiland rondgetoerd op de scooter, gesnorkeld tussen de haaien, heerlijk gegeten, biertjes en cocktails gedronken en natuurlijk héél veel drukkies en kussies gegeven hihi

~20190207_162015 ~20190207_183236 ~20190208_181424 ~20190216_151206 ~20190220_182927 ~20190221_163602 ~20190221_185324~IMG_6510 ~IMG_6524 ~IMG_6537 ~IMG_6573 ~IMG_20190217_175953713

Hij is ook nog twee slangen tegen gekomen bij ons appartementje voor de deur…

~20190211_131515 ~20190211_131826

Twee weken later zijn we samen met de ferry en bus richting Khao Sok National Park vertrokken, op advies van Marij, super goede tip, tnx wijffie! We hebben eerst net buiten het park overnacht en via monkey mansion, heel leuk guesthouse, een nachtsafari geboekt. Met een gids ongeveer 2 uur door de jungle gelopen, echt ontzettend gaaf! Ook héél gaaf dat deze gids echt super goede ogen heeft voor de dieren, hij zag bijvoorbeeld een wandelende tak hangen, waarvan wij gewoon gedacht hadden dat het een tak van de boom was..

~20190223_102513 ~IMG_6632 ~IMG_6716 ~IMG_6719 ~IMG_6723 ~IMG_6729 ~IMG_6734 ~IMG_6769 ~IMG_6781

Het dorpje waar we verbleven heet Ban Sop, het dorpje van de doden, als gevolg van een dodelijke epidemie, die in 1944 was uitgebroken. Nu was er gelukkig niks meer van te merken.. Nog naar een klein marktje geweest en een tempel waar alle apen net na zonsondergang langs komen omdat ze gevoerd worden door de locals..

~IMG_6613 ~IMG_6617 ~IMG_6638 ~IMG_6666 ~IMG_6656 ~IMG_6699 ~IMG_6673

De dag erna zijn we meegegaan met een tour naar het park. Wij willen het liefst alles zo cheap mogelijk doen, maar het was eigenlijk niet te regelen om het zelf te doen, achteraf gezien was dat ook duurder geworden, dus dan maar een keer een tour. 1 nacht, 2 dagen, want meer werd echt een beetje te prijzig. Khao Sok is echt zoooo mooi! Het park heeft een oppervlakte van 739 km², waarin het alleroudste, altijd groene regenwoud ter wereld ligt, een prachtig blauw meer, omringd met kalkstenen bergen en grotten. Gezwommen in het meer en in een kleine houten, drijvende bungalow geslapen, met boottochten zowel de zonsondergang als zonsopgang gezien, wat spelende aapjes bekeken en genoten van de rust! Er zat ook nog een wandeling inbegrepen naar een mooi uitkijkpunt, deze wandeling was nogal een fiasco, omdat de jonge gids het liefst naar boven rende, ons dus geen tijd gunde om foto’s te maken van het regenwoud waar we doorheen liepen en toen ik hem er op aansprak alleen zei; No English! Alhoewel Joe en ik echt wel wat gewend zijn, was de wandeling echt niet voor iedereen geschikt, zeker niet rennend! Dat was dus een beetje jammer, maar dat mocht verder de pret niet drukken… zie pics!

~20190224_105230 ~20190224_105503 ~20190224_111240 ~20190224_114542 ~20190225_072409~IMG_6820 ~IMG_6832 ~IMG_6866 ~IMG_6894~IMG_6903 ~IMG_6919 ~IMG_6930 ~IMG_6938 ~IMG_6968 ~IMG_6983 ~IMG_7010 ~IMG_7017 ~IMG_7080 ~IMG_7085

Hierna hebben we weer een advies opgevolgd, nu van de eigenaar van het guesthouse en naar het kleine Koh Chang vertrokken (tegen de grens van Myanmar). Eerst een dagje in Ranong doorgebracht, héél anders dan de rest van Thailand, totaal niet toeristisch en super vriendelijke mensen. Uiteraard een coffeeshop bezocht (Joe zei laatst dat hij, normaal als hij reist, eigenlijk niet zoveel koffie drinkt.. hehe oeps.. ik normaal niet zoveel bier, dus de ‘slechte gewoontes’ heffen elkaar weer op.. of juist niet?!) en een leuke markt. Ook ontzettend duur geslapen voor 4 euro per nacht! Gaat hard hier hoor (en dan nog zonder geld terug komen oepss).

~20190226_181623 ~IMG_0014 ~IMG_0023 ~IMG_0030 ~IMG_0037 ~IMG_20190227_091600545

Vanaf Ranong zijn we met de ferry richting Ko Chang gegaan. We hadden van tevoren contact opgenomen met het guesthouse Green Banana, en ik moest hem bellen als we de ferry op zouden stappen. Zo gezegd zo gedaan, dus voordat we de ferry op gingen, hem gebeld en m’n mobiel aan de vrouw van de tickets gegeven. Okay, dat ging goed komen, we werden bij hem op het strand afgezet. Nog nooit meegemaakt zo iets. We kwamen aan en we moesten overstappen op een piratenboot, hierna weer op een klein bootje en zo werden we 1 voor 1 naar het strand gevaren. We waren bij de piraten beland! Alles in piratenthema, echt TE grappig! We mochten een boomhut uitzoeken waar we de komende nachten zouden verblijven. Er was op dat stukje strand dan ook weinig te beleven, het snorkelen zou volgens een Duitser, die er al langer was, niet mooi zijn en het strand was zwart (waarschijnlijk olie aangespoeld of zoiets). Eerst dacht ik shit, is dit dan wel een goed idee geweest? Snorkelen zou volgens het advies dat we gekregen hadden namelijk prachtig zijn.. en ik had een parelwit strand met een helder blauwe zee verwacht.. Maar het bleek uiteindelijk heerlijk te zijn, gelukkig! We zijn een keertje naar het Noorden gelopen, in anderhalf uur kwam je bij het centrum terecht, we kwamen er achter dat je op sommige plekken wel heel mooi kon snorkelen (maar dat het zicht dus op veel stukken slecht was), we hebben gekayakt naar een prachtige snorkelplek (de weg terug tegen de golven in), dus dat was best moeilijk.. voor mij, want Joe zat natuurlijk met z’n handen in z’n nek niks te doen en commentaar te geven whahaha, een keertje met een bootje mee gegaan de andere kant op en weer teruggelopen en verder lekker gerelaxt, boekje gelezen en samen yoga gedaan. Wat ook super gaaf was, als je na zonsondergang de zee in ging en met je armen heen en weer zwaaide onder water, kwamen er allemaal lichtvonkjes van af die veroorzaakt werden door het plankton (wat je overdag lelijk bijt en dan is het behoorlijk irritant) maar ’s avonds is het dus prachtig!

~IMG_0075 ~IMG_0081 ~IMG_0086 ~IMG_0091 ~IMG_0096 ~IMG_0141 ~IMG_0154 ~IMG_0166~20190301_113627 ~20190302_162436

Na een klein weekje relaxen zijn we richting Bangkok gegaan, omdat we daar een trein hadden geboekt richting Laos. Dit betekende een speedboot, een songthaew, een bus, een nachttrein en een tuk-tuk om op Koh San Road uit te komen. Hier bleven we twee nachtjes en hebben we ’s avonds weer afgesproken met Marita en Dewald, het Zuid Afrikaanse stel dat ik op het begin van m’n reis had ontmoet. Was erg gezellig en Joe kon weer even lekker in z’n eigen taal gesels! Helaas zijn we vergeten foto’s te maken… maar wel een paar foto’s van het straatleven in Bangkok..

~20190305_163306~IMG_0182 ~IMG_0177

Vanaf hier de nachttrein genomen naar Laos, waar we drie weken zijn gebleven. Het blog hierover schrijf ik waarschijnlijk als ik in Nederland ben. Had nu even wat tijd over omdat we de hele dag op een bus moesten wachten naar Vientiane, waar ik nu langs de rand van het zwembad de rest zit te typen. Ik heb een heeeul zwaaar levuh!!

Wist je dat:

  • Wij nog steeds lol hebben om hoe de Aziaten Engelse woorden spellen?!

~20190222_213708 ~IMG_20190217_192652786 ~IMG_20190217_192658090 ~IMG_20190222_154902402

  • We hier heel goed naar hebben geluisterd?!

~IMG_6863

  • Ik na het lezen van dit bord zo in het water ben gesprongen?

~IMG_6870

  • Hagedissen en salamanders hele verschillende dieren zijn?
  • Hagedissen reptielen zijn, de huid bedekt is met schubben, welke beschermt tegen uitdroging en meestal vijf tenen en nagels hebben?
  • Salamanders amfibieën zijn, dat betekent dat ze zowel op land als in het water leven, een dunne huid hebben zonder schubben, de huid vochtig blijft en ze vier tenen hebben en geen nagels?

~IMG_6785

  • Dit dus hagedissen zijn?
  • Joe het verschil niet zo goed wist, dat ik het daarom maar opgezocht heb?! Hihi
  • Het nog steeds goed geregeld is met de elektriciteit in Azië?!

~20190226_192914

  • Deze man zijn werk erg serieus neemt?!

~IMG_0155

  • Dit illegale gebeuren ook heel serieus wordt genomen op Koh San road?

~IMG_20190305_223207471

  • Er 5 meter verder op dit aangeboden wordt?!

~IMG_20190305_223509434_BURST000_COVER_TOP

Lah Gorn! Héél snel, want over een paar dagen zijn we weer thuis!!

New Year’s Eve in Bagan

Mingala ba!!

Zooo daar ben ik dan weer, als beloofd, met m’n derde blog over m’n reis in Myanmar. LET OP: Joe was toen dus nog niet bij me! Maar omdat sommige mensen hem erg missen in m’n blogs, laat ik even zien wat hij doet als ik een blog aan het typen ben….

~IMG_20190315_173623464_HDR

Foto’s maken voor m’n volgende blog hahaha

Ik heb 1 nachtje geslapen in Mandalay voordat ik met de bus verder ging naar Bagan. Omdat ik wat tijd over had, heb ik hier een local haircut genomen. Je haar wordt dan gewassen op een ligstoel (veel relaxter dan het wassen in zo’n stoel in NL!) en ze hebben goed hun best gedaan. Met z’n 2-en gingen ze los op m’n haar en er kwam uiteindelijk een leuk kapsel uit! En dat voor omgerekend een euro hehe. En ik heb de ritsen in m’n tas laten maken voor ook ongeveer een euro, 3 nieuwe ritsen. Heerlijke prijzen hier!

~IMG_20181230_121922006 ~IMG_20181230_130551660_BURST000_COVER_TOP~IMG_5777

De busrit naar Bagan leek eerst een hel te worden, omdat ik niet de plek had gekregen waar ik om gevraagd had (geen beenruimte voor 5 u is best oncomfortabel) maar omdat ik aangaf in de bus dat het niet klopte, ruilde een vriendelijke man zijn stoel met me en kon ik voor op de plek zitten waarvan ze me beloofd hadden dat ik zou zitten (hij was een stukje kleiner dan mij..)

In Bagan heb ik ingecheckt in Ostello Bello, een ontzettend toeristisch hostel (was het enige wat betaalbaar was daar en nog was een dorm duur! ) en zoals beschreven in een vorig blog heb ik een ontzettende hekel aan dorms.. soms is het even niet anders. En ik dacht met oud en nieuw is het leuk want daar was de party to be voor New Year’s Eve… ik dacht, dan kan ik daar feesten met leuke mensen en dan zo m’n dorm bedje in rollen s’nachts hehe. Maar dat was de volgende dag in de avond, ik heb eerst deel genomen aan een gratis e bike tour, georganiseerd door het hostel, je moet dan wel voor je eigen e bike zorgen, maar je gaat met een gids langs de belangrijkste tempels (Bagan heeft er meer dan 2000!!) en dan geeft hij uitleg daar over. Hij vraagt wel om een fooi omdat hij niet betaald wordt (niks is gratis haha). Ik had een e bike die er telkens mee op hield en toen werd er een andere gebracht, dat is dan wel weer handig hihi. Een e bike is trouwens gewoon een soort scooter, gaat alleen wat langzamer.. ik dacht dat ik in de bloedhitte (40 graden overdag) moest gaan trappen, maar dat viel gelukkig mee. Was verder een leuke tour in een gezellige, grote groep.

~IMG_5780 ~IMG_5787 ~IMG_5798 ~IMG_5802 ~IMG_5807 ~IMG_5814 ~IMG_5853 ~IMG-20181231-WA0033

En s’avonds een super gezellige avond gehad met de andere backpackers op het dakterras om het nieuwe jaar in te luiden. Een chinees meisje uit m’n dorm wilde eigenlijk eerst gaan slapen maar werd toch wel een beetje aangestoken door m’n enthousiasme, die ging mee en ging om kwart over 12 naar bed haha. Maar wel super gezellig mee gehad, we kwamen nog twee Duitsers tegen, waarvan 1 met z’n vader die geen woord Engels sprak maar met z’n allen kwamen we er toch uit. Gezellig biertjes gedronken, het ontzettend uitgebreide vuurwerk bewonderd (na 10 vuurpijlen was het over) en daarna nog een tijdje staan dansen. Kortom een gezellige avond!

~IMG_20190101_000300145 ~IMG_20190101_014448427

Hierna lopen de dagen een beetje door elkaar heen, maar ik heb zelf nog rondgereden op de e bike om nog meer tempels te bezoeken, een mooie zonsondergang bekeken met nog een tiental toeristen vanaf 1 van de tempels waar dit nog wel mag, een ansichtkaart gekocht van een schattig ventje voor m’n lieve tante, lekker gegeten (meestal met wat anderen uit het hostel), cappuccino gedronken, massage genomen, meegegaan met een sunset cruise, daar weer met een gezellig groepje wat gedronken en lekkere snacks gegeten en genoten van een prachtige zonsondergang, nog een middagje met Nicola (van de hike in Hsipaw) doorgebracht en een zonsopgang bekeken met 2 jonge gasten uit Australië (illegaal een tempel opgeklommen om half 6 s’ochtends). Ik ben normaal niet van de zonsopgang, véél te vroeg, maar als je het ergens wilt doen, kun je dit het beste in Bagan doen, als al de luchtballonnen over je heen vliegen en de zon opkomt achter de prachtige tempels! Kortom een aantal super leuke dagen gehad in Bagan!

~IMG_5856 ~IMG_5857 ~IMG_5863 ~IMG_5869 ~IMG_5874 ~IMG_5875 ~IMG_5879 ~IMG_5882 ~IMG_5885 ~IMG_5902 ~IMG_5915 ~IMG_5931 ~IMG_5954 ~IMG_5965 ~IMG_5976 ~IMG_5983 ~IMG_5987 ~IMG_6002 ~IMG_6020 ~IMG_6024 ~IMG_6029 ~IMG_6063 ~IMG_6065 ~IMG_6068 ~IMG_6077 ~IMG_6081 ~IMG_6087 ~IMG_6095 ~IMG_6098 ~IMG_6103 ~IMG_20190102_154356198

Hierna ben ik terug gegaan met de bus naar Mandalay en heb ik daar de laatste dagen in Myanmar doorgebracht. Vanuit het hotel kon je gratis fietsen huren (oh toch nog iets gratis hehe) en daar heb ik uiteraard als gierige Hollander gebruik van gemaakt! Een aantal tempels en monasteries bezocht, door de armere straatjes heen gefietst, kennis gemaakt met de locals, de U Bein bridge bezocht (met ruim 1,2 km de langste teakhouten brug ter wereld), de zonsondergang bekeken op Mandalay Hill en daar in contact gekomen met een jonge Novice (kunnen later monk worden als ze willen). Zij lopen daar allemaal rond omdat ze Engels willen leren en spreken de toeristen aan. Heel interessant om te weten te komen dat deze jongen eigenlijk geen Novice meer wil zijn, maar het nog doet uit respect voor z’n ouders. Ontzettend aardige, jonge gast van 20 die liever wil feesten met z’n vrienden maar daar straks weer de tijd voor gaat nemen!

~IMG_6114 ~IMG_6115 ~IMG_6138 ~IMG_6139 ~IMG_6150 ~IMG_6158 ~IMG_6163 ~IMG_6164 ~IMG_6165 ~IMG_6172 ~IMG_6185 ~IMG_6200 ~IMG_6220 ~IMG_6228 ~IMG_6243 ~IMG_6267 ~IMG_6275 ~IMG_6285 ~IMG_6287 ~IMG_6319 ~IMG_6325~IMG_20190104_123140885 ~IMG_20190104_133005680 ~IMG_20190105_124742921_HDR ~IMG_20190105_155745919 ~IMG_20190105_173040182_HDR

Ook nog met een bootje een tochtje gemaakt richting Mingun, waar je echt terug gaat in de tijd, erg leuk om te zien, waar de taxi’s karren zijn die voorgetrokken worden door koeien! Ik heb gewoon lekker rondgewandeld, weer wat tempels bezocht en kennis gemaakt met de locals!

~IMG_6370 ~IMG_6383 ~IMG_6394 ~IMG_6406 ~IMG_6423 ~IMG_6429 ~IMG_6440 ~IMG_6446 ~IMG_20190106_110757521_HDR ~IMG_20190106_112135869_HDR

Toen was het tijd om naar Bangkok te vliegen om op Koh Tao m’n divemaster opleiding te gaan halen! Gelukkig kon het, want tropische storm Pabuk wilde nog roet in het eten gooien.. maar de schade in Koh Tao viel gelukkig mee en de dag voordat ik gepland had om te gaan, gingen er gelukkig weer boten die kant op! Hier over in het volgende blog weer meer! Nu weer genieten samen met Joe!

Wist je dat:

– Deze waarzegger je toekomst voorspelt door z’n eigen bloeddruk te meten?!

~IMG_6207

– Toen hij mij aansprak of ik m’n toekomst wilde weten en ik zei: No sorry, I live in the present moment, hij me héél verbaasd aan keek?

– Dit de wist je datjes waren omdat ik er niet meer heb?! hihi

Twa me!!

Trekking in Myanmar

Mingala ba!!

Zo daar ben ik dan weer, als beloofd met een volgend blog over Myanmar.. Ik zal ‘m proberen wat korter te houden als de vorige keer… proberen hè… hihi. En met super veel foto’s!!

Met de nachtbus richting Kalaw gegaan, omdat je vanaf daar gave trekkings kan doen…had dit al gelezen en ook gehoord. Op het internet kwam ik op tripadvisor Robin z’n foto tegen, en die werd geadviseerd door meerdere mensen. Net voor zonsopgang kwam ik in m’n guesthouse aan en ik kon gelukkig gelijk een kamer krijgen. Het was te bewolkt voor de zonsopgang, dus heb ff een paar uurtjes slaap meegepakt (was niet echt gelukt in de nachtbus).

Die dag heb ik rondgelopen in Kalaw, een klein schattig stadje met een gaaf marktje, mooi uitkijkpunt en weer een aantal pagoda’s.

~IMG_4752 ~IMG_4755 ~IMG_4757 ~IMG_4765 ~IMG_4769 ~IMG_4779~IMG_20181220_141854710

Robin (geboren in India) bleek de gids te zijn die bij het guesthouse hoorde, dus ik dacht dat is top! Hij vroeg wel meer geld dan de anderen, maar beloofde erbij dat hij dan ook naar de medicijnman ging en we bijna geen andere toeristen tegen zouden komen omdat hij alternatieve routes nam. Ik had gelijk een goed gevoel bij hem dus heb het gedaan. Was wel de vraag of we de volgende dag konden gaan want hij had meer mensen nodig. Twee NL meiden en een frans stel sloten zich aan, dus we konden op pad!

In drie dagen een wandeling van ongeveer 65 km van Kalaw naar Inle Lake, door rijst/chili/groenten velden, dorpjes, jungles, dirt roads.. waaaauuuww wat een ervaring! En s’nachts sliepen we in homestays, bij mensen thuis die ons behandelden alsof we van het koningshuis kwamen, zulk heerlijk eten maakten ze. Vaak al s’middags begonnen, omdat ze maar 1 grote pan hadden op een vuurtje.. ongelooflijk hoeveel ze op tafel toverden. Je grote backpack werd al doorgestuurd naar het guesthouse in Nyaungshwe, de plek waar je heen loopt (dorpje bij Inle Lake) dus met maar weinig bagage op je rug, genoten van alles! En zoals beloofd, langs de medicijnman geweest, die zelf een beroerte heeft gehad, en 1 kant niet meer kan bewegen. Maar hij heeft wel een ketting ingezegend die ik bij hem heb gekocht voor omgerekend een euro. Hele bijzondere, mooie ervaring. Schattige kindjes onderweg tegengekomen en gelukkig bijna geen andere toeristen. We hebben ook de beetlenut geprobeerd, gatver, wat ranzig! Aangekomen bij Indein, hebben de NL meiden, Maddy en Vera, alvast een boottocht gemaakt omdat zij minder tijd hadden. Ik ben met het franse stel naar een tempel gegaan en met de ferry overgevaren naar Nyaungshwe, met een paar stops onderweg, waar ik snel een einde aan heb gemaakt, omdat je anders weer extra moest betalen, de fransen er geen zin in hadden en ik toch die boottocht nog ging doen.. werd direct geaccepteerd, dat zou in India toch iets anders gaan hehe

~IMG_4796 ~IMG_4806 ~IMG_4811 ~IMG_4822 ~IMG_4829 ~IMG_4831 ~IMG_4847 ~IMG_4852~IMG_4859 ~IMG_4862 ~IMG_4868 ~IMG_4887 ~IMG_4892 ~IMG_4894 ~IMG_4896 ~IMG_4927 ~IMG_4929 ~IMG_4939 ~IMG_4945 ~IMG_4952 ~IMG_4967 ~IMG_4976 ~IMG_4981 ~IMG_4997 ~IMG_5003 ~IMG_4807 ~IMG_4914 ~IMG_4990 ~IMG_5022 ~IMG_5082 ~IMG_5085~IMG_5008 ~IMG_5027 ~IMG_5062 ~IMG_5075 ~IMG_5090 ~IMG_5105 ~IMG_5107

In Nyaungshwe op 24/12 in m’n hotel ingetrokken met een master bedroom en ontbijt in de zaal voor m’n kamer.. hoe blij kan je zijn met zo iets simpels. Ook m’n was kunnen doen en s’avonds wat gegeten met de NL meiden. Afgesproken om de volgende dag met z’n 3-en rond te gaan fietsen rondom het meer en naar de winery te gaan! Wat een kerstcadeautje mmm en het fietsen was ook top haha. Super leuke rit.. na ongeveer een half uur brak de ketting van Vera haar fiets af.. baluh! Dus ik bedacht dat we deze wel konden laten maken door een local. Een jongen van een klein zaakje hielp ons vriendelijk, maakte de ketting en was helemaal zwart erna.. we rijden de hoek om en de ketting breekt weer! Toen maar het hotel gebeld (waar ik verbleef hadden we de fietsen gehuurd) die vroeg of een local uit wilde leggen waar we precies stonden en een half uur later werd op een scooter de fiets gebracht, de jongen achterop had de fiets in zn nek liggen haha. Ergens halverwege zijn we met een ferry het meer overgestoken, was ook héél leuk en m’n afdingkwaliteiten kwamen daar weer goed van pas!

~IMG_5112 ~IMG_5114 ~IMG_5117 ~IMG_5128 ~IMG_5132 ~IMG_5145 ~IMG_5160 ~IMG-20181224-WA0008 ~IMG-20181224-WA0009

~IMG-20181224-WA0014

En daarna dan lekker wijn geproefd, lekkah! Omdat de shiraz zo lekker was, hebben we hier nog een flesje van gekocht en bij de zonsondergang opgedronken. Héérlijk! Helaas moesten de meiden net voor de zon onderging al weer weg, omdat ze de nachtbus naar Bagan hadden. Er zaten nog best wel wat mensen van de zonsondergang te genieten, waaronder een turkse jongen die de meiden overdag al tegen waren gekomen. Daar heb ik uiteindelijk wat mee gegeten en we zijn nog even naar de kerstparty geweest in 1 van de hostels. Hij zei dat het net leek alsof we onze dochter in de gaten aan het houden waren, zo’n kinderparty was het haha.

~IMG_5168 ~IMG_5173 ~IMG_5182 ~IMG_20181224_153011651_HDR

De volgende dag ben ik (ook door m’n hotel georganiseerd) met de boottocht meegegaan over Inle lake heen, speciaal georganiseerd voor mensen alleen of stellen. Was super toeristisch maar ook super leuk! Je ziet hoe de mensen in bootjes leven op het water, maar als toerist word je vooral naar de trekpleisters gebracht (sigaren/naaifabriek/long necks) om je maar wat te kunnen verkopen. Weer een tempeltje bezocht en de vissersmannen bekeken op het water. Speciaal voor de toeristen, roeien deze ‘beenroeiers’ over het meer heen en houden hun handen vrij van de visnetten. Wij hebben al snel gezien dat er op deze manier eigenlijk niet meer gevist wordt want de andere vissers zag je wat verderop de vis vangen met een net hihi. Maar wel leuk om te zien. Ik kwam op ons bootje in contact met Anna, een gezellige Amerikaanse, en we spraken af om s ’avonds een ‘kerstdiner’ te houden omdat het leuk klikte en we beide ons zelf zielig vonden als we geen partner hadden om mee te dineren haha. Lekker en gezellig gegeten!

~IMG_5185 ~IMG_5226 ~IMG_5247 ~IMG_5253 ~IMG_5263 ~IMG_5265 ~IMG_5281 ~IMG_5302 ~IMG_5323 ~IMG_5338 ~IMG_5340 ~IMG_5351 ~IMG_5359 ~IMG_5363 ~IMG_5369 ~IMG_5382 ~IMG_5389 ~IMG_5397~IMG_5207~49135448_994096327448034_6169513683668959232_n

Omdat ik het toch al gezellig had gehad met de kerst heb ik besloten om tweede kerstdag in de bus te spenderen. Ik ging op weg naar Hsipaw (spreek uit als: Siepaw) om alwéér ja ja, je raadt het al, een hike te doen. Deze bus bleek een kleine minivan te zijn waar ik doorheen geschud werd, was niet echt comfortabel om ong. 8 uur in te spenderen. Maargoed, de gezelligheid met kerst had ik toch al gehad haha. In de bus kwam ik Nicola tegen, een leuke engels vrouw, die ook wel mee wilde met de hike. We zaten beiden op een andere plek en hadden een ander budget, maar ze was wel blij dat ik het allemaal vrij goedkoop had kunnen regelen hehe. Hier dus weer een hike gedaan de bergen in. Dit keer wel maar 1 nacht, maar door een prachtige omgeving! De gids was dit keer een jonge jongen, die ons van het dorpje beneden naar het dorpje bracht waar zijn ouders nog wonen. Hier weer super gastvrij ontvangen en heerlijk gegeten. We kwamen precies op de dag aan dat alle bevolking uit het dorp bijeen was, omdat ze samen met de monniken de kwade geesten uit het dorp aan het verwijderen waren. Toch een veilig gevoel dat er die nacht geen geesten ronddwaalden hehe. En prachtig om alle mensen uit het dorp bij elkaar te zien in de traditionele kleding samen met alle kindjes! Er was ook een man mee uit Israël, een hele aparte man die er van overtuigd is dat iedereen op de wereld een hekel heeft aan zijn land en bewoners. Heb even duidelijk gemaakt dat deze bewoners zich ook soms wel erg aso gedragen in plekken als India en Nepal, zijn smoes was dat dit de moslims waren… ach tja. Ik heb hem geholpen met z’n guesthouse te boeken in Cambodja via agoda en daar was hij me eeuwig dankbaar voor. Denk niet dat het zijn idee veranderd heeft ben ik bang… De tweede dag liepen we naar beneden naar Hsipaw terug, onderweg nog heerlijk gezwommen in een mooie waterval.. super mooie tocht!

~IMG_5417 ~IMG_5424 ~IMG_5427 ~IMG_5428 ~IMG_5434 ~IMG_5440 ~IMG_5443 ~IMG_5447 ~IMG_5450 ~IMG_5455 ~IMG_5458 ~IMG_5465 ~IMG_5474 ~IMG_5479 ~IMG_5481 ~IMG_5492 ~IMG_5494 ~IMG_5506 ~IMG_5514 ~IMG_5518 ~IMG_5532 ~IMG_5539 ~IMG_5545 ~IMG_5549 ~IMG_5557 ~IMG_5567 ~IMG_5581 ~IMG_5589 ~IMG_5602 ~IMG_5605 ~IMG_5623 ~IMG_5627 ~IMG_5634 ~IMG_5636 ~IMG_20181228_143417180_HDR ~IMG_20181228_215019126

Omdat ik de vorige trein zo leuk vond heb ik er voor gekozen om weer een lange trein te nemen van Hsipaw naar Mandalay. Ik wilde ook wel een keer wat luxer, Nicola ging in de upperclass (had haar hotel voor haar geboekt maar kon dat helaas niet voor mij doen) en toen ik aankwam op het station was er helaas geen upperclass mee. Nou ja dan maar ordinary, ben wel wat gewend.. dacht ik! Jeeeetje daar ben ik echt door elkaar geschud! Bloedheet en echt gewoon minder comfortabel dan de vorige trein. En ik had vooral honger! Ze kwamen hier dus niet continu rondlopen met eten, de snacks raakten op.. dus ben af en toe uitgestapt bij een station om wat te eten te halen. Want veel weten wat er gebeurd als aaltje laag in haar bloedsuiker zit….. Maar met het treinkaartje had ik wel een levensverzekering aangeschaft voor ongeveer 10 eurocent hahaha. We zijn nog over het Gokteik viaduct heen gereden, bijna 700 meter lang, en de hoogste brug in Myanmar. Omdat we zo langzaam gingen, hadden we de tijd om foto’s te nemen. Vooral op het viaduct een prachtige omgeving!

~IMG_5645 ~IMG_5680 ~IMG_5685 ~IMG_5690 ~IMG_5691 ~IMG_5702 ~IMG_5739

Dit keer heb ik maar 1 nachtje geslapen in Mandalay omdat ik graag in Bagan oud en nieuw wilde vieren. Daarover in het volgende blog meer, heb nu weer een week beschreven. En niet te lang, toch?!

Twa me!!